约书亚记 9

1约旦河西，住山地、高原，并对着黎巴嫩山沿大海一带的诸王，就是赫人、亚摩利人、迦南人、比利洗人、希未人、耶布斯人的诸王，听见这事， 2就都聚集，同心合意地要与约书亚和以色列人争战。 3基遍的居民听见约书亚向耶利哥和艾城所行的事， 4就设诡计，假充使者，拿旧口袋和破裂缝补的旧皮酒袋驮在驴上， 5将补过的旧鞋穿在脚上，把旧衣服穿在身上；他们所带的饼都是干的，长了霉了。 6他们到吉甲营中见约书亚，对他和以色列人说：「我们是从远方来的，现在求你与我们立约。」 7以色列人对这些希未人说：「只怕你们是住在我们中间的；若是这样，怎能和你们立约呢？」 8他们对约书亚说：「我们是你的仆人。」约书亚问他们说：「你们是甚么人？是从哪里来的？」 9他们回答说：「仆人从极远之地而来，是因听见耶和华―你 神的名声和他在埃及所行的一切事， 10并他向约旦河东的两个亚摩利王，就是希实本王西宏和在亚斯他录的巴珊王噩一切所行的事。 11我们的长老和我们那地的一切居民对我们说：『你们手里要带着路上用的食物去迎接以色列人，对他们说：我们是你们的仆人；现在求你们与我们立约。』 12我们出来要往你们这里来的日子，从家里带出来的这饼还是热的；看哪，现在都干了，长了霉了。 13这皮酒袋，我们盛酒的时候还是新的；看哪，现在已经破裂。我们这衣服和鞋，因为道路甚远，也都穿旧了。」 14以色列人受了他们些食物，并没有求问耶和华。 15于是约书亚与他们讲和，与他们立约，容他们活着；会众的首领也向他们起誓。 16以色列人与他们立约之后，过了三天才听见他们是近邻，住在以色列人中间的。 17以色列人起行，第三天到了他们的城邑，就是基遍、基非拉、比录、基列・耶琳。 18因为会众的首领已经指着耶和华―以色列的 神向他们起誓，所以以色列人不击杀他们；全会众就向首领发怨言。 19众首领对全会众说：「我们已经指着耶和华―以色列的 神向他们起誓，现在我们不能害他们。 20我们要如此待他们，容他们活着，免得有忿怒因我们所起的誓临到我们身上。」 21首领又对会众说：「要容他们活着。」于是他们为全会众作了劈柴挑水的人，正如首领对他们所说的话。 22约书亚召了他们来，对他们说：「为甚么欺哄我们说『我们离你们甚远』呢？其实你们是住在我们中间。 23现在你们是被咒诅的！你们中间的人必断不了作奴仆，为我 神的殿作劈柴挑水的人。」 24他们回答约书亚说：「因为有人实在告诉你的仆人，耶和华―你的 神曾吩咐他的仆人摩西，把这全地赐给你们，并在你们面前灭绝这地的一切居民，所以我们为你们的缘故甚怕丧命，就行了这事。 25现在我们在你手中，你以怎样待我们为善为正，就怎样做吧！」 26于是约书亚这样待他们，救他们脱离以色列人的手，以色列人就没有杀他们。 27当日约书亚使他们在耶和华所要选择的地方，为会众和耶和华的坛作劈柴挑水的人，直到今日。

1When all the kings who were beyond the Jordan, in the hill country, and in the lowland, and on all the shore of the great sea in front of Lebanon, the Hittite, the Amorite, the Canaanite, the Perizzite, the Hivite, and the Jebusite, heard of it 2they gathered themselves together to fight with Joshua and with Israel, with one accord. 3But when the inhabitants of Gibeon heard what Joshua had done to Jericho and to Ai, 4they also resorted to a ruse, and went and made as if they had been ambassadors, and took old sacks on their donkeys, and wine skins, old and torn and bound up, 5and old and patched shoes on their feet, and wore old garments. All the bread of their provision was dry and moldy. 6They went to Joshua to the camp at Gilgal, and said to him, and to the men of Israel, “We have come from a far country. Now therefore make a covenant with us.” 7The men of Israel said to the Hivites, “What if you live among us. How could we make a covenant with you?” 8They said to Joshua, “We are your servants.” Joshua said to them, “Who are you? Where do you come from?” 9They said to him, “Your servants have come from a very far country because of the name of Yahweh your God; for we have heard of his fame, all that he did in Egypt, 10and all that he did to the two kings of the Amorites who were beyond the Jordan, to Sihon king of Heshbon and to Og king of Bashan, who was at Ashtaroth. 11Our elders and all the inhabitants of our country spoke to us, saying, ‘Take provision in your hand for the journey, and go to meet them, and tell them, “We are your servants. Now make a covenant with us.”’ 12This our bread we took hot for our provision out of our houses on the day we went out to go to you; but now, behold, it is dry, and has become moldy. 13These wine skins, which we filled, were new; and behold, they are torn. These our garments and our shoes have become old because of the very long journey.” 14The men sampled their provisions, and didn’t ask counsel from the mouth of Yahweh. 15Joshua made peace with them, and made a covenant with them, to let them live. The princes of the congregation swore to them. 16At the end of three days after they had made a covenant with them, they heard that they were their neighbors, and that they lived among them. 17The children of Israel traveled and came to their cities on the third day. Now their cities were Gibeon, Chephirah, Beeroth, and Kiriath Jearim. 18The children of Israel didn’t strike them, because the princes of the congregation had sworn to them by Yahweh, the God of Israel. All the congregation murmured against the princes. 19But all the princes said to all the congregation, “We have sworn to them by Yahweh, the God of Israel: now therefore we may not touch them. 20This we will do to them, and let them live; lest wrath be on us, because of the oath which we swore to them.” 21The princes said to them, “Let them live, so they became wood cutters and drawers of water for all the congregation, as the princes had spoken to them.” 22Joshua called for them, and he spoke to them, saying, “Why have you deceived us, saying, ‘We are very far from you,’ when you live among us? 23Now therefore you are cursed, and some of you will never fail to be slaves, both wood cutters and drawers of water for the house of my God.” 24They answered Joshua, and said, “Because your servants were certainly told how Yahweh your God commanded his servant Moses to give you all the land, and to destroy all the inhabitants of the land from before you. Therefore we were very afraid for our lives because of you, and have done this thing. 25Now, behold, we are in your hand. Do to us as it seems good and right to you to do.” 26He did so to them, and delivered them out of the hand of the children of Israel, so that they didn’t kill them. 27That day Joshua made them wood cutters and drawers of water for the congregation and for the altar of Yahweh, to this day, in the place which he should choose.

1En het geschiedde, toen dit hoorden al de koningen, die aan deze zijde van de Jordaan waren, op het gebergte, en in de laagte, en aan alle havens der grote zee, tegenover den Libanon: de Hethieten, en de Amorieten, de Kanaanieten, de Ferezieten, de Hevieten, en de Jebusieten; 2Zo vergaderden zij zich samen, om tegen Jozua en tegen Israel te krijgen, eenmoediglijk. 3Als de inwoners te Gibeon hoorden, wat Jozua met Jericho en met Ai gedaan had, 4Zo handelden zij ook arglistiglijk, en gingen heen, en veinsden zich gezanten te zijn, en zij namen oude zakken op hun ezels, en oude en gescheurde, en samengebonden lederen wijnzakken; 5Ook oude en bevlekte schoenen aan hun voeten, en zij hadden oude klederen aan, en al het brood, dat zij op hun reize hadden, was droog en beschimmeld. 6En zij gingen tot Jozua in het leger te Gilgal, en zij zeiden tot hem en tot de mannen van Israel: Wij zijn gekomen uit een ver land, zo maakt nu een verbond met ons. 7Toen zeiden de mannen van Israel tot de Hevieten: Misschien woont gijlieden in het midden van ons, hoe zullen wij dan een verbond met u maken? 8Zij dan zeiden tot Jozua: Wij zijn uw knechten. Toen zeide Jozua tot hen: Wie zijt gijlieden, en van waar komt gij? 9Zij nu zeiden tot hem: Uw knechten zijn uit een zeer ver land gekomen, om den Naam des HEEREN, uws Gods; want wij hebben Zijn gerucht gehoord, en alles wat Hij in Egypte gedaan heeft; 10En alles wat Hij gedaan heeft aan de twee koningen der Amorieten die aan gene zijde van de Jordaan waren, Sihon, den koning van Hesbon, en Og, den koning van Bazan, die te Astharoth woonde. 11Daarom spraken tot ons onze oudsten, en al de inwoners onzes lands, zeggende: Neemt reiskost met u in uw handen op de reize, en gaat hun tegemoet, en zegt tot hen: Wij zijn ulieder knechten, zo maakt nu een verbond met ons. 12Dit ons brood hebben wij warm tot onzen teerkost uit onze huizen genomen, ten dage, toen wij uittogen om tot ulieden te reizen; maar ziet, nu is het droog, en het is beschimmeld; 13En deze lederen wijnzakken, die wij gevuld hebben, waren nieuw, maar ziet, zij zijn gescheurd; en deze onze klederen, en onze schoenen zijn oud geworden, vanwege deze zeer lange reis. 14Toen namen de mannen van hun reiskost; en zij vraagden het den mond des HEEREN niet. 15En Jozua maakte vrede met hen, en hij maakte een verbond met hen, dat hij hen bij het leven behouden zoude; en de oversten der vergadering zwoeren hun. 16En het geschiedde ten einde van drie dagen, nadat zij het verbond met hen gemaakt hadden, zo hoorden zij, dat zij hun naburen waren, en dat zij in het midden van hen waren wonende. 17Want toen de kinderen Israels voorttogen, zo kwamen zij ten derden dage aan hun steden; hun steden nu waren Gibeon, en Chefira, en Beeroth, en Kirjath-Jearim. 18En de kinderen Israels sloegen ze niet, omdat de oversten der vergadering hun gezworen hadden bij den HEERE, den God Israels; daarom murmureerde de ganse vergadering tegen de oversten. 19Toen zeiden al de oversten tot de ganse vergadering: Wij hebben hun gezworen bij den HEERE, den God Israels; daarom kunnen wij hen niet aantasten. 20Dit zullen wij hun doen, dat wij hen bij het leven behouden, opdat geen grote toorn over ons zij, om des eeds wil, dien wij hun gezworen hebben. 21Verder zeiden de oversten tot hen: Laat hen leven, en laat ze houthouwers en waterputters zijn der ganse vergadering, gelijk de oversten tot hen gezegd hebben. 22En Jozua riep hen, en sprak tot hen, zeggende: Waarom hebt gijlieden ons bedrogen, zeggende: Wij zijn zeer verre van ulieden gezeten, daar gij in het midden van ons zijt wonende? 23Nu dan, vervloekt zijt gijlieden! en onder ulieden zullen niet afgesneden worden knechten, noch houthouwers, noch waterputters ten huize mijns Gods. 24Zij dan antwoordden Jozua, en zeiden: Dewijl het aan uw knechten zekerlijk was te kennen gegeven, dat de HEERE, uw God, Zijn knecht Mozes geboden heeft, dat Hij ulieden al dit land geven, en al de inwoners des lands voor ulieder aangezicht verdelgen zoude, zo vreesden wij onzes levens zeer voor ulieder aangezichten; daarom hebben wij deze zaak gedaan. 25En nu, zie, wij zijn in uw hand; doe, gelijk het goed en gelijk het recht is in uw ogen ons te doen. 26Zo deed hij hun alzo, en hij verloste hen van de hand der kinderen Israels, dat zij hen niet doodsloegen. 27Alzo gaf Jozua hen over ten zelven dage tot houthouwers en waterputters der vergadering, en dat tot het altaar des HEEREN, tot dezen dag toe, aan de plaats, die Hij verkiezen zoude.