Yeremia 23

1“Celakalah para gembala yang membinasakan dan menceraiberaikan domba dari padang rumput-Ku,” firman TUHAN. 2Karena itu, beginilah firman TUHAN, Allah Israel, mengenai para gembala yang memelihara jemaat-Ku, “Kamu telah menceraiberaikan kawanan ternak-Ku dan menghalau mereka, serta tidak mengurus mereka. Ketahuilah, Aku akan mendatangimu karena perbuatan-perbuatanmu yang jahat,” firman TUHAN. 3“Aku sendiri akan mengumpulkan sisa-sisa kawanan ternak-Ku dari semua negeri tempat Aku telah menghalau mereka, dan Aku akan membawa mereka kembali ke padang rumput mereka, dan mereka akan berkembang biak dan berlipat ganda. 4Aku akan menetapkan gembala-gembala atas mereka, yang akan memelihara mereka, dan mereka tidak akan merasa takut lagi, atau cemas, dan tidak ada seekor pun yang akan hilang,” firman TUHAN. 5“Ketahuilah, saatnya akan tiba,” firman TUHAN, “ketika Aku akan menumbuhkan bagi Daud sebuah Cabang yang benar. Dia akan memerintah sebagai raja dan bertindak dengan bijaksana, dan akan melakukan keadilan dan kebenaran di negeri ini. 6Dalam zaman itu, Yehuda akan diselamatkan, dan Israel akan tinggal dengan aman. Dan, inilah nama yang dipakai untuk memanggil Dia: ‘TUHAN adalah kebenaran kami.’” 7“Karena itu, ketahuilah, waktunya akan tiba,” firman TUHAN, “ketika mereka tidak akan lagi berkata, ‘Demi TUHAN yang hidup, yang membawa anak-anak Israel keluar dari tanah Mesir,’ 8tetapi, ‘Demi TUHAN yang hidup, yang membawa dan memimpin keluarga keturunan Israel dari negeri utara dan dari semua negeri tempat Dia telah menghalau mereka.’ Kemudian, mereka akan tinggal di negeri mereka sendiri.” 9Mengenai para nabi: Hatiku hancur di dalam diriku, semua tulangku gemetar. Aku seperti seorang pemabuk, seperti seorang laki-laki yang dikuasai oleh anggur karena TUHAN dan karena firman-firman-Nya yang kudus. 10Sebab, negeri itu penuh dengan pezina. Karena kutuk, negeri itu berkabung, padang-padang rumput di padang belantara mengering. Tujuan mereka jahat dan kekuatan mereka tidak benar. 11“Sebab, baik nabi maupun imam telah tercemar, bahkan di Rumah-Ku, Aku telah mendapati kejahatan mereka,” firman TUHAN. 12“Karena itu, jalan mereka akan menjadi seperti jalan-jalan licin dalam kegelapan, ke sanalah mereka akan didorong dan jatuh. Sebab, Aku akan mendatangkan bencana ke atas mereka pada tahun penghukuman mereka,” firman TUHAN. 13“Di antara nabi-nabi Samaria, Aku melihat sesuatu yang tidak pantas. Mereka bernubuat demi Baal dan membuat jemaat-Ku, Israel, tersesat. 14Di antara nabi-nabi Yerusalem, Aku juga telah melihat sesuatu yang mengerikan. Mereka melakukan perzinaan dan berjalan dalam kebohongan. Mereka menguatkan tangan-tangan penjahat sehingga tidak seorang pun berbalik dari kejahatannya. Mereka semua telah menjadi seperti Sodom bagi-Ku, dan penduduknya seperti Gomora.” 15Karena itu, beginilah firman TUHAN semesta alam mengenai para nabi itu, “Ketahuilah, Aku akan memberi mereka makan ipuh, dan membuat mereka minum air beracun. Sebab, karena dari para nabi Yerusalem kefasikan telah menyebar ke seluruh negeri.” 16Beginilah firman TUHAN semesta alam, “Jangan dengarkan perkataan para nabi yang bernubuat kepadamu. Mereka memberimu harapan yang sia-sia. Mereka menyampaikan penglihatan dari pikiran-pikiran mereka sendiri, bukan dari mulut TUHAN. 17Mereka terus-menerus berbicara kepada orang-orang yang menghina Aku. TUHAN telah berfirman, ‘Kamu akan mendapatkan kedamaian.’ Akan tetapi, kepada setiap orang yang mengikuti kekerasan hatinya sendiri, mereka berkata, ‘Malapetaka tidak akan menimpa kamu.’ 18Sebab, siapakah yang telah berdiri di hadapan sidang TUHAN untuk melihat dan mendengar firman-Nya? Siapakah yang telah memperhatikan firman-Nya dan mendengarnya? 19Lihatlah, badai TUHAN telah keluar dalam kemarahan, bahkan dalam angin puting beliung. Angin itu akan berputar-putar melanda orang fasik. 20Amarah TUHAN tidak akan kembali sampai Dia telah melaksanakan dan menyelesaikan maksud hati-Nya. Pada hari-hari terakhir, kamu akan mengerti hal ini dengan jelas. 21Aku tidak mengutus nabi-nabi ini, tetapi mereka berlari. Aku tidak berbicara kepada mereka, tetapi mereka bernubuat. 22Akan tetapi, seandainya mereka berdiri di sidang-Ku, mereka akan menyampaikan firman-firman-Ku kepada jemaat-Ku, dan telah membuat mereka berbalik dari jalan mereka yang jahat, dan dari perbuatan-perbuatan mereka yang jahat.” 23“Apakah Aku adalah Allah yang dekat saja?” firman TUHAN, “dan bukan Allah yang jauh juga? 24Dapatkan seseorang menyembunyikan diri di tempat persembunyian sehingga Aku tidak dapat melihatnya?” firman TUHAN. “Bukankah Aku memenuhi langit dan bumi?” firman TUHAN. 25“Aku telah mendengar apa yang telah dikatakan para nabi, yang bernubuat palsu dalam nama-Ku dengan berkata, ‘Aku telah bermimpi, aku telah bermimpi!’ 26Berapa lama hal itu akan ada di dalam hati para nabi yang bernubuat palsu, yang menubuatkan tipu daya dari hati mereka sendiri, 27yang berencana membuat jemaat-Ku melupakan nama-Ku dengan mimpi-mimpi mereka, yang mereka ceritakan satu sama lain, seperti nenek moyang mereka melupakan nama-Ku demi Baal? 28Biarlah nabi yang mendapat mimpi menceritakan mimpinya, tetapi biarlah dia yang mendapat firman-Ku mengatakan firman-Ku dengan benar. Apa kaitan antara jerami dan gandum?” firman TUHAN. 29“Bukankah firman-Ku seperti api?” firman TUHAN, “dan seperti palu yang menghancurkan batu berkeping-keping?” 30“Karena itu, ketahuilah, Aku menentang nabi-nabi itu,” firman TUHAN, “yang mencuri firman-Ku dari seorang akan yang lain.” 31“Ketahuilah, Aku menentang nabi-nabi itu,” firman TUHAN, “yang menggunakan lidah mereka dan menyatakan, ‘TUHAN berfirman.’” 32“Ketahuilah, Aku menentang mereka yang telah menubuatkan mimpi-mimpi bohong,” firman TUHAN, “dan yang menyampaikan mimpi-mimpi itu dan menyesatkan jemaat-Ku dengan kebohongan-kebohongan mereka dan dengan kecerobohan-kecerobohan mereka, sedangkan Aku tidak mengutus mereka atau menyuruh mereka. Mereka sama sekali tidak akan berguna bagi bangsa ini,” firman TUHAN. 33“Ketika bangsa ini atau seorang nabi atau seorang imam bertanya kepadamu dengan berkata, ‘Apakah beban TUHAN?’ kamu harus menjawab mereka, ‘Kamulah beban-Nya dan Aku akan membuangmu,’ firman TUHAN. 34Sementara untuk nabi, imam, ataupun rakyat yang berkata, ‘Beban TUHAN,’ Aku akan menghukum orang itu dan keluarganya. 35Beginilah yang harus kamu katakan seorang kepada yang lain dan kepada saudaranya, ‘Apakah jawaban TUHAN?’ atau ‘Apa yang telah TUHAN firmankan?’ 36Akan tetapi, beban TUHAN tidak boleh kamu sebut lagi karena setiap perkataan orang akan menjadi beban orang itu karena kamu telah memutarbalikkan firman Allah yang hidup, TUHAN semesta alam, Allah kita. 37Beginilah yang harus kamu katakan kepada nabi itu, ‘Apa jawaban TUHAN kepadamu?’ atau ‘Apa yang telah TUHAN katakan?’ 38Namun, jika kamu berkata, ‘Beban TUHAN?’, maka beginilah firman TUHAN, ‘Karena kamu mengatakan perkataan ini, “Beban TUHAN,” ketika Aku mengutus kamu dengan berkata, “Kamu tidak boleh berkata, ‘Beban TUHAN,’ 39karena itu, Aku akan benar-benar melupakan kamu dan membuangmu dari hadapan-Ku, bersama dengan kota yang Aku berikan kepadamu dan kepada nenek moyangmu. 40Aku akan mendatangkan hinaan kekal ke atasmu dan rasa malu yang abadi, yang tidak akan terlupakan.’”

1Woe to the shepherds who destroy and scatter the sheep of my pasture! says Yahweh. 2Therefore thus says Yahweh, the God of Israel, against the shepherds who feed my people: You have scattered my flock, and driven them away, and have not visited them; behold, I will visit on you the evil of your doings, says Yahweh. 3I will gather the remnant of my flock out of all the countries where I have driven them, and will bring them again to their folds; and they shall be fruitful and multiply. 4I will set up shepherds over them, who shall feed them; and they shall fear no more, nor be dismayed, neither shall any be lacking, says Yahweh. 5Behold, the days come, says Yahweh, that I will raise to David a righteous Branch, and he shall reign as king and deal wisely, and shall execute justice and righteousness in the land. 6In his days Judah shall be saved, and Israel shall dwell safely; and this is his name by which he shall be called: Yahweh our righteousness. 7Therefore behold, the days come, says Yahweh, that they shall no more say, As Yahweh lives, who brought up the children of Israel out of the land of Egypt; 8but, As Yahweh lives, who brought up and who led the seed of the house of Israel out of the north country, and from all the countries where I had driven them. They shall dwell in their own land. 9Concerning the prophets. My heart within me is broken, all my bones shake; I am like a drunken man, and like a man whom wine has overcome, because of Yahweh, and because of his holy words. 10For the land is full of adulterers; for because of swearing the land mourns; the pastures of the wilderness are dried up. Their course is evil, and their might is not right; 11for both prophet and priest are profane; yes, in my house have I found their wickedness, says Yahweh. 12Therefore their way shall be to them as slippery places in the darkness: they shall be driven on, and fall therein; for I will bring evil on them, even the year of their visitation, says Yahweh. 13I have seen folly in the prophets of Samaria; they prophesied by Baal, and caused my people Israel to err. 14In the prophets of Jerusalem also I have seen a horrible thing: they commit adultery, and walk in lies; and they strengthen the hands of evildoers, so that no one returns from his wickedness: they have all become to me as Sodom, and its inhabitants as Gomorrah. 15Therefore thus says Yahweh of Armies concerning the prophets: Behold, I will feed them with wormwood, and make them drink the water of gall; for from the prophets of Jerusalem ungodliness has gone out into all the land. 16Thus says Yahweh of Armies, Don’t listen to the words of the prophets who prophesy to you: they teach you vanity; they speak a vision of their own heart, and not out of the mouth of Yahweh. 17They say continually to those who despise me, Yahweh has said, You shall have peace; and to everyone who walks in the stubbornness of his own heart they say, No evil shall come on you. 18For who has stood in the council of Yahweh, that he should perceive and hear his word? who has marked my word, and heard it? 19Behold, Yahweh’s storm, his wrath, has gone out. Yes, a whirling storm. It shall burst on the head of the wicked. 20Yahweh’s anger shall not return, until he has executed, and until he have performed the intents of his heart: in the latter days you shall understand it perfectly. 21I sent not these prophets, yet they ran: I didn’t speak to them, yet they prophesied. 22But if they had stood in my council, then had they caused my people to hear my words, and had turned them from their evil way, and from the evil of their doings. 23Am I a God at hand, says Yahweh, and not a God afar off? 24Can any hide himself in secret places so that I shall not see him? says Yahweh. Don’t I fill heaven and earth? says Yahweh. 25I have heard what the prophets have said, who prophesy lies in my name, saying, I have dreamed, I have dreamed. 26How long shall this be in the heart of the prophets who prophesy lies, even the prophets of the deceit of their own heart? 27who think to cause my people to forget my name by their dreams which they tell every man to his neighbor, as their fathers forgot my name for Baal. 28The prophet who has a dream, let him tell a dream; and he who has my word, let him speak my word faithfully. What is the straw to the wheat? says Yahweh. 29Isn’t my word like fire? says Yahweh; and like a hammer that breaks the rock in pieces? 30Therefore behold, I am against the prophets, says Yahweh, who steal my words everyone from his neighbor. 31Behold, I am against the prophets, says Yahweh, who use their tongues, and say, He says. 32Behold, I am against those who prophesy lying dreams, says Yahweh, and do tell them, and cause my people to err by their lies, and by their vain boasting: yet I didn’t send them, nor commanded them; neither do they profit this people at all, says Yahweh. 33When this people, or the prophet, or a priest, shall ask you, saying, What is the burden of Yahweh? Then you shall tell them, What burden! I will cast you off, says Yahweh. 34As for the prophet, and the priest, and the people, who shall say, The burden of Yahweh, I will even punish that man and his house. 35You shall say everyone to his neighbor, and everyone to his brother, What has Yahweh answered? and, What has Yahweh spoken? 36You shall mention the burden of Yahweh no more: for every man’s own word shall be his burden; for you have perverted the words of the living God, of Yahweh of Armies our God. 37You shall say to the prophet, What has Yahweh answered you? and, What has Yahweh spoken? 38But if you say, The burden of Yahweh; therefore thus says Yahweh: Because you say this word, The burden of Yahweh, and I have sent to you, saying, You shall not say, The burden of Yahweh; 39therefore, behold, I will utterly forget you, and I will cast you off, and the city that I gave to you and to your fathers, away from my presence: 40and I will bring an everlasting reproach on you, and a perpetual shame, which shall not be forgotten.

1Wee den herderen, die de schapen Mijner weide ombrengen en verstrooien! spreekt de HEERE. 2Daarom zegt de HEERE, de God Israels, alzo van de herderen, die Mijn volk weiden: Gijlieden hebt Mijn schapen verstrooid, en hebt ze verdreven, en hebt ze niet bezocht; ziet, Ik zal over u bezoeken de boosheid uwer handelingen, spreekt de HEERE. 3En Ik zal het overblijfsel Mijner schapen Zelf vergaderen uit al de landen, waarhenen Ik ze verdreven heb; en Ik zal ze wederbrengen tot hun kooien, en zij zullen vruchtbaar zijn, en vermenigvuldigen. 4En Ik zal herderen over hen verwekken, die ze weiden zullen; en zij zullen niet meer vrezen, noch verschrikt worden, noch gemist worden, spreekt de HEERE. 5Ziet, de dagen komen, spreekt de HEERE, dat Ik aan David een rechtvaardige Spruit zal verwekken; Die zal Koning zijnde regeren, en voorspoedig zijn, en recht en gerechtigheid doen op de aarde. 6In Zijn dagen zal Juda verlost worden, en Israel zeker wonen; en dit zal Zijn naam zijn, waarmede men Hem zal noemen: De HEERE: ONZE GERECHTIGHEID. 7Daarom, ziet, de dagen komen, spreekt de HEERE, dat zij niet meer zullen zeggen: Zo waarachtig als de HEERE leeft, Die de kinderen Israels uit Egypteland heeft opgevoerd. 8Maar: Zo waarachtig als de HEERE leeft, Die het zaad van het huis Israels heeft opgevoerd, en Die het aangebracht heeft uit het land van het noorden, en uit al de landen, waarheen Ik ze gedreven had! want zij zullen wonen in hun land. 9Aangaande de profeten. Mijn hart wordt in mijn binnenste gebroken, al mijn beenderen bewegen zich; ik ben als een dronken man, en als een man, dien de wijn te boven gaat; vanwege den HEERE, en vanwege de woorden Zijner heiligheid. 10Want het land is vol overspelers, want het land treurt vanwege den vloek, de weiden der woestijn verdorren, omdat hun loop boos is, en hun macht niet recht. 11Want beiden, profeten en priesters, zijn huichelaars; zelfs in Mijn huis vind Ik hun boosheid, spreekt de HEERE. 12Daarom zal hun weg hun zijn als zeer gladde plaatsen in de donkerheid; zij zullen aangedreven worden en daarin vallen; want Ik zal een kwaad over hen brengen in het jaar hunner bezoeking, spreekt de HEERE. 13Ik heb wel ongerijmdheid gezien in de profeten van Samaria, die door Baal, profeteerden, en Mijn volk Israel verleidden. 14Maar in de profeten van Jeruzalem zie Ik afschuwelijkheid; zij bedrijven overspel, en gaan om met valsheid, en sterken de handen der boosdoeners, opdat zij zich niet bekeren, een iegelijk van zijn boosheid; zij allen zijn Mij als Sodom, en haar inwoners als Gomorra. 15Daarom zegt de HEERE der heirscharen van deze profeten alzo: Ziet, Ik zal hen met alsem spijzigen, en met gallewater drenken; want van Jeruzalems profeten is de huichelarij uitgegaan in het ganse land. 16Zo zegt de HEERE der heirscharen: Hoort niet naar de woorden der profeten, die u profeteren; zij maken u ijdel; zij spreken het gezicht huns harten, niet uit des HEEREN mond. 17Zij zeggen steeds tot degenen, die Mij lasteren: De HEERE heeft het gesproken, gijlieden zult vrede hebben; en tot al wie naar zijns harten goeddunken wandelt, zeggen zij: Ulieden zal geen kwaad overkomen. 18Want wie heeft in des HEEREN raad gestaan, en Zijn woord gezien of gehoord? Wie heeft Zijn woord aangemerkt en gehoord? 19Ziet, een onweder des HEEREN, een grimmigheid is uitgegaan, ja, een pijnlijk onweder, het zal blijven op der goddelozen hoofd. 20Des HEEREN toorn zal zich niet afwenden, totdat Hij zal hebben gedaan, en totdat Hij zal hebben daargesteld de gedachten Zijns harten; in het laatste der dagen zult gij met verstand daarop letten. 21Ik heb die profeten niet gezonden, nochtans hebben zij gelopen; Ik heb tot hen niet gesproken, nochtans hebben zij geprofeteerd. 22Maar zo zij in Mijn raad hadden gestaan, zo zouden zij Mijn volk Mijn woorden hebben doen horen, en zouden hen afgekeerd hebben van hun bozen weg, en van de boosheid hunner handelingen. 23Ben Ik een God van nabij, spreekt de HEERE, en niet een God van verre? 24Zou zich iemand in verborgene plaatsen kunnen verbergen, dat Ik hem niet zou zien? spreekt de HEERE; vervul Ik niet den hemel en de aarde? spreekt de HEERE. 25Ik heb gehoord, wat de profeten zeggen, die in Mijn Naam leugen profeteren, zeggende: Ik heb gedroomd, ik heb gedroomd. 26Hoe lang? Is er dan een droom in het hart der profeten, die de leugen profeteren? Ja, het zijn profeten van huns harten bedriegerij. 27Die daar denken om Mijn volk Mijn Naam te doen vergeten, door hun dromen, die zij, een ieder zijn naaste, vertellen; gelijk als hun vaders Mijn Naam vergeten hebben door Baal. 28De profeet, bij welken een droom is, die vertelle den droom; en bij welken Mijn woord is, die spreke Mijn woord waarachtiglijk; wat heeft het stro met het koren te doen? spreekt de HEERE. 29Is Mijn woord niet alzo, als een vuur? spreekt de HEERE, en als een hamer, die een steenrots te morzel slaat? 30Daarom, ziet, Ik wil aan de profeten, spreekt de HEERE, die Mijn woorden stelen, een ieder van zijn naaste; 31Ziet, Ik wil aan de profeten, spreekt de HEERE, die hun tong nemen, en spreken: Hij heeft het gesproken; 32Ziet, Ik wil aan degenen, die valse dromen profeteren, spreekt de HEERE, en vertellen die, en verleiden Mijn volk met hun leugenen en met hun lichtvaardigheid; daar Ik hen niet gezonden, en hun niets bevolen heb, en zij dit volk gans geen nut doen, spreekt de HEERE. 33Wanneer dan dit volk, of een profeet, of priester u vragen zal, zeggende: Wat is des HEEREN last? Zo zult gij tot hen zeggen: Wat last? Dat Ik ulieden verlaten zal, spreekt de HEERE. 34En aangaande den profeet, of den priester, of het volk, dat zeggen zal: Des HEEREN last; dat Ik bezoeking zal doen over dien man en over zijn huis. 35Aldus zult gijlieden zeggen, een iegelijk tot zijn naaste, en een iegelijk tot zijn broeder: Wat heeft de HEERE geantwoord, en wat heeft de HEERE gesproken? 36Maar des HEEREN last zult gij niet meer gedenken; want een iegelijk zal zijn eigen woord een last zijn, dewijl gij verkeert de woorden van den levenden God, den HEERE der heirscharen, onzen God. 37Aldus zult gij zeggen tot den profeet: Wat heeft u de HEERE geantwoord en wat heeft de HEERE gesproken? 38Maar dewijl gij zegt: Des HEEREN last; daarom, zo zegt de HEERE: Omdat gij dit woord zegt: Des HEEREN last, daar Ik tot u gezonden heb, zeggende: Gij zult niet zeggen: Des HEEREN last; 39Daarom, ziet, Ik zal u ook ganselijk vergeten, en u, mitsgaders de stad, die Ik u en uw vaderen gegeven heb, van Mijn aangezicht laten varen. 40En Ik zal u eeuwige smaadheid aandoen, en eeuwige schande, die niet zal worden vergeten.