Giobbe 6

1Allora Giobbe rispose e disse: 2"Ah, se il mio travaglio si pesasse, se le mie calamità si mettessero tutte insieme sulla bilancia! 3Sarebbero trovati più pesanti che la sabbia del mare. Ecco perché le mie parole sono temerarie. 4Ché le saette dell’Onnipotente mi trafiggono, lo spirito mio ne sugge il veleno; i terrori di Dio si schierano in battaglia contro me. 5L’asino salvatico raglia forse quand’ha l’erba davanti? mugghia forse il bue davanti alla pastura? 6Si può egli mangiar ciò ch’è scipito e senza sale? c’è qualche gusto in un chiaro d’uovo? 7L’anima mia rifiuta di toccare una simil cosa, essa è per me come un cibo ripugnante. 8Oh, m’avvenisse pur quello che chiedo, e mi desse Iddio quello che spero! 9Volesse pure Iddio schiacciarmi, stender la mano e tagliare il filo de’ miei giorni! 10Sarebbe questo un conforto per me, esulterei nei dolori ch’egli non mi risparmia; giacché non ho rinnegato le parole del Santo. 11Che è mai la mia forza perch’io speri ancora? Che fine m’aspetta perch’io sia paziente? 12La mia forza è essa forza di pietra? e la mia carne, carne di rame? 13Non son io ridotto senza energia, e non m’è forse tolta ogni speranza di guarire? 14Pietà deve l’amico a colui che soccombe, quand’anche abbandoni il timor dell’Onnipotente. 15Ma i fratelli miei si son mostrati infidi come un torrente, come l’acqua di torrenti che passano. 16Il ghiaccio li rende torbidi, e la neve vi si scioglie; 17ma passato il tempo delle piene, svaniscono; quando sentono il caldo, scompariscono dal loro luogo. 18Le carovane che si dirigon là mutano strada, s’inoltran nel deserto, e vi periscono. 19Le carovane di Tema li cercavan collo sguardo, i viandanti di Sceba ci contavan su, 20ma furon delusi nella loro fiducia; giunti sul luogo, rimasero confusi. 21Tali siete divenuti voi per me: vedete uno che fa orrore, e vi prende la paura. 22V’ho forse detto: "Datemi qualcosa" o "co’ vostri beni fate un donativo a favor mio", 23o "liberatemi dalla stretta del nemico, o "scampatemi di man dei prepotenti"? 24Ammaestratemi, e mi starò in silenzio; fatemi capire in che cosa ho errato. 25Quanto sono efficaci le parole rette! Ma la vostra riprensione che vale? 26Volete dunque biasimar delle parole? Ma le parole d’un disperato se le porta il vento! 27Voi sareste capaci di trar la sorte sull’orfano, e di contrattare il vostro amico! 28Ma pure vi piaccia di rivolgervi a guardarmi, e vedete s’io vi menta in faccia. 29Mutate consiglio! Non vi sia in voi iniquità! Mutate consiglio, la mia giustizia sussiste. 30V’è qualche iniquità sulla mia lingua? Il mio palato non distingue più quel ch’è male?

1Then Job answered, 2“Oh that my anguish were weighed, and all my calamity laid in the balances! 3For now it would be heavier than the sand of the seas, therefore have my words been rash. 4For the arrows of the Almighty are within me. My spirit drinks up their poison. The terrors of God set themselves in array against me. 5Does the wild donkey bray when he has grass? Or does the ox low over his fodder? 6Can that which has no flavor be eaten without salt? Or is there any taste in the white of an egg? 7My soul refuses to touch them. They are as loathsome food to me. 8“Oh that I might have my request, that God would grant the thing that I long for, 9even that it would please God to crush me; that he would let loose his hand, and cut me off! 10Be it still my consolation, yes, let me exult in pain that doesn’t spare, that I have not denied the words of the Holy One. 11What is my strength, that I should wait? What is my end, that I should be patient? 12Is my strength the strength of stones? Or is my flesh of brass? 13Isn’t it that I have no help in me, That wisdom is driven quite from me? 14“To him who is ready to faint, kindness should be shown from his friend; even to him who forsakes the fear of the Almighty. 15My brothers have dealt deceitfully as a brook, as the channel of brooks that pass away; 16Which are black by reason of the ice, in which the snow hides itself. 17In the dry season, they vanish. When it is hot, they are consumed out of their place. 18The caravans that travel beside them turn aside. They go up into the waste, and perish. 19The caravans of Tema looked. The companies of Sheba waited for them. 20They were distressed because they were confident. They came there, and were confounded. 21For now you are nothing. You see a terror, and are afraid. 22Did I say, ‘Give to me?’ or, ‘Offer a present for me from your substance?’ 23or, ‘Deliver me from the adversary’s hand?’ or, ‘Redeem me from the hand of the oppressors?’ 24“Teach me, and I will hold my peace. Cause me to understand wherein I have erred. 25How forcible are words of uprightness! But your reproof, what does it reprove? 26Do you intend to reprove words, since the speeches of one who is desperate are as wind? 27Yes, you would even cast lots for the fatherless, and make merchandise of your friend. 28Now therefore be pleased to look at me, for surely I shall not lie to your face. 29Please return. Let there be no injustice. Yes, return again. My cause is righteous. 30Is there injustice on my tongue? Can’t my taste discern mischievous things?

1Maar Job antwoordde en zeide: 2Och, of mijn verdriet recht gewogen wierd, en men mijn ellende samen in een weegschaal ophief! 3Want het zou nu zwaarder zijn dan het zand der zeeen; daarom worden mijn woorden opgezwolgen. 4Want de pijlen des Almachtigen zijn in mij, welker vurig venijn mijn geest uitdrinkt; de verschrikkingen Gods rusten zich tegen mij. 5Rochelt ook de woudezel bij het jonge gras? Loeit de os bij zijn voeder? 6Wordt ook het onsmakelijke gegeten zonder zout? Is er smaak in het witte des dooiers? 7Mijn ziel weigert uw woorden aan te roeren; die zijn als mijn laffe spijze. 8Och, of mijn begeerte kwame, en dat God mijn verwachting gave; 9En dat het Gode beliefde, dat Hij mij verbrijzelde, Zijn hand losliet, en een einde met mij maakte! 10Dat zou nog mijn troost zijn, en zou mij verkwikken in den weedom, zo Hij niet spaarde; want ik heb de redenen des Heiligen niet verborgen gehouden. 11Wat is mijn kracht, dat ik hopen zou? Of welk is mijn einde, dat ik mijn leven verlengen zou? 12Is mijn kracht stenen kracht? Is mijn vlees staal? 13Is dan mijn hulp niet in mij, en is de wijsheid uit mij verdreven? 14Aan hem, die versmolten is, zou van zijn vriend weldadigheid geschieden; of hij zou de vreze des Almachtigen verlaten. 15Mijn broeders hebben trouwelooslijk gehandeld als een beek; als de storting der beken gaan zij door; 16Die verdonkerd zijn van het ijs, en in dewelke de sneeuw zich verbergt. 17Ten tijde, als zij van hitte vervlieten, worden zij uitgedelgd; als zij warm worden, verdwijnen zij uit haar plaats. 18De gangen haars wegs wenden zich ter zijde af; zij lopen op in het woeste, en vergaan. 19De reizigers van Thema zien ze, de wandelaars van Scheba wachten op haar. 20Zij worden beschaamd, omdat elkeen vertrouwde; als zij daartoe komen, zo worden zij schaamrood. 21Voorwaar, alzo zijt gijlieden mij nu niets geworden; gij hebt gezien de ontzetting, en gij hebt gevreesd. 22Heb ik gezegd: Brengt mij, en geeft geschenken voor mij van uw vermogen? 23Of bevrijdt mij van de hand des verdrukkers, en verlost mij van de hand der tirannen? 24Leert mij, en ik zal zwijgen, en geeft mij te verstaan, waarin ik gedwaald heb. 25O, hoe krachtig zijn de rechte redenen! Maar wat bestraft het bestraffen, dat van ulieden is? 26Zult gij, om te bestraffen, woorden bedenken, en zullen de redenen des mismoedigen voor wind zijn? 27Ook werpt gij u op een wees; en gij graaft tegen uw vriend. 28Maar nu, belieft het u, wendt u tot mij, en het zal voor ulieder aangezicht zijn, of ik liege. 29Keert toch weder, laat er geen onrecht wezen, ja, keert weder; nog zal mijn gerechtigheid daarin zijn. 30Zou onrecht op mijn tong wezen? Zou mijn gehemelte niet de ellenden te verstaan geven?