Osée 8

1Embouche la trompette ! L’ennemi fond comme un aigle sur la maison de l’Éternel, Parce qu’ils ont violé mon alliance, Et transgressé ma loi. 2Ils crieront vers moi : Mon Dieu, nous te connaissons, nous Israël ! 3Israël a rejeté le bien ; L’ennemi le poursuivra. 4Ils ont établi des rois sans mon ordre, Et des chefs à mon insu ; Ils ont fait des idoles avec leur argent et leur or ; C’est pourquoi ils seront anéantis. 5L’Éternel a rejeté ton veau, Samarie ! Ma colère s’est enflammée contre eux. Jusques à quand refuseront-ils de se purifier ? 6Il vient d’Israël, un ouvrier l’a fabriqué, Et ce n’est pas un Dieu ; C’est pourquoi le veau de Samarie sera mis en pièces. 7Puisqu’ils ont semé du vent, ils moissonneront la tempête ; Ils n’auront pas un épi de blé ; Ce qui poussera ne donnera point de farine, Et s’il y en avait, des étrangers la dévoreraient. 8Israël est anéanti ! Ils sont maintenant parmi les nations Comme un vase qui n’a pas de prix. 9Car ils sont allés en Assyrie, Comme un âne sauvage qui se tient à l’écart ; Éphraïm a fait des présents pour avoir des amis. 10Quand même ils font des présents parmi les nations, Je vais maintenant les rassembler, Et bientôt ils souffriront sous le fardeau du roi des princes. 11Éphraïm a multiplié les autels pour pécher, Et ces autels l’ont fait tomber dans le péché. 12Que j’écrive pour lui toutes les ordonnances de ma loi, Elles sont regardées comme quelque chose d’étranger. 13Ils immolent des victimes qu’ils m’offrent, Et ils en mangent la chair : L’Éternel n’y prend point de plaisir. Maintenant l’Éternel se souvient de leur iniquité, Et il punira leurs péchés : Ils retourneront en Égypte. 14Israël a oublié celui qui l’a fait, Et a bâti des palais, Et Juda a multiplié les villes fortes ; Mais j’enverrai le feu dans leurs villes, Et il en dévorera les palais.

1“Put the trumpet to your lips! Something like an eagle is over Yahweh’s house, because they have broken my covenant, and rebelled against my law. 2They cry to me, ‘My God, we Israel acknowledge you!’ 3Israel has cast off that which is good. The enemy will pursue him. 4They have set up kings, but not by me. They have made princes, and I didn’t approve. Of their silver and their gold they have made themselves idols, that they may be cut off. 5Let Samaria throw out his calf idol! My anger burns against them! How long will it be until they are capable of purity? 6For this is even from Israel! The workman made it, and it is no God; indeed, the calf of Samaria shall be broken in pieces. 7For they sow the wind, and they will reap the whirlwind. He has no standing grain. The stalk will yield no head. If it does yield, strangers will swallow it up. 8Israel is swallowed up. Now they are among the nations like a worthless thing. 9For they have gone up to Assyria, like a wild donkey wandering alone. Ephraim has hired lovers for himself. 10But although they sold themselves among the nations, I will now gather them; and they begin to waste away because of the oppression of the king of mighty ones. 11Because Ephraim has multiplied altars for sinning, they became for him altars for sinning. 12I wrote for him the many things of my law; but they were regarded as a strange thing. 13As for the sacrifices of my offerings, they sacrifice flesh and eat it; But Yahweh doesn’t accept them. Now he will remember their iniquity, and punish their sins. They will return to Egypt. 14For Israel has forgotten his Maker and built palaces; and Judah has multiplied fortified cities; but I will send a fire on his cities, and it will devour its fortresses.”

1De bazuin aan uw mond; hij komt als een arend tegen het huis des HEEREN; omdat zij Mijn verbond hebben overtreden, en zijn tegen Mijn wet afvallig geworden. 2Dan zullen zij tot Mij roepen: Mijn God! wij, Israel, kennen U. 3Israel heeft het goede verstoten; de vijand zal hem vervolgen. 4Zij hebben koningen gemaakt, maar niet uit Mij; zij hebben vorsten gesteld, maar Ik heb het niet gekend; van hun zilver en hun goud hebben zij voor zichzelven afgoden gemaakt, opdat zij uitgeroeid worden. 5Uw kalf, o Samaria! heeft u verstoten; Mijn toorn is tegen hen ontstoken; hoe lang zullen zij de reinigheid niet verdragen? 6Want dat is ook uit Israel; een werkmeester heeft het gemaakt, en het is geen God, maar het zal tot stukken worden, het kalf van Samaria. 7Want zij hebben wind gezaaid, en zullen een wervelwind maaien; het zal geen staande koren hebben, het uitspruitsel zal geen meel maken; of het misschien maakte, vreemden zullen het verslinden. 8Israel is verslonden; nu zijn zij onder de heidenen geworden, gelijk een vat, waar men geen lust toe heeft. 9Want zij zijn opgetogen naar Assur, een woudezel, die alleen voor zichzelven is; die van Efraim hebben boelen om hoerenloon gehuurd. 10Dewijl zij dan onder de heidenen boelen om hoerenloon gehuurd hebben, zo zal Ik die nu ook verzamelen; ja, zij hebben al een weinig begonnen, vanwege den last van den koning der vorsten. 11Omdat Efraim de altaren vermenigvuldigd heeft tot zondigen, zo zijn hem de altaren geworden tot zondigen. 12Ik schrijf hem de voortreffelijkheden Mijner wet voor; maar die zijn geacht als wat vreemds. 13Aangaande de offeranden Mijner gaven, zij offeren vlees, en eten het, maar de HEERE heeft aan hen geen welgevallen. Nu zal Hij hunner ongerechtigheid gedenken, en hun zonden bezoeken; zij zullen weder in Egypte keren. 14Want Israel heeft zijn Maker vergeten, en tempelen gebouwd, en Juda heeft vaste steden vermenigvuldigd; maar Ik zal een vuur zenden in zijn steden, dat zal haar paleizen verteren.