Job 4

1Därefter tog Elifas från Teman till orda och sade: 2Misstycker du, om man dristar tala till dig? Vem kan hålla tillbaka sina ord? 3Se, många har du visat till rätta, och maktlösa händer har du stärkt; 4dina ord hava upprättat den som stapplade, och åt vacklande knän har du givit kraft. 5Men nu, då det gäller dig själv, bliver du otålig, när det är dig det drabbar, förskräckes du. 6Skulle då icke din gudsfruktan vara din tillförsikt och dina vägars ostrafflighet ditt hopp? 7Tänk efter: när hände det att en oskyldig fick förgås? och var skedde det att de redliga måste gå under? 8Nej, så har jag sett det gå, att de som plöja fördärv och de som utså olycka, de skörda och sådant; 9för Guds andedräkt förgås de och för en fnysning av hans näsa försvinna de. 10Ja, lejonets skri och rytarens röst måste tystna, och unglejonens tänder brytas ut; 11Det gamla lejonet förgås, ty det finner intet rov, och lejoninnans ungar bliva förströdda. 12Men till mig smög sakta ett ord, mitt öra förnam det likasom en viskning, 13När tankarna svävade om vid nattens syner och sömnen föll tung på människorna, 14då kom en förskräckelse och bävan över mig, med rysning fyllde den alla ben i min kropp. 15En vindpust for fram över mitt ansikte, därvid reste sig håren på min kropp. 16Och något trädde inför mina ögon, en skepnad vars form jag icke skönjde; och jag hörde en susning och en röst: 17»Kan då en människa hava rätt mot Gud eller en man vara ren inför sin skapare? 18Se, ej ens på sina tjänare kan han förlita sig, jämväl sina änglar måste han tillvita fel; 19huru mycket mer då dem som bo i hyddor av ler, dem som hava sin grundval i stoftet! De krossas sönder så lätt som mal; 20när morgon har bytts till afton, ligga de slagna; innan man aktar därpå, hava de förgåtts för alltid. 21Ja, deras hyddas fäste ryckes bort för dem, oförtänkt måste de dö.»

1Then Eliphaz the Temanite answered, 2“If someone ventures to talk with you, will you be grieved? But who can withhold himself from speaking? 3Behold, you have instructed many, you have strengthened the weak hands. 4Your words have supported him who was falling, You have made firm the feeble knees. 5But now it has come to you, and you faint. It touches you, and you are troubled. 6Isn’t your piety your confidence? Isn’t the integrity of your ways your hope? 7“Remember, now, whoever perished, being innocent? Or where were the upright cut off? 8According to what I have seen, those who plow iniquity, and sow trouble, reap the same. 9By the breath of God they perish. By the blast of his anger are they consumed. 10The roaring of the lion, and the voice of the fierce lion, the teeth of the young lions, are broken. 11The old lion perishes for lack of prey. The cubs of the lioness are scattered abroad. 12“Now a thing was secretly brought to me. My ear received a whisper of it. 13In thoughts from the visions of the night, when deep sleep falls on men, 14fear came on me, and trembling, which made all my bones shake. 15Then a spirit passed before my face. The hair of my flesh stood up. 16It stood still, but I couldn’t discern its appearance. A form was before my eyes. Silence, then I heard a voice, saying, 17‘Shall mortal man be more just than God? Shall a man be more pure than his Maker? 18Behold, he puts no trust in his servants. He charges his angels with error. 19How much more, those who dwell in houses of clay, whose foundation is in the dust, who are crushed before the moth! 20Between morning and evening they are destroyed. They perish forever without any regarding it. 21Isn’t their tent cord plucked up within them? They die, and that without wisdom.’

1Toen antwoordde Elifaz, de Themaniet, en zeide: 2Zo wij een woord opnemen tegen u, zult gij verdrietig zijn? Nochtans wie zal zich van woorden kunnen onthouden? 3Zie, gij hebt velen onderwezen, en gij hebt slappe handen gesterkt; 4Uw woorden hebben den struikelende opgericht, en de krommende knieen hebt gij vastgesteld; 5Maar nu komt het aan u, en gij zijt verdrietig; het raakt tot u, en gij wordt beroerd. 6Was niet uw vreze Gods uw hoop, en de oprechtheid uwer wegen uw verwachting? 7Gedenk toch, wie is de onschuldige, die vergaan zij; en waar zijn de oprechten verdelgd? 8Maar gelijk als ik gezien heb: die ondeugd ploegen, en moeite zaaien, maaien dezelve. 9Van den adem Gods vergaan zij, en van het geblaas van Zijn neus worden zij verdaan. 10De brulling des leeuws, en de stem des fellen leeuws, en de tanden der jonge leeuwen worden verbroken. 11De oude leeuw vergaat, omdat er geen roof is, en de jongens eens oudachtigen leeuws worden verstrooid. 12Voorts is tot mij een woord heimelijk gebracht, en mijn oor heeft een weinigje daarvan gevat; 13Onder de gedachten van de gezichten des nachts, als diepe slaap valt op de mensen; 14Kwam mij schrik en beving over, en verschrikte de veelheid mijner beenderen. 15Toen ging voorbij mijn aangezicht een geest; hij deed het haar mijns vleses te berge rijzen. 16Hij stond, doch ik kende zijn gedaante niet; een beeltenis was voor mijn ogen; er was stilte, en ik hoorde een stem, zeggende: 17Zou een mens rechtvaardiger zijn dan God? Zou een man reiner zijn dan zijn Maker? 18Zie, op Zijn knechten zou Hij niet vertrouwen; hoewel Hij in Zijn engelen klaarheid gesteld heeft. 19Hoeveel te min op degenen, die lemen huizen bewonen, welker grondslag in het stof is? Zij worden verbrijzeld voor de motten. 20Van den morgen tot den avond worden zij vermorzeld; zonder dat men er acht op slaat, vergaan zij in eeuwigheid. 21Verreist niet hun uitnemendheid met hen? Zij sterven, maar niet in wijsheid.