1那时，所罗门说：耶和华曾说他必住在幽暗之处。 2但我已经建造殿宇作你的居所，为你永远的住处。 3王转脸为以色列会众祝福，以色列会众就都站立。 4所罗门说：「耶和华―以色列的 神是应当称颂的！因他亲口向我父大卫所应许的，也亲手成就了。 5他说：『自从我领我民出埃及地以来，我未曾在以色列众支派中选择一城建造殿宇为我名的居所，也未曾拣选一人作我民以色列的君； 6但选择耶路撒冷为我名的居所，又拣选大卫治理我民以色列。』」 7所罗门说：「我父大卫曾立意要为耶和华―以色列 神的名建殿， 8耶和华却对我父大卫说：『你立意要为我的名建殿，这意思甚好； 9只是你不可建殿，惟你所生的儿子必为我名建殿。』 10「现在耶和华成就了他所应许的话，使我接续我父大卫坐以色列的国位，是照耶和华所说的，又为耶和华―以色列 神的名建造了殿。 11我将约柜安置在其中，柜内有耶和华的约，就是他与以色列人所立的约。」 12所罗门当着以色列会众，站在耶和华的坛前，举起手来， 13〈所罗门曾造一个铜台，长五肘，宽五肘，高三肘，放在院中〉就站在台上，当着以色列的会众跪下，向天举手， 14说：「耶和华―以色列的 神啊，天上地下没有神可比你的！你向那尽心行在你面前的仆人守约施慈爱； 15向你仆人―我父大卫所应许的话现在应验了。你亲口应许，亲手成就，正如今日一样。 16耶和华―以色列的 神啊，你所应许你仆人―我父大卫的话说：『你的子孙若谨慎自己的行为，遵守我的律法，像你在我面前所行的一样，就不断人坐以色列的国位。』现在求你应验这话。 17耶和华―以色列的 神啊，求你成就向你仆人大卫所应许的话。 18「 神果真与世人同住在地上吗？看哪，天和天上的天尚且不足你居住的，何况我所建的这殿呢？ 19惟求耶和华―我的 神垂顾仆人的祷告祈求，俯听仆人在你面前的祈祷呼吁。 20愿你昼夜看顾这殿，就是你应许立为你名的居所；求你垂听仆人向此处祷告的话。 21你仆人和你民以色列向此处祈祷的时候，求你从天上你的居所垂听，垂听而赦免。 22「人若得罪邻舍，有人叫他起誓，他来到这殿，在你的坛前起誓， 23求你从天上垂听，判断你的仆人，定恶人有罪，照他所行的报应在他头上；定义人有理，照他的义赏赐他。 24「你的民以色列若得罪你，败在仇敌面前，又回心转意承认你的名，在这殿里向你祈求祷告， 25求你从天上垂听，赦免你民以色列的罪，使他们归回你赐给他们和他们列祖之地。 26「你的民因得罪你，你惩罚他们，使天闭塞不下雨，他们若向此处祷告，承认你的名，离开他们的罪， 27求你在天上垂听，赦免你仆人和你民以色列的罪，将当行的善道指教他们，且降雨在你的地，就是你赐给你民为业之地。 28「国中若有饥荒、瘟疫、旱风、霉烂、蝗虫、蚂蚱，或有仇敌犯境，围困城邑，无论遭遇甚么灾祸疾病， 29你的民以色列，或是众人，或是一人，自觉灾祸甚苦，向这殿举手，无论祈求甚么，祷告甚么， 30求你从天上你的居所垂听赦免。你是知道人心的，要照各人所行的待他们（惟有你知道世人的心）， 31使他们在你赐给我们列祖之地上一生一世敬畏你，遵行你的道。 32「论到不属你民以色列的外邦人，为你的大名和大能的手，并伸出来的膀臂，从远方而来，向这殿祷告， 33求你从天上你的居所垂听，照着外邦人所祈求的而行，使天下万民都认识你的名，敬畏你，像你的民以色列一样，又使他们知道我建造的这殿是称为你名下的。 34「你的民若奉你的差遣，无论往何处去与仇敌争战，向你所选择的城与我为你名所建造的殿祷告， 35求你从天上垂听他们的祷告祈求，使他们得胜。 36「你的民若得罪你（世上没有不犯罪的人），你向他们发怒，将他们交给仇敌掳到或远或近之地； 37他们若在掳到之地想起罪来，回心转意，恳求你说：『我们有罪了，我们悖逆了，我们作恶了』； 38他们若在掳到之地尽心尽性归服你，又向自己的地，就是你赐给他们列祖之地和你所选择的城，并我为你名所建造的殿祷告， 39求你从天上你的居所垂听你民的祷告祈求，为他们伸冤，赦免他们的过犯。 40「我的 神啊，现在求你睁眼看，侧耳听在此处所献的祷告。 41耶和华 神啊，求你起来，和你有能力的约柜同入安息之所。耶和华 神啊，愿你的祭司披上救恩；愿你的圣民蒙福欢乐。 42耶和华 神啊，求你不要厌弃你的受膏者，要记念向你仆人大卫所施的慈爱。」
1Then Solomon said, “Yahweh has said that he would dwell in the thick darkness. 2But I have built you a house of habitation, and a place for you to dwell in forever.” 3The king turned his face, and blessed all the assembly of Israel: and all the assembly of Israel stood. 4He said, “Blessed be Yahweh, the God of Israel, who spoke with his mouth to David my father, and has with his hands fulfilled it, saying, 5‘Since the day that I brought my people out of the land of Egypt, I chose no city out of all the tribes of Israel to build a house in, that my name might be there; neither chose I any man to be prince over my people Israel: 6but I have chosen Jerusalem, that my name might be there; and have chosen David to be over my people Israel.’ 7Now it was in the heart of David my father to build a house for the name of Yahweh, the God of Israel. 8But Yahweh said to David my father, ‘Whereas it was in your heart to build a house for my name, you did well that it was in your heart: 9nevertheless you shall not build the house; but your son who shall come out of your body, he shall build the house for my name.’ 10“Yahweh has performed his word that he spoke; for I have risen up in the place of David my father, and sit on the throne of Israel, as Yahweh promised, and have built the house for the name of Yahweh, the God of Israel. 11There I have set the ark, in which is the covenant of Yahweh, which he made with the children of Israel.” 12He stood before the altar of Yahweh in the presence of all the assembly of Israel, and spread out his hands 13(for Solomon had made a bronze scaffold, five cubits long, and five cubits broad, and three cubits high, and had set it in the midst of the court; and on it he stood, and kneeled down on his knees before all the assembly of Israel, and spread out his hands toward heaven;) 14and he said, “Yahweh, the God of Israel, there is no God like you, in heaven, or on earth; you who keep covenant and loving kindness with your servants, who walk before you with all their heart; 15who have kept with your servant David my father that which you promised him: yes, you spoke with your mouth, and have fulfilled it with your hand, as it is this day. 16“Now therefore, Yahweh, the God of Israel, keep with your servant David my father that which you have promised him, saying, ‘There shall not fail you a man in my sight to sit on the throne of Israel, if only your children take heed to their way, to walk in my law as you have walked before me.’ 17Now therefore, Yahweh, the God of Israel, let your word be verified, which you spoke to your servant David. 18“But will God indeed dwell with men on the earth? Behold, heaven and the heaven of heavens can’t contain you; how much less this house which I have built! 19Yet have respect for the prayer of your servant, and to his supplication, Yahweh my God, to listen to the cry and to the prayer which your servant prays before you; 20that your eyes may be open toward this house day and night, even toward the place where you have said that you would put your name; to listen to the prayer which your servant shall pray toward this place. 21Listen to the petitions of your servant, and of your people Israel, when they shall pray toward this place: yes, hear from your dwelling place, even from heaven; and when you hear, forgive. 22“If a man sin against his neighbor, and an oath is laid on him to cause him to swear, and he comes and swears before your altar in this house; 23then hear from heaven, and do, and judge your servants, bringing retribution to the wicked, to bring his way on his own head; and justifying the righteous, to give him according to his righteousness. 24“If your people Israel be struck down before the enemy, because they have sinned against you, and shall turn again and confess your name, and pray and make supplication before you in this house; 25then hear from heaven, and forgive the sin of your people Israel, and bring them again to the land which you gave to them and to their fathers. 26“When the sky is shut up, and there is no rain, because they have sinned against you; if they pray toward this place, and confess your name, and turn from their sin, when you afflict them: 27then hear in heaven, and forgive the sin of your servants, and of your people Israel, when you teach them the good way in which they should walk; and send rain on your land, which you have given to your people for an inheritance. 28“If there is famine in the land, if there is pestilence, if there is blight or mildew, locust or caterpillar; if their enemies besiege them in the land of their cities; whatever plague or whatever sickness there is; 29whatever prayer and supplication be made by any man, or by all your people Israel, who shall know every man his own plague and his own sorrow, and shall spread out his hands toward this house: 30then hear from heaven, your dwelling place and forgive, and render to every man according to all his ways, whose heart you know; (for you, even you only, know the hearts of the children of men;) 31that they may fear you, to walk in your ways, so long as they live in the land which you gave to our fathers. 32“Moreover concerning the foreigner, who is not of your people Israel, when he shall come from a far country for your great name’s sake, and your mighty hand, and your outstretched arm; when they shall come and pray toward this house: 33then hear from heaven, even from your dwelling place, and do according to all that the foreigner calls to you for; that all the peoples of the earth may know your name, and fear you, as does your people Israel, and that they may know that this house which I have built is called by your name. 34“If your people go out to battle against their enemies, by whatever way you shall send them, and they pray to you toward this city which you have chosen, and the house which I have built for your name; 35then hear from heaven their prayer and their supplication, and maintain their cause. 36“If they sin against you (for there is no man who doesn’t sin), and you are angry with them, and deliver them to the enemy, so that they carry them away captive to a land far off or near; 37yet if they shall repent themselves in the land where they are carried captive, and turn again, and make supplication to you in the land of their captivity, saying, ‘We have sinned, we have done perversely, and have dealt wickedly;’ 38if they return to you with all their heart and with all their soul in the land of their captivity, where they have carried them captive, and pray toward their land, which you gave to their fathers, and the city which you have chosen, and toward the house which I have built for your name: 39then hear from heaven, even from your dwelling place, their prayer and their petitions, and maintain their cause, and forgive your people who have sinned against you. 40“Now, my God, let, I beg you, your eyes be open, and let your ears be attentive, to the prayer that is made in this place. 41“Now therefore arise, Yahweh God, into your resting place, you, and the ark of your strength: let your priests, Yahweh God, be clothed with salvation, and let your saints rejoice in goodness. 42“Yahweh God, don’t turn away the face of your anointed. Remember your loving kindnesses to David your servant.”
1Toen zeide Salomo: De HEERE heeft gezegd, dat Hij in de donkerheid zou wonen. 2En ik heb U een huis ter woonstede gebouwd, en een vaste plaats tot Uw eeuwige woning. 3Daarna wendde de koning zijn aangezicht om, en zegende de ganse gemeente van Israel; en de ganse gemeente van Israel stond. 4En hij zeide: Geloofd zij de HEERE, de God van Israel, Die met Zijn mond tot mijn vader David gesproken heeft, en heeft het met Zijn handen vervuld, zeggende: 5Van dien dag af, dat Ik Mijn volk uit Egypteland uitgevoerd heb, heb Ik geen stad verkoren uit alle stammen van Israel, om een huis te bouwen, dat Mijn Naam daar zou wezen; en geen man verkoren om een voorganger te zijn over Mijn volk Israel. 6Maar Ik heb Jeruzalem verkoren, dat Mijn Naam daar zou wezen; en Ik heb David verkoren, dat hij over Mijn volk Israel wezen zou. 7Het was ook in het hart van mijn vader David, een huis te bouwen den Naam des HEEREN, des Gods van Israel. 8Maar de HEERE zeide tot mijn vader David: Dewijl dat in uw hart geweest is, Mijn Naam een huis te bouwen, gij hebt welgedaan, dat het in uw hart geweest is. 9Evenwel, gij zult dat huis niet bouwen, maar uw zoon, die uit uw lenden voortkomen zal, die zal Mijn Naam dat huis bouwen. 10Zo heeft de HEERE Zijn woord bevestigd, dat Hij gesproken had; want ik ben opgestaan in de plaats van mijn vader David, en ik zit op den troon van Israel, gelijk als de HEERE gesproken heeft; en ik heb een huis gebouwd den Naam des HEEREN, des Gods van Israel. 11En ik heb daar de ark gesteld, waarin het verbond des HEEREN is, hetwelk Hij maakte met de kinderen Israels. 12En hij stond voor het altaar des HEEREN, tegenover de ganse gemeente van Israel; en hij breidde zijn handen uit; 13(Want Salomo had een koperen gestoelte gemaakt, en had het gesteld in het midden des voorhofs; zijnde vijf ellen in zijn lengte en vijf ellen in zijn breedte, en drie ellen in zijn hoogte; en hij stond daarop, en knielde op zijn knieen voor de ganse gemeente van Israel, en breidde zijn handen uit naar den hemel.) 14En hij zeide: HEERE, God van Israel, er is geen God gelijk Gij, in den hemel noch op de aarde, houdende het verbond en de weldadigheid aan Uw knechten, die voor Uw aangezicht met hun ganse hart wandelen; 15Die Uw knecht, mijn vader David, gehouden hebt, wat Gij tot hem gesproken hadt; want met Uw mond hebt Gij gesproken, en met Uw hand vervuld, gelijk het te dezen dage is. 16En nu, HEERE, God van Israel, houd Uw knecht, mijn vader David, wat Gij tot hem gesproken hebt, zeggende: Geen man zal u van voor Mijn aangezicht afgesneden worden, die zitte op den troon van Israel; alleenlijk zo uw zonen hun weg bewaren, om te wandelen in Mijn wet, gelijk als gij gewandeld hebt voor Mijn aangezicht. 17Nu dan, o HEERE, God van Israel! Laat Uw woord waar worden, hetwelk Gij gesproken hebt tot Uw knecht, tot David. 18Maar waarlijk, zou God bij de mensen op de aarde wonen? Ziet de hemelen, ja, de hemel der hemelen, zouden U niet begrijpen, hoeveel te min dit huis, dat ik gebouwd heb? 19Wend U dan nog tot het gebed Uws knechts, en tot zijn smeking, o HEERE, mijn God, om te horen naar het geroep en naar het gebed, dat Uw knecht voor Uw aangezicht bidt. 20Dat Uw ogen open zijn, dag en nacht, over dit huis, over de plaats, van dewelke Gij gezegd hebt, Uw Naam daar te zullen zetten; om te horen naar het gebed, hetwelk Uw knecht bidden zal in deze plaats. 21Hoor dan naar de smekingen van Uw knecht, en van Uw volk Israel, die in deze plaats zullen bidden; en hoor Gij uit de plaats Uwer woning, uit den hemel, ja, hoor, en vergeef. 22Wanneer iemand tegen zijn naaste zal gezondigd hebben, en die hem een eed des vloeks opgelegd zal hebben, om zichzelven te vervloeken, en de eed des vloeks voor Uw altaar in dit huis komen zal; 23Hoor Gij dan uit den hemel, en doe, en richt Uw knechten, vergeldende den goddeloze, gevende zijn weg op zijn hoofd, en rechtvaardigende den rechtvaardige, gevende hem naar zijn gerechtigheid. 24Wanneer ook Uw volk Israel voor het aangezicht des vijands zal geslagen worden, omdat zij tegen U gezondigd zullen hebben, en zich bekeren, en Uw Naam belijden, en voor Uw aangezicht in dit huis bidden en smeken zullen, 25Hoor Gij dan uit den hemel, en vergeef de zonden van Uw volk Israel, en breng hen weder in het land, dat Gij hun en hun vaderen gegeven hebt. 26Als de hemel zal gesloten zijn, dat er geen regen is, omdat zij tegen U gezondigd zullen hebben; en zij in deze plaats bidden, en Uw Naam belijden, en van hun zonden zich bekeren zullen, als Gij hen geplaagd zult hebben; 27Hoor Gij dan in den hemel, en vergeef de zonden Uwer knechten en van Uw volk Israel, als Gij hun zult geleerd hebben den goeden weg, in denwelken zij wandelen zullen; en geef regen op Uw land, dat Gij Uw volk tot een erfenis gegeven hebt. 28Als er honger in het land wezen zal, als er pest wezen zal, als er brandkoren of honigdauw, sprinkhanen en kevers wezen zullen, als iemand van zijn vijanden in het land zijner poorten hem belegeren zal, of enige plage, of enige krankheid wezen zal; 29Alle gebed, alle smeking, die van enig mens, of van al Uw volk Israel geschieden zal, als zij erkennen, een ieder zijn plage en zijn smarte, en een ieder zijn handen in dit huis uitbreiden zal; 30Hoor Gij dan uit den hemel, de vaste plaats Uwer woning, en vergeef, en geef een iegelijk naar al zijn wegen, gelijk Gij zijn hart kent; want Gij alleen kent het hart van de kinderen der mensen. 31Opdat zij U vrezen, om te wandelen in Uw wegen, al de dagen, die zij leven zullen op het land, dat Gij onzen vaderen gegeven hebt. 32Zelfs ook aangaande den vreemde, die van Uw volk Israel niet zijn zal, maar uit verren lande, om Uws groten Naams, en Uwer sterke hand, en Uws uitgestrekten arms wil, komen zal; als zij komen, en bidden zullen in dit huis; 33Hoor Gij dan uit den hemel, uit de vaste plaats Uwer woning, en doe naar alles, waarom die vreemde tot U roepen zal; opdat alle volken der aarde Uw Naam kennen, zo om U te vrezen, gelijk Uw volk Israel, als om te weten, dat Uw Naam genoemd wordt over dit huis, hetwelk ik gebouwd heb. 34Wanneer Uw volk in den krijg tegen zijn vijanden uittrekken zal door den weg, dien Gij hen heenzenden zult, en zullen tot U bidden naar den weg dezer stad, die Gij verkoren hebt, en naar dit huis, hetwelk ik Uw Naam gebouwd heb; 35Hoor dan uit den hemel hun gebed en hun smeking, en voer hun recht uit. 36Wanneer zij gezondigd zullen hebben tegen U (want geen mens is er, die niet zondigt), en Gij tegen hen vertoornd zult zijn, en hen leveren zult voor het aangezicht des vijands, dat degenen, die hen gevangen hebben, hen gevankelijk wegvoeren in een land, dat verre of nabij is; 37En zij in het land, waar zij gevankelijk weggevoerd zijn, weder aan hun hart brengen zullen, dat zij zich bekeren, en tot U smeken in het land hunner gevangenis, zeggende: Wij hebben gezondigd, verkeerdelijk gedaan, en goddelooslijk gehandeld; 38En zij zich tot U bekeren, met hun ganse hart en met hun ganse ziel, in het land hunner gevangenis, waar zij hen gevankelijk weggevoerd hebben, en bidden zullen naar den weg huns lands, dat Gij hun vaderen gegeven hebt, en naar deze stad, die Gij verkoren hebt, en naar dit huis, dat ik Uw Naam gebouwd heb; 39Hoor dan uit den hemel, uit de vaste plaats Uwer woning, hun gebed en hun smekingen, en voer hun recht uit, en vergeef Uw volk, wat zij tegen U gezondigd zullen hebben. 40Nu, mijn God, laat toch Uw ogen open en Uw oren opmerkende zijn tot het gebed dezer plaats. 41En nu, HEERE God, maak U op tot Uw rust, Gij en de ark Uwer kracht; laat Uw priesters, HEERE God, met heil bekleed worden, en laat Uw gunstgenoten over het goede blijde zijn. 42O HEERE God! wend het aangezicht Uws gezalfden niet af; gedenk der weldadigheden van David, Uw knecht.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。