Yeremia 42

1Kemudian, semua kepala pasukan, termasuk Yohanan, anak Kareah, Yezanya, anak Hosaya, dan semua orang dari yang paling kecil hingga paling besar, datang mendekat, 2dan berkata kepada Nabi Yeremia, “Biarlah permohonan kami sampai ke hadapanmu, dan berdoalah kepada TUHAN, Allahmu, bagi kami, semua orang yang tersisa ini karena kami yang tertinggal hanya sedikit, seperti yang matamu lihat atas kami, 3supaya TUHAN, Allahmu, memberi tahu kami jalan yang harus kami tempuh dan hal yang harus kami lakukan.” 4Nabi Yeremia berkata kepada mereka, “Aku telah mendengarmu. Ketahuilah, aku akan berdoa kepada TUHAN, Allahmu, sesuai dengan kata-katamu itu, dan apa pun yang TUHAN firmankan kepadamu akan aku beritahukan kepadamu. Aku tidak akan menahan apa pun darimu.” 5Mereka berkata kepada Yeremia, “Semoga TUHAN menjadi Saksi yang benar dan setia terhadap kami jika kami tidak berbuat sesuai dengan semua pesan yang TUHAN, Allahmu, kirimkan kepadamu untuk kami. 6Entah itu baik atau buruk, kami akan mematuhi suara TUHAN, Allah kita, yang kepada-Nya kami mengutusmu, supaya keadaan kami baik-baik saja karena kami menaati suara TUHAN, Allah kami.” 7Setelah sepuluh hari, firman TUHAN datang kepada Yeremia. 8Kemudian, Yeremia memanggil Yohanan, anak Kareah, dan semua kepala pasukan yang bersamanya, dan semua orang dari yang terkecil hingga yang terbesar, 9dan berkata kepada mereka, “Beginilah firman TUHAN, Allah Israel, yang kepadanya kamu mengutusku untuk mengajukan permohonan ke hadapan-Nya, 10‘Jika kamu benar-benar akan tinggal di negeri ini, Aku akan mendirikanmu dan tidak akan merobohkanmu, Aku akan menanammu, dan tidak akan mencabutmu karena Aku akan menyesali bencana yang telah Aku datangkan kepadamu. 11Jangan takut kepada Raja Babel, yang kamu takuti,’ firman TUHAN, ‘karena Aku menyertaimu untuk menyelamatkan dan membebaskan kamu dari tangannya. 12Aku akan menunjukkan belas kasihan kepadamu sehingga dia akan berbelaskasihan kepadamu dan membiarkanmu kembali ke negerimu sendiri.’ 13Akan tetapi, jika kamu berkata, ‘Kami tidak akan tinggal di negeri ini,’ ataupun tidak menaati suara TUHAN Allahmu, 14dengan berkata, ‘Tidak, kami akan pergi ke negeri Mesir. Di sana, kami tidak akan melihat perang atau mendengar suara trompet, atau kelaparan akan roti, di sanalah kami akan tinggal,’ 15maka dengarlah firman TUHAN, hai sisa-sisa Yehuda. Beginilah firman TUHAN semesta alam, Allah Israel, ‘Jika kamu benar-benar menghadapkan wajahmu untuk masuk ke Mesir, dan pergi untuk tinggal di sana, 16maka pedang yang kamu takuti itu akan mengejarmu di sana, di negeri Mesir; dan kelaparan yang kamu khawatirkan akan mengikutimu di dekat sana, di Mesir. Dan, di sana kamu akan mati. 17Begitulah semua orang yang menghadapkan wajahnya untuk pergi ke Mesir, untuk tinggal di sana, mereka akan mati oleh pedang, oleh kelaparan, dan oleh penyakit sampar. Tidak seorang pun dari mereka akan tersisa atau terluput dari bencana yang akan Aku timpakan ke atas mereka.’ 18Sebab, beginilah firman TUHAN semesta alam, Allah Israel, ‘Sebagaimana kemarahan-Ku dan murka-Ku telah dicurahkan ke atas penduduk Yerusalem, demikianlah murka-ku akan dicurahkan ke atasmu ketika kamu memasuki Mesir. Dan, kamu akan menjadi suatu umpatan, kengerian, kutuk, dan hinaan, dan kamu tidak akan melihat tempat ini lagi.’ 19TUHAN telah berfirman kepadamu, hai sisa orang-orang Yehuda, ‘Jangan pergi ke Mesir!’ Perhatikanlah baik-baik bahwa Aku telah memperingatkanmu hari ini. 20Sebab, kamu telah menipu diri dengan mempertaruhkan nyawamu ketika kamu mengutus aku kepada TUHAN Allahmu, dengan berkata, ‘Berdoalah bagi kami kepada TUHAN, Allah kita, dan apa pun yang difirmankan TUHAN, Allah kita, beri tahukan kepada kami dan kami akan melakukannya.’ 21Dan hari ini, aku telah memberitahukannya kepadamu, tetapi kamu tidak menaati suara TUHAN, Allahmu, dalam segala hal yang Dia kirimkan kepadaku untuk diberitahukan kepadamu. 22Sekarang, ketahuilah ini dengan baik: bahwa kamu akan mati oleh pedang, oleh kelaparan, dan oleh penyakit sampar di tempat yang akan kamu tuju untuk tinggal.’”

1Then all the captains of the forces, and Johanan the son of Kareah, and Jezaniah the son of Hoshaiah, and all the people from the least even to the greatest, came near, 2and said to Jeremiah the prophet, Please let our supplication be presented before you, and pray for us to Yahweh your God, even for all this remnant; for we are left but a few of many, as your eyes do see us: 3that Yahweh your God may show us the way in which we should walk, and the thing that we should do. 4Then Jeremiah the prophet said to them, I have heard you; behold, I will pray to Yahweh your God according to your words; and it shall happen that whatever thing Yahweh shall answer you, I will declare it to you; I will keep nothing back from you. 5Then they said to Jeremiah, Yahweh be a true and faithful witness among us, if we don’t do according to all the word with which Yahweh your God shall send you to us. 6Whether it be good, or whether it be evil, we will obey the voice of Yahweh our God, to whom we send you; that it may be well with us, when we obey the voice of Yahweh our God. 7After ten days, Yahweh’s word came to Jeremiah. 8Then called he Johanan the son of Kareah, and all the captains of the forces who were with him, and all the people from the least even to the greatest, 9and said to them, Thus says Yahweh, the God of Israel, to whom you sent me to present your supplication before him: 10If you will still live in this land, then I will build you, and not pull you down, and I will plant you, and not pluck you up; for I grieve over the distress that I have brought on you. 11Don’t be afraid of the king of Babylon, of whom you are afraid; don’t be afraid of him, says Yahweh: for I am with you to save you, and to deliver you from his hand. 12I will grant you mercy, that he may have mercy on you, and cause you to return to your own land. 13But if you say, We will not dwell in this land; so that you don’t obey Yahweh your God’s voice, 14saying, No; but we will go into the land of Egypt, where we shall see no war, nor hear the sound of the trumpet, nor have hunger of bread; and there will we dwell: 15now therefore hear Yahweh’s word, O remnant of Judah: Thus says Yahweh of Armies, the God of Israel, If you indeed set your faces to enter into Egypt, and go to live there; 16then it shall happen, that the sword, which you fear, shall overtake you there in the land of Egypt; and the famine, about which you are afraid, shall follow close behind you there in Egypt; and there you shall die. 17So shall it be with all the men who set their faces to go into Egypt to live there: they shall die by the sword, by the famine, and by the pestilence; and none of them shall remain or escape from the evil that I will bring on them. 18For thus says Yahweh of Armies, the God of Israel: As my anger and my wrath has been poured out on the inhabitants of Jerusalem, so shall my wrath be poured out on you, when you shall enter into Egypt; and you shall be an object of horror, and an astonishment, and a curse, and a reproach; and you shall see this place no more. 19Yahweh has spoken concerning you, remnant of Judah, Don’t you go into Egypt: know certainly that I have testified to you this day. 20For you have dealt deceitfully against your own souls; for you sent me to Yahweh your God, saying, Pray for us to Yahweh our God; and according to all that Yahweh our God shall say, so declare to us, and we will do it: 21and I have this day declared it to you; but you have not obeyed Yahweh your God’s voice in anything for which he has sent me to you. 22Now therefore know certainly that you shall die by the sword, by the famine, and by the pestilence, in the place where you desire to go to live there.

1Toen traden toe alle oversten der heiren, Johanan, de zoon van Kareah, en Jezanja, de zoon van Hosaja, en al het volk, van den kleinste tot den grootste toe; 2En zij zeiden tot den profeet Jeremia: Laat toch onze smeking voor uw aangezicht nedervallen, en bid voor ons tot den HEERE, uw God, voor dit ganse overblijfsel; want wij zijn weinigen van velen overgelaten, gelijk als uw ogen ons zien; 3Dat ons de HEERE, uw God, bekend make den weg, dien wij zullen ingaan, en de zaak, die wij zullen doen. 4En de profeet Jeremia zeide tot hen: Ik heb het gehoord; ziet, ik zal tot den HEERE, uw God, bidden naar uw woorden; en het zal geschieden, het ganse woord, dat de HEERE u zal antwoorden, zal ik u bekend maken, ik zal u niet een woord onthouden. 5Toen zeiden zij tot Jeremia: De HEERE zij tussen ons tot een waarachtig en gewis Getuige: indien wij niet naar alle woord, met hetwelk u de HEERE, uw God, tot ons zal zenden, alzo zullen doen! 6Hetzij dan goed of kwaad, wij zullen der stem des HEEREN, onzes Gods, tot Welken wij u zenden, gehoorzaam zijn; opdat het ons welga, wanneer wij der stem des HEEREN, onzes Gods, zullen gehoorzaam zijn. 7En het gebeurde ten einde van tien dagen, dat des HEEREN woord tot Jeremia geschiedde. 8Toen riep hij Johanan, den zoon van Kareah, en alle oversten der heiren, die met hem waren, en al het volk, van den kleinste af tot den grootste toe; 9En hij zeide tot hen: Zo zegt de HEERE, de God Israels, tot Welken gij mij gezonden hebt, om uw smeking voor Zijn aangezicht neder te werpen: 10Indien gijlieden in dit land zult blijven wonen, zo zal Ik u bouwen en niet afbreken, en u planten en niet uitrukken; want Ik heb berouw over het kwaad, dat Ik u aangedaan heb. 11Vreest niet voor het aangezicht des konings van Babel, voor wiens aangezicht gij vreest; vreest niet voor hem, spreekt de HEERE; want Ik zal met u zijn, om u te behouden en u van zijn hand te redden. 12En Ik zal ulieden barmhartigheid geven, dat hij zich uwer erbarme, en u weder in uw land brenge. 13Maar zo gijlieden zult zeggen: Wij zullen in dit land niet blijven; opdat gij der stem des HEEREN, uws Gods, niet gehoorzaam zijt, 14Zeggende: Neen, maar wij zullen gaan in Egypteland, alwaar wij geen krijg zullen zien, noch het geluid der bazuin horen, noch naar brood hongeren, en daar zullen wij blijven; 15Nu dan, daarom hoort des HEEREN woord, gij overblijfsel van Juda! Zo zegt de HEERE der heirscharen, de God Israels: Indien gij ganselijk uw aangezichten zult stellen om in Egypte te gaan, en zult henen ingaan, om aldaar als vreemdelingen te verkeren; 16Zo zal het geschieden, dat het zwaard, waar gij voor vreest, u aldaar in Egypteland zal achterhalen; en de honger, waar gij voor zorgt, zal u aldaar in Egypte achter aankleven, en gij zult aldaar sterven. 17Zo zullen al de mannen zijn, die hun aangezichten stellen, om in Egypte te gaan, om aldaar als vreemdelingen te verkeren; zij zullen sterven door het zwaard, door den honger en door de pestilentie; en zij zullen niemand hebben, die overblijve of ontkome van het kwaad, dat Ik over hen zal brengen. 18Want zo zegt de HEERE der heirscharen, de God Israels: Gelijk als Mijn toorn, en Mijn grimmigheid is uitgestort over de inwoners van Jeruzalem, alzo zal Mijn grimmigheid over ulieden uitgestort worden, als gij in Egypte zult gekomen zijn; en gij zult wezen tot een vervloeking, en tot een ontzetting, en tot een vloek, en tot smaadheid, en zult deze plaats niet meer zien. 19De HEERE heeft tegen ulieden gesproken, gij overblijfsel van Juda! Gaat niet in Egypte; weet zekerlijk, dat ik heden tegen u betuigd heb. 20Gewisselijk, gij hebt uw zielen verleid; want gij hebt mij tot den HEERE, uw God, gezonden, zeggende: Bid voor ons tot den HEERE, onzen God, en naar alles, wat de HEERE, onze God, zal zeggen, alzo maak het ons bekend, en wij zullen het doen. 21Nu heb ik het u heden bekend gemaakt; maar gij hebt niet gehoord naar de stem des HEEREN, uws Gods, noch naar al hetgeen, met hetwelk Hij mij tot u gezonden heeft. 22Zo weet nu zekerlijk, dat gij door het zwaard, door den honger en door de pestilentie sterven zult, ter plaatse, waar het u gelust heeft henen te gaan, om aldaar als vreemdelingen te verkeren.