Job 29

1Åter hov Job upp sin röst och kvad: 2Ack att jag vore såsom i forna månader, såsom i de dagar då Gud gav mig sitt beskydd, 3då hans lykta sken över mitt huvud och jag vid hans ljus gick fram genom mörkret! 4Ja, vore jag såsom i min mognads dagar, då Guds huldhet vilade över min hydda, 5då ännu den Allsmäktige var med mig och mina barn stodo runt omkring mig, 6då mina fötter badade i gräddmjölk och klippan invid mig göt ut bäckar av olja! 7När jag då gick upp till porten i staden och intog mitt säte på torget, 8då drogo de unga sig undan vid min åsyn, de gamla reste sig upp och blevo stående. 9Då höllo hövdingar tillbaka sina ord och lade handen på munnen; 10furstarnas röst ljöd då dämpad, och deras tunga lådde vid gommen. 11Ja, vart öra som hörde prisade mig då säll, och vart öga som såg bar vittnesbörd om mig; 12ty jag räddade den betryckte som ropade, och den faderlöse, den som ingen hjälpare hade. 13Den olyckliges välsignelse kom då över mig, och änkans hjärta uppfyllde jag med jubel. 14I rättfärdighet klädde jag mig, och den var såsom min klädnad; rättvisa bar jag såsom mantel och huvudbindel. 15Ögon blev jag då åt den blinde, och fötter var jag åt den halte. 16Jag var då en fader för de fattiga, och den okändes sak redde jag ut. 17Jag krossade den orättfärdiges käkar och ryckte rovet undan hans tänder. 18Jag tänkte då: »I mitt näste skall jag få dö, mina dagar skola bliva många såsom sanden. 19Min rot ligger ju öppen för vatten, och i min krona faller nattens dagg. 20Min ära bliver ständigt ny, och min båge föryngras i min hand.» 21Ja, på mig hörde man då och väntade, man lyssnade under tystnad på mitt råd. 22Sedan jag hade talat, talade ingen annan; såsom ett vederkvickande flöde kommo mina ord över dem. 23De väntade på mig såsom på regn, de spärrade upp sina munnar såsom efter vårregn. 24När de misströstade, log jag emot dem, och mitt ansiktes klarhet kunde de icke förmörka. 25Täcktes jag besöka dem, så måste jag sitta främst; jag tronade då såsom en konung i sin skara, lik en man som har tröst för de sörjande.

1Job again took up his parable, and said, 2“Oh that I were as in the months of old, as in the days when God watched over me; 3when his lamp shone on my head, and by his light I walked through darkness, 4as I was in the ripeness of my days, when the friendship of God was in my tent, 5when the Almighty was yet with me, and my children were around me, 6when my steps were washed with butter, and the rock poured out streams of oil for me, 7when I went out to the city gate, when I prepared my seat in the street. 8The young men saw me and hid themselves. The aged rose up and stood. 9The princes refrained from talking, and laid their hand on their mouth. 10The voice of the nobles was hushed, and their tongue stuck to the roof of their mouth. 11For when the ear heard me, then it blessed me; and when the eye saw me, it commended me: 12Because I delivered the poor who cried, and the fatherless also, who had no one to help him, 13the blessing of him who was ready to perish came on me, and I caused the widow’s heart to sing for joy. 14I put on righteousness, and it clothed me. My justice was as a robe and a diadem. 15I was eyes to the blind, and feet to the lame. 16I was a father to the needy. The cause of him who I didn’t know, I searched out. 17I broke the jaws of the unrighteous, and plucked the prey out of his teeth. 18Then I said, ‘I shall die in my own house, I shall number my days as the sand. 19My root is spread out to the waters. The dew lies all night on my branch. 20My glory is fresh in me. My bow is renewed in my hand.’ 21“Men listened to me, waited, and kept silence for my counsel. 22After my words they didn’t speak again. My speech fell on them. 23They waited for me as for the rain. Their mouths drank as with the spring rain. 24I smiled on them when they had no confidence. They didn’t reject the light of my face. 25I chose out their way, and sat as chief. I lived as a king in the army, as one who comforts the mourners.

1En Job ging voort zijn spreuk op te heffen, en zeide: 2Och, of ik ware, gelijk in de vorige maanden, gelijk in de dagen, toen God mij bewaarde! 3Toen Hij Zijn lamp deed schijnen over mijn hoofd, en ik bij Zijn licht de duisternis doorwandelde; 4Gelijk als ik was in de dagen mijner jonkheid, toen Gods verborgenheid over mijn tent was; 5Toen de Almachtige nog met mij was, en mijn jongens rondom mij; 6Toen ik mijn gangen wies in boter, en de rots bij mij oliebeken uitgoot; 7Toen ik uitging naar de poort door de stad, toen ik mijn stoel op de straat liet bereiden. 8De jongens zagen mij, en verstaken zich, en de stokouden rezen op en stonden. 9De oversten hielden de woorden in, en leiden de hand op hun mond. 10De stem der vorsten verstak zich, en hun tong kleefde aan hun gehemelte. 11Als een oor mij hoorde, zo hield het mij gelukzalig; als mij een oog zag, zo getuigde het van mij. 12Want ik bevrijdde den ellendige, die riep, en den wees, die geen helper had. 13De zegen desgenen, die verloren ging, kwam op mij; en het hart der weduwe deed ik vrolijk zingen. 14Ik bekleedde mij met gerechtigheid, en zij bekleedde mij; mijn oordeel was als een mantel en vorstelijke hoed. 15Den blinden was ik tot ogen, en den kreupelen was ik tot voeten. 16Ik was den nooddruftigen een vader; en het geschil, dat ik niet wist, dat onderzocht ik. 17En ik verbrak de baktanden des verkeerden, en wierp den roof uit zijn tanden. 18En ik zeide: Ik zal in mijn nest den geest geven, en ik zal de dagen vermenigvuldigen als het zand. 19Mijn wortel was uitgebreid aan het water, en dauw vernachtte op mijn tak. 20Mijn heerlijkheid was nieuw bij mij, en mijn boog veranderde zich in mijn hand. 21Zij hoorden mij aan, en wachtten, en zwegen op mijn raad. 22Na mijn woord spraken zij niet weder, en mijn rede drupte op hen. 23Want zij wachtten naar mij, gelijk naar den regen, en sperden hun mond open, als naar den spaden regen. 24Lachte ik hun toe, zij geloofden het niet; en het licht mijns aangezichts deden zij niet nedervallen. 25Verkoos ik hun weg, zo zat ik bovenaan, en woonde als een koning onder de benden, als een, die treurigen vertroost.