Job 13

1Ja, alltsammans har mitt öga sett, mitt öra har hört det och nogsamt givit akt. 2Vad I veten, det vet också jag; icke står jag tillbaka för eder. 3Men till den Allsmäktige vill jag nu tala, det lyster mig att gå till rätta med Gud. 4Dock, I ären män som spinna ihop lögn, allasammans hopsätten I fåfängligt tal. 5Om I ändå villen alldeles tiga! Det kunde tillräknas eder som vishet. 6Hören nu likväl mitt klagomål, och akten på mina läppars gensagor. 7Viljen I försvara Gud med orättfärdigt tal och honom till förmån bruka oärligt tal? 8Skolen I visa eder partiska för honom eller göra eder till sakförare för Gud? 9Icke kan sådant ändas väl, när han håller räfst med eder? Eller kunnen I gäckas med honom, såsom man kan gäckas med en människa? 10Nej, förvisso skall han straffa eder, om I visen en hemlig partiskhet. 11Sannerligen, hans majestät skall då förskräcka eder, och fruktan för honom skall falla över eder. 12Edra tänkespråk skola då bliva visdomsord av aska, edra försvarsverk varda såsom vallar av ler. 13Tigen nu för min, så skall jag tala, gånge så över mig vad det vara må. 14Ja, huru det än går, vill jag fatta mitt kött mellan tänderna och taga min själ i min hand. 15Må han dräpa mig, jag hoppas intet annat; min vandel vill jag ändå hålla fram inför honom. 16Redan detta skall lända mig till frälsning, ty ingen gudlös dristar komma inför honom. 17Hören, hören då mina ord, och låten min förklaring tränga in i edra öron. 18Se, här lägger jag saken fram; jag vet att jag skall befinnas hava rätt. 19Eller gives det någon som kan vederlägga mig? Ja, då vill jag tiga -- och dö. 20Allenast två ting må du ej göra mot mig, så behöver jag ej dölja mig inför ditt ansikte: 21din hand må du ej låta komma mig när, och fruktan för dig må icke förskräcka mig. 22Sedan må du åklaga, och jag vill svara, eller ock skall jag tala, och du må gendriva mig. 23Huru är det alltså med mina missgärningar och synder? Låt mig få veta min överträdelse och synd. 24Varför döljer du ditt ansikte och aktar mig såsom din fiende? 25Vill du skrämma ett löv som drives av vinden, vill du förfölja ett borttorkat strå? 26Du skriver ju bedrövelser på min lott och giver mig till arvedel min ungdoms missgärningar; 27du sätter mina fötter i stocken, du vaktar på alla vägar, för mina fotsulor märker du ut stegen. 28Och detta mot en som täres bort lik murket trä, en som liknar en klädnad sönderfrätt av mal!

1“Behold, my eye has seen all this. My ear has heard and understood it. 2What you know, I know also. I am not inferior to you. 3“Surely I would speak to the Almighty. I desire to reason with God. 4But you are forgers of lies. You are all physicians of no value. 5Oh that you would be completely silent! Then you would be wise. 6Hear now my reasoning. Listen to the pleadings of my lips. 7Will you speak unrighteously for God, and talk deceitfully for him? 8Will you show partiality to him? Will you contend for God? 9Is it good that he should search you out? Or as one deceives a man, will you deceive him? 10He will surely reprove you if you secretly show partiality. 11Shall not his majesty make you afraid, And his dread fall on you? 12Your memorable sayings are proverbs of ashes, Your defenses are defenses of clay. 13“Be silent, leave me alone, that I may speak. Let come on me what will. 14Why should I take my flesh in my teeth, and put my life in my hand? 15Behold, he will kill me. I have no hope. Nevertheless, I will maintain my ways before him. 16This also shall be my salvation, that a godless man shall not come before him. 17Hear diligently my speech. Let my declaration be in your ears. 18See now, I have set my cause in order. I know that I am righteous. 19Who is he who will contend with me? For then would I hold my peace and give up the spirit. 20“Only don’t do two things to me; then I will not hide myself from your face: 21withdraw your hand far from me; and don’t let your terror make me afraid. 22Then call, and I will answer; or let me speak, and you answer me. 23How many are my iniquities and sins? Make me know my disobedience and my sin. 24Why hide you your face, and hold me for your enemy? 25Will you harass a driven leaf? Will you pursue the dry stubble? 26For you write bitter things against me, and make me inherit the iniquities of my youth: 27You also put my feet in the stocks, and mark all my paths. You set a bound to the soles of my feet, 28though I am decaying like a rotten thing, like a garment that is moth-eaten.

1Ziet, dat alles heeft mijn oog gezien, mijn oor gehoord en verstaan. 2Gelijk gijlieden het weet, weet ik het ook; ik zwicht niet voor u. 3Maar ik zal tot den Almachtige spreken, en ben belust mij te verdedigen voor God. 4Want gewisselijk, gij zijt leugenstoffeerders; gij allen zijt nietige medicijnmeesters. 5Och, of gij gans stilzweegt! Dat zou ulieden voor wijsheid wezen. 6Hoort toch mijn verdediging, en merkt op de twistingen mijner lippen. 7Zult gij voor God onrecht spreken, en zult gij voor Hem bedriegerij spreken? 8Zult gij Zijn aangezicht aannemen? Zult gij voor God twisten? 9Zal het goed zijn, als Hij u zal onderzoeken? Zult gij met Hem spotten, gelijk men met een mens spot? 10Hij zal u gewisselijk bestraffen, zo gij in het verborgene het aangezicht aanneemt. 11Zal u niet Zijn hoogheid verschrikken, en Zijn vreze over u vallen? 12Uw gedachtenissen zijn gelijk as, uw hoogten als hoogten van leem. 13Houdt stil van mij, opdat ik spreke, en er ga over mij, wat het zij. 14Waarom zou ik mijn vlees in mijn tanden nemen, en mijn ziel in mijn hand stellen? 15Ziet, zo Hij mij doodde, zou ik niet hopen? Evenwel zal ik mijn wegen voor Zijn aangezicht verdedigen. 16Ook zal Hij mij tot zaligheid zijn; maar een huichelaar zal voor Zijn aangezicht niet komen. 17Hoort naarstiglijk mijn rede, en mijn aanwijzing met uw oren. 18Ziet nu, ik heb het recht ordentelijk gesteld; ik weet, dat ik rechtvaardig zal verklaard worden. 19Wie is hij, die met mij twist? Wanneer ik nu zweeg, zo zou ik den geest geven. 20Alleenlijk doe twee dingen niet met mij; dan zal ik mij van Uw aangezicht niet verbergen. 21Doe Uw hand verre van op mij, en Uw verschrikking make mij niet verbaasd. 22Roep dan, en ik zal antwoorden; of ik zal spreken, en geef mij antwoord. 23Hoeveel misdaden en zonden heb ik? Maak mijn overtreding en mijn zonden mij bekend. 24Waarom verbergt Gij Uw aangezicht, en houdt mij voor Uw vijand? 25Zult Gij een gedreven blad verbrijzelen, en zult Gij een drogen stoppel vervolgen? 26Want Gij schrijft tegen mij bittere dingen; en Gij doet mij erven de misdaden mijner jonkheid. 27Gij legt ook mijn voeten in den stok, en neemt waar al mijn paden; Gij drukt U in de wortelen mijner voeten, 28En hij veroudert als een verrotting, als een kleed, dat de mot opeet.