Job 7 · Hilo

1CIERTAMENTE tiempo limitado tiene el hombre sobre la tierra, y sus días son como los días del jornalero. 2Como el siervo anhela la sombra, y como el jornalero espera el reposo de su trabajo: 3Así poseo yo meses de vanidad, y noches de trabajo me dieron por cuenta. 4Cuando estoy acostado, digo: ¿Cuándo me levantaré? Y mide mi corazón la noche, y estoy harto de devaneos hasta el alba. 5Mi carne está vestida de gusanos, y de costras de polvo; mi piel hendida y abominable. 6Y mis días fueron más ligeros que la lanzadera del tejedor, y fenecieron sin esperanza. 7Acuérdate que mi vida es viento, y que mis ojos no volverán á ver el bien. 8Los ojos de los que me ven, no me verán más: tus ojos sobre mí, y dejaré de ser. 9La nube se consume, y se va: así el que desciende al sepulcro no subirá; 10No tornará más á su casa, ni su lugar le conocerá más. 11Por tanto yo no reprimiré mi boca; hablaré en la angustia de mi espíritu, y quejaréme con la amargura de mi alma. 12¿Soy yo la mar, ó ballena, que me pongas guarda? 13Cuando digo: Mi cama me consolará, mi cama atenuará mis quejas; 14Entonces me quebrantarás con sueños, y me turbarás con visiones. 15Y así mi alma tuvo por mejor el ahogamiento, y quiso la muerte más que mis huesos. 16Aburríme: no he de vivir yo para siempre; déjame, pues que mis días son vanidad. 17¿Qué es el hombre, para que lo engrandezcas, y que pongas sobre él tu corazón, 18Y lo visites todas las mañanas, y todos los momentos lo pruebes? 19¿Hasta cuándo no me dejarás, ni me soltarás hasta que trague mi saliva? 20Pequé, ¿qué te haré, oh Guarda de los hombres? ¿por qué me has puesto contrario á ti, y que á mí mismo sea pesado? 21¿Y por qué no quitas mi rebelión, y perdonas mi iniquidad? porque ahora dormiré en el polvo, y si me buscares de mañana, ya no seré.

1Heeft niet de mens een strijd op de aarde, en zijn zijn dagen niet als de dagen des dagloners? 2Gelijk de dienstknecht hijgt naar de schaduw, en gelijk de dagloner verwacht zijn werkloon; 3Alzo zijn mij maanden der ijdelheid ten erve geworden, en nachten der moeite zijn mij voorbereid. 4Als ik te slapen lig, dan zeg ik: Wanneer zal ik opstaan, en Hij den avond afgemeten hebben? En ik word zat van woelingen tot aan den schemertijd. 5Mijn vlees is met het gewormte en met het gruis des stofs bekleed; mijn huid is gekliefd en verachtelijk geworden. 6Mijn dagen zijn lichter geweest dan een weversspoel, en zijn vergaan zonder verwachting. 7Gedenk, dat mijn leven een wind is; mijn oog zal niet wederkomen, om het goede te zien. 8Het oog desgenen, die mij nu ziet, zal mij niet zien; uw ogen zullen op mij zijn; maar ik zal niet meer zijn. 9Een wolk vergaat en vaart henen; alzo die in het graf daalt, zal niet weder opkomen. 10Hij zal niet meer wederkeren tot zijn huis, en zijn plaats zal hem niet meer kennen. 11Zo zal ik ook mijn mond niet wederhouden, ik zal spreken in benauwdheid mijns geestes; ik zal klagen in bitterheid mijner ziel. 12Ben ik dan een zee, of walvis, dat Gij om mij wachten zet? 13Wanneer ik zeg: Mijn bedstede zal mij vertroosten, mijn leger zal van mijn klacht wat wegnemen; 14Dan ontzet Gij mij met dromen, en door gezichten verschrikt Gij mij; 15Zodat mijn ziel de verworging kiest; den dood meer dan mijn beenderen. 16Ik versmaad ze, ik zal toch in der eeuwigheid niet leven; houd op van mij, want mijn dagen zijn ijdelheid. 17Wat is de mens, dat Gij hem groot acht, en dat Gij Uw hart op hem zet? 18En dat Gij hem bezoekt in elken morgenstond; dat Gij hem in elken ogenblik beproeft? 19Hoe lang keert Gij U niet af van mij, en laat niet van mij af, totdat ik mijn speeksel inzwelge? 20Heb ik gezondigd, wat zal ik U doen, o Mensenhoeder? Waarom hebt Gij mij U tot een tegenloop gesteld, dat ik mijzelven tot een last zij? 21En waarom vergeeft Gij niet mijn overtreding, en doet mijn ongerechtigheid niet weg? Want nu zal ik in het stof liggen; en Gij zult mij vroeg zoeken, maar ik zal niet zijn.

La numeración de los versículos sigue la traducción elegida y en algunos capítulos puede diferir en un versículo.