Deutéronome 2

1Nous nous tournâmes, et nous partîmes pour le désert, par le chemin de la mer Rouge, comme l’Éternel me l’avait ordonné ; nous suivîmes longtemps les contours de la montagne de Séir. 2L’Éternel me dit : 3Vous avez assez suivi les contours de cette montagne. Tournez-vous vers le nord. 4Donne cet ordre au peuple : Vous allez passer à la frontière de vos frères, les enfants d’Ésaü, qui habitent en Séir. Ils vous craindront ; mais soyez bien sur vos gardes. 5Ne les attaquez pas ; car je ne vous donnerai dans leur pays pas même de quoi poser la plante du pied : j’ai donné la montagne de Séir en propriété à Ésaü. 6Vous achèterez d’eux à prix d’argent la nourriture que vous mangerez, et vous achèterez d’eux à prix d’argent même l’eau que vous boirez. 7Car l’Éternel, ton Dieu, t’a béni dans tout le travail de tes mains, il a connu ta marche dans ce grand désert. Voilà quarante années que l’Éternel, ton Dieu, est avec toi : tu n’as manqué de rien. 8Nous passâmes à distance de nos frères, les enfants d’Ésaü, qui habitent en Séir, et à distance du chemin de la plaine, d’Élath et d’Etsjon-Guéber, puis nous nous tournâmes, et nous prîmes la direction du désert de Moab. 9L’Éternel me dit : N’attaque pas Moab, et ne t’engage pas dans un combat avec lui ; car je ne te donnerai rien à posséder dans son pays : c’est aux enfants de Lot que j’ai donné Ar en propriété. 10Les Émim y habitaient auparavant ; c’était un peuple grand, nombreux et de haute taille, comme les Anakim. 11Ils passaient aussi pour être des Rephaïm, de même que les Anakim ; mais les Moabites les appelaient Émim. 12Séir était habité autrefois par les Horiens ; les enfants d’Ésaü les chassèrent, les détruisirent devant eux, et s’établirent à leur place, comme l’a fait Israël dans le pays qu’il possède et que l’Éternel lui a donné. 13Maintenant levez-vous, et passez le torrent de Zéred. Nous passâmes le torrent de Zéred. 14Le temps que durèrent nos marches de Kadès-Barnéa au passage du torrent de Zéred fut de trente-huit ans, jusqu’à ce que toute la génération des hommes de guerre eût disparu du milieu du camp, comme l’Éternel le leur avait juré. 15La main de l’Éternel fut aussi sur eux pour les détruire du milieu du camp, jusqu’à ce qu’ils eussent disparu. 16Lorsque tous les hommes de guerre eurent disparu par la mort du milieu du peuple, 17l’Éternel me parla, et dit : 18Tu passeras aujourd’hui la frontière de Moab, à Ar, 19et tu approcheras des enfants d’Ammon. Ne les attaque pas, et ne t’engage pas dans un combat avec eux ; car je ne te donnerai rien à posséder dans le pays des enfants d’Ammon : c’est aux enfants de Lot que je l’ai donné en propriété. 20Ce pays passait aussi pour un pays de Rephaïm ; des Rephaïm y habitaient auparavant, et les Ammonites les appelaient Zamzummim : 21c’était un peuple grand, nombreux et de haute taille, comme les Anakim. L’Éternel les détruisit devant les Ammonites, qui les chassèrent et s’établirent à leur place. 22C’est ainsi que fit l’Éternel pour les enfants d’Ésaü qui habitent en Séir, quand il détruisit les Horiens devant eux ; ils les chassèrent et s’établirent à leur place, jusqu’à ce jour. 23Les Avviens, qui habitaient dans des villages jusqu’à Gaza, furent détruits par les Caphtorim, sortis de Caphtor, qui s’établirent à leur place. 24Levez-vous, partez, et passez le torrent de l’Arnon. Vois, je livre entre tes mains Sihon, roi de Hesbon, l’Amoréen et son pays. Commence la conquête, fais-lui la guerre ! 25Je vais répandre dès aujourd’hui la frayeur et la crainte de toi sur tous les peuples qui sont sous le ciel ; et, au bruit de ta renommée, ils trembleront et seront saisis d’angoisse à cause de toi. 26J’envoyai, du désert de Kedémoth, des messagers à Sihon, roi de Hesbon, avec des paroles de paix. Je lui fis dire : 27Laisse-moi passer par ton pays ; je suivrai la grande route, sans m’écarter ni à droite ni à gauche. 28Tu me vendras à prix d’argent la nourriture que je mangerai, et tu me donneras à prix d’argent l’eau que je boirai ; je ne ferai que passer avec mes pieds. 29C’est ce que m’ont accordé les enfants d’Ésaü qui habitent en Séir, et les Moabites qui demeurent à Ar. Accorde-le aussi, jusqu’à ce que je passe le Jourdain pour entrer au pays que l’Éternel, notre Dieu, nous donne. 30Mais Sihon, roi de Hesbon, ne voulut point nous laisser passer chez lui ; car l’Éternel, ton Dieu, rendit son esprit inflexible et endurcit son cœur, afin de le livrer entre tes mains, comme tu le vois aujourd’hui. 31L’Éternel me dit : Vois, je te livre dès maintenant Sihon et son pays. 32Sihon sortit à notre rencontre, avec tout son peuple, pour nous combattre à Jahats. 33L’Éternel, notre Dieu, nous le livra, et nous le battîmes, lui et ses fils, et tout son peuple. 34Nous prîmes alors toutes ses villes, et nous les dévouâmes par interdit, hommes, femmes et petits enfants, sans en laisser échapper un seul. 35Seulement, nous pillâmes pour nous le bétail et le butin des villes que nous avions prises. 36Depuis Aroër sur les bords du torrent de l’Arnon, et la ville qui est dans la vallée, jusqu’à Galaad, il n’y eut pas de ville trop forte pour nous : l’Éternel, notre Dieu, nous livra tout. 37Mais tu n’approchas point du pays des enfants d’Ammon, de tous les bords du torrent de Jabbok, des villes de la montagne, de tous les lieux que l’Éternel, notre Dieu, t’avait défendu d’attaquer.

1Then we turned, and took our journey into the wilderness by the way to the Red Sea, as Yahweh spoke to me; and we encircled Mount Seir many days. 2Yahweh spoke to me, saying, 3“You have encircled this mountain long enough. Turn northward. 4Command the people, saying, ‘You are to pass through the border of your brothers the children of Esau, who dwell in Seir; and they will be afraid of you. Therefore be careful. 5Don’t contend with them; for I will not give you any of their land, no, not so much as for the sole of the foot to tread on; because I have given Mount Seir to Esau for a possession. 6You shall purchase food from them for money, that you may eat. You shall also buy water from them for money, that you may drink.’” 7For Yahweh your God has blessed you in all the work of your hand. He has known your walking through this great wilderness. These forty years, Yahweh your God has been with you. You have lacked nothing. 8So we passed by from our brothers the children of Esau, who dwell in Seir, from the way of the Arabah from Elath and from Ezion Geber. We turned and passed by the way of the wilderness of Moab. 9Yahweh said to me, “Don’t bother Moab, neither contend with them in battle; for I will not give you any of his land for a possession; because I have given Ar to the children of Lot for a possession.” 10(The Emim lived therein before, a people great, and many, and tall, as the Anakim. 11These also are considered to be Rephaim, as the Anakim; but the Moabites call them Emim. 12The Horites also lived in Seir before, but the children of Esau succeeded them. They destroyed them from before them, and lived in their place; as Israel did to the land of his possession, which Yahweh gave to them.) 13“Now rise up, and cross over the brook Zered.” We went over the brook Zered. 14The days in which we came from Kadesh Barnea, until we had come over the brook Zered, were thirty-eight years; until all the generation of the men of war were consumed from the midst of the camp, as Yahweh swore to them. 15Moreover the hand of Yahweh was against them, to destroy them from the midst of the camp, until they were consumed. 16So, when all the men of war were consumed and dead from among the people, 17Yahweh spoke to me, saying, 18“You are this day to pass over Ar, the border of Moab. 19When you come near the border of the children of Ammon, don’t bother them, nor contend with them; for I will not give you any of the land of the children of Ammon for a possession; because I have given it to the children of Lot for a possession.” 20(That also is considered a land of Rephaim: Rephaim lived there before; but the Ammonites call them Zamzummim, 21a great people, many, and tall, as the Anakim; but Yahweh destroyed them before them; and they succeeded them, and lived in their place; 22as he did for the children of Esau, who dwell in Seir, when he destroyed the Horites from before them; and they succeeded them, and lived in their place even to this day: 23and the Avvim, who lived in villages as far as Gaza, the Caphtorim, who came out of Caphtor, destroyed them, and lived in their place.) 24“Rise up, take your journey, and pass over the valley of the Arnon: behold, I have given into your hand Sihon the Amorite, king of Heshbon, and his land; begin to possess it, and contend with him in battle. 25This day will I begin to put the dread of you and the fear of you on the peoples who are under the whole sky, who shall hear the report of you, and shall tremble, and be in anguish because of you.” 26I sent messengers out of the wilderness of Kedemoth to Sihon king of Heshbon with words of peace, saying, 27“Let me pass through your land. I will go along by the highway, I will turn neither to the right hand nor to the left. 28You shall sell me food for money, that I may eat; and give me water for money, that I may drink. Just let me pass through on my feet, 29as the children of Esau who dwell in Seir, and the Moabites who dwell in Ar, did to me; until I pass over the Jordan into the land which Yahweh our God gives us.” 30But Sihon king of Heshbon would not let us pass by him; for Yahweh your God hardened his spirit, and made his heart obstinate, that he might deliver him into your hand, as at this day. 31Yahweh said to me, “Behold, I have begun to deliver up Sihon and his land before you. Begin to possess, that you may inherit his land.” 32Then Sihon came out against us, he and all his people, to battle at Jahaz. 33Yahweh our God delivered him up before us; and we struck him, his sons, and all his people. 34We took all his cities at that time, and utterly destroyed every inhabited city, with the women and the little ones. We left no one remaining. 35Only the livestock we took for plunder for ourselves, with the plunder of the cities which we had taken. 36From Aroer, which is on the edge of the valley of the Arnon, and the city that is in the valley, even to Gilead, there was not a city too high for us. Yahweh our God delivered up all before us. 37Only to the land of the children of Ammon you didn’t come near; all the side of the river Jabbok, and the cities of the hill country, and wherever Yahweh our God forbade us.

1Daarna keerden wij ons, en reisden naar de woestijn, den weg van de Schelfzee, gelijk de HEERE tot mij gesproken had, en wij togen om het gebergte Seir, vele dagen. 2Toen sprak de HEERE tot mij, zeggende: 3Gijlieden hebt dit gebergte genoeg omgetogen; keert u naar het noorden; 4En gebied het volk, zeggende: Gij zult doortrekken aan de landpale uwer broederen, de kinderen van Ezau, die in Seir wonen; zij zullen wel voor u vrezen; maar gij zult u zeer wachten. 5Mengt u niet met hen; want Ik zal u van hun land niet geven, ook niet tot de betreding van een voetzool; want Ik heb Ezau het gebergte Seir ter erfenis gegeven. 6Spijze zult gij voor geld van hen kopen, dat gij etet; en ook zult gij water voor geld van hen kopen, dat gij drinket. 7Want de HEERE, uw God, heeft u gezegend in al het werk uwer hand; Hij kent uw wandelen door deze zo grote woestijn; deze veertig jaren is de HEERE, uw God, met u geweest; geen ding heeft u ontbroken. 8Als wij nu doorgetrokken waren van onze broederen, de kinderen van Ezau, die in Seir woonden, van den weg des vlakken velds, van Elath, en van Ezeon-Geber, zo keerden wij ons, en doortogen den weg der woestijn van Moab. 9Toen sprak de HEERE tot mij: Beangstig Moab niet, en meng u niet met hen in den strijd; want Ik zal u geen erfenis van hun land geven, dewijl Ik aan Lots kinderen Ar ter erfenis gegeven heb. 10De Emieten woonden te voren daarin, een groot, en menigvuldig, en lang volk, gelijk de Enakieten. 11Dezen werden ook voor reuzen gehouden, als de Enakieten; en de Moabieten noemden hen Emieten. 12Ook woonden de Horieten te voren in Seir; maar de kinderen van Ezau verdreven hen uit de bezitting en verdelgden hen van hun aangezicht, en hebben in hunlieder plaats gewoond; gelijk als Israel gedaan heeft aan het land zijner erfenis, hetwelk de HEERE hun gegeven heeft. 13Nu, maakt u op, en trekt over de beek Zered. Alzo trokken wij over de beek Zered. 14De dagen nu, die wij gewandeld hebben van Kades-Barnea, totdat wij over de beek Zered getogen zijn, waren acht en dertig jaren; totdat het ganse geslacht der krijgslieden uit het midden der heirlegers verteerd was, gelijk de HEERE hun gezworen had. 15Zo was ook de hand des HEEREN tegen hen, om hen uit het midden des heirlegers te verslaan, totdat zij verteerd waren. 16En het geschiedde, als al de krijgslieden verteerd waren, uit het midden des heirlegers wegstervende, 17Dat de HEERE tot mij sprak, zeggende: 18Gij zult heden doortrekken aan Ar, de landpale van Moab; 19En gij zult naderen tegenover de kinderen Ammons; beangstig die niet, en meng u met hen niet; want Ik zal u van het land der kinderen Ammons geen erfenis geven, dewijl Ik het aan Lots kinderen ter erfenis gegeven heb. 20Dit werd ook voor een land der reuzen gehouden; de reuzen woonden te voren daarin, en de Ammonieten noemden hen Zamzummieten; 21Een groot, en menigvuldig, en lang volk, als de Enakieten; en de HEERE verdelgde hen voor hun aangezicht, zodat zij hen uit de bezitting verdreven, en aan hunlieder plaats woonden; 22Gelijk als Hij aan de kinderen van Ezau, die in Seir wonen, gedaan heeft, voor welker aangezicht Hij de Horieten verdelgde; en zij verdreven hen uit de bezitting, en hebben aan hun plaats gewoond tot op dezen dag. 23Ook hebben de Kafthorieten, die uit Kafthor uittogen, de Avieten, die in Hazerim tot Gaza toe woonden, verdelgd, en aan hun plaats gewoond. 24Maakt u op, reist heen, en gaat over de beek Arnon; ziet, Ik heb Sihon, den koning van Hesbon, den Amoriet, en zijn land, in uw hand gegeven; begint te erven, en mengt u met hen in den strijd. 25Te dezen dage zal Ik beginnen uw schrik en uw vreze te geven over het aangezicht der volken, onder den gansen hemel; die uw gerucht zullen horen, die zullen sidderen, en bang zijn van uw aangezicht. 26Toen zond ik boden uit de woestijn Kedemot tot Sihon, den koning van Hesbon, met woorden van vrede, zeggende: 27Laat mij door uw land doortrekken; ik zal alleenlijk langs den weg voorttrekken; ik zal noch ter rechterhand noch ter linkerhand uitwijken. 28Verkoop mij spijze voor geld, dat ik ete, en geef mij water voor geld, dat ik drinke; alleenlijk laat mij op mijn voeten doortrekken; 29Gelijk de kinderen van Ezau, die in Seir wonen, en de Moabieten, die in Ar wonen, mij gedaan hebben; totdat ik over de Jordaan kome in het land, dat de HEERE, onze God, ons geven zal. 30Maar Sihon, de koning van Hesbon, wilde ons door hetzelve niet laten doortrekken; want de HEERE,, uw God, verhardde zijn geest, en verstokte zijn hart, opdat Hij hem in uw hand gave, gelijk het is te dezen dage. 31En de HEERE zeide tot mij: Zie, Ik heb begonnen Sihon en zijn land voor uw aangezicht te geven; begin dan te erven, om zijn land erfelijk te bezitten. 32En Sihon toog uit ons tegemoet, hij en al zijn volk, ten strijde, naar Jahaz. 33En de HEERE, onze God, gaf hem voor ons aangezicht; en wij sloegen hem, en zijn zonen, en al zijn volk. 34En wij namen te dier tijd al zijn steden in, en wij verbanden alle steden, mannen, en vrouwen, en kinderkens; wij lieten niemand overblijven. 35Het vee alleen roofden wij voor ons, en den roof der steden, die wij innamen. 36Van Aroer af, dat aan den oever der beek Arnon is, en de stad, die aan de beek is, ook tot Gilead toe, was er geen stad, die voor ons te hoog was; de HEERE, onze God, gaf dat alles voor ons aangezicht. 37Behalve tot het land van de kinderen Ammons naderdet gij niet, noch tot de ganse streek der beek Jabbok, noch tot de steden van het gebergte, noch tot iets, dat de HEERE, onze God, ons verboden had.