Luc 22

1La fête des pains sans levain, appelée la Pâque, approchait. 2Les principaux sacrificateurs et les scribes cherchaient les moyens de faire mourir Jésus ; car ils craignaient le peuple. 3Or, Satan entra dans Judas, surnommé Iscariot, qui était du nombre des douze. 4Et Judas alla s’entendre avec les principaux sacrificateurs et les chefs des gardes, sur la manière de le leur livrer. 5Ils furent dans la joie, et ils convinrent de lui donner de l’argent. 6Après s’être engagé, il cherchait une occasion favorable pour leur livrer Jésus à l’insu de la foule. 7Le jour des pains sans levain, où l’on devait immoler la Pâque, arriva, 8et Jésus envoya Pierre et Jean, en disant : Allez nous préparer la Pâque, afin que nous la mangions. 9Ils lui dirent : Où veux-tu que nous la préparions ? 10Il leur répondit : Voici, quand vous serez entrés dans la ville, vous rencontrerez un homme portant une cruche d’eau ; suivez-le dans la maison où il entrera, 11et vous direz au maître de la maison : Le maître te dit : Où est le lieu où je mangerai la Pâque avec mes disciples ? 12Et il vous montrera une grande chambre haute, meublée : c’est là que vous préparerez la Pâque. 13Ils partirent, et trouvèrent les choses comme il le leur avait dit ; et ils préparèrent la Pâque. 14L’heure étant venue, il se mit à table, et les apôtres avec lui. 15Il leur dit : J’ai désiré vivement manger cette Pâque avec vous, avant de souffrir ; 16car, je vous le dis , je ne la mangerai plus, jusqu’à ce qu’elle soit accomplie dans le royaume de Dieu. 17Et, ayant pris une coupe et rendu grâces, il dit : Prenez cette coupe, et distribuez-la entre vous ; 18car, je vous le dis, je ne boirai plus désormais du fruit de la vigne, jusqu’à ce que le royaume de Dieu soit venu. 19Ensuite il prit du pain ; et, après avoir rendu grâces, il le rompit, et le leur donna, en disant : Ceci est mon corps, qui est donné pour vous ; faites ceci en mémoire de moi. 20Il prit de même la coupe, après le souper, et la leur donna, en disant : Cette coupe est la nouvelle alliance en mon sang, qui est répandu pour vous. 21Cependant voici, la main de celui qui me livre est avec moi à cette table. 22Le Fils de l’homme s’en va selon ce qui est déterminé. Mais malheur à l’homme par qui il est livré ! 23Et ils commencèrent à se demander les uns aux autres qui était celui d’entre eux qui ferait cela. 24Il s’éleva aussi parmi les apôtres une contestation : lequel d’entre eux devait être estimé le plus grand ? 25Jésus leur dit : Les rois des nations les maîtrisent, et ceux qui les dominent sont appelés bienfaiteurs. 26Qu’il n’en soit pas de même pour vous. Mais que le plus grand parmi vous soit comme le plus petit, et celui qui gouverne comme celui qui sert. 27Car quel est le plus grand, celui qui est à table, ou celui qui sert ? N’est-ce pas celui qui est à table ? Et moi, cependant, je suis au milieu de vous comme celui qui sert. 28Vous, vous êtes ceux qui avez persévéré avec moi dans mes épreuves ; 29c’est pourquoi je dispose du royaume en votre faveur, comme mon Père en a disposé en ma faveur, 30afin que vous mangiez et buviez à ma table dans mon royaume, et que vous soyez assis sur des trônes, pour juger les douze tribus d’Israël. 31Le Seigneur dit : Simon, Simon, Satan vous a réclamés, pour vous cribler comme le froment. 32Mais j’ai prié pour toi, afin que ta foi ne défaille point ; et toi, quand tu seras converti, affermis tes frères. 33Seigneur, lui dit Pierre, je suis prêt à aller avec toi et en prison et à la mort. 34Et Jésus dit : Pierre, je te le dis, le coq ne chantera pas aujourd’hui que tu n’aies nié trois fois de me connaître. 35Il leur dit encore : Quand je vous ai envoyés sans bourse, sans sac, et sans souliers, avez-vous manqué de quelque chose ? Ils répondirent : De rien. 36Et il leur dit : Maintenant, au contraire, que celui qui a une bourse la prenne et que celui qui a un sac le prenne également, que celui qui n’a point d’épée vende son vêtement et achète une épée. 37Car, je vous le dis, il faut que cette parole qui est écrite s’accomplisse en moi : Il a été mis au nombre des malfaiteurs. Et ce qui me concerne est sur le point d’arriver. 38Ils dirent : Seigneur, voici deux épées. Et il leur dit : Cela suffit. 39Après être sorti, il alla, selon sa coutume, à la montagne des oliviers. Ses disciples le suivirent. 40Lorsqu’il fut arrivé dans ce lieu, il leur dit : Priez, afin que vous ne tombiez pas en tentation. 41Puis il s’éloigna d’eux à la distance d’environ un jet de pierre, et, s’étant mis à genoux, il pria, 42disant : Père, si tu voulais éloigner de moi cette coupe ! Toutefois, que ma volonté ne se fasse pas, mais la tienne. 43Alors un ange lui apparut du ciel, pour le fortifier. 44Étant en agonie, il priait plus instamment, et sa sueur devint comme des grumeaux de sang, qui tombaient à terre. 45Après avoir prié, il se leva, et vint vers les disciples, qu’il trouva endormis de tristesse, 46et il leur dit : Pourquoi dormez-vous ? Levez-vous et priez, afin que vous ne tombiez pas en tentation. 47Comme il parlait encore, voici, une foule arriva ; et celui qui s’appelait Judas, l’un des douze, marchait devant elle. Il s’approcha de Jésus, pour le baiser. 48Et Jésus lui dit : Judas, c’est par un baiser que tu livres le Fils de l’homme ! 49Ceux qui étaient avec Jésus, voyant ce qui allait arriver, dirent : Seigneur, frapperons-nous de l’épée ? 50Et l’un d’eux frappa le serviteur du souverain sacrificateur, et lui emporta l’oreille droite. 51Mais Jésus, prenant la parole, dit : Laissez, arrêtez ! Et, ayant touché l’oreille de cet homme, il le guérit. 52Jésus dit ensuite aux principaux sacrificateurs, aux chefs des gardes du temple, et aux anciens, qui étaient venus contre lui : Vous êtes venus, comme après un brigand, avec des épées et des bâtons. 53J’étais tous les jours avec vous dans le temple, et vous n’avez pas mis la main sur moi. Mais c’est ici votre heure, et la puissance des ténèbres. 54Après avoir saisi Jésus, ils l’emmenèrent, et le conduisirent dans la maison du souverain sacrificateur. Pierre suivait de loin. 55Ils allumèrent du feu au milieu de la cour, et ils s’assirent. Pierre s’assit parmi eux. 56Une servante, qui le vit assis devant le feu, fixa sur lui les regards, et dit : Cet homme était aussi avec lui. 57Mais il le nia disant : Femme, je ne le connais pas. 58Peu après, un autre, l’ayant vu, dit : Tu es aussi de ces gens-là. Et Pierre dit : Homme, je n’en suis pas. 59Environ une heure plus tard, un autre insistait, disant : Certainement cet homme était aussi avec lui, car il est Galiléen. 60Pierre répondit : Homme, je ne sais ce que tu dis. Au même instant, comme il parlait encore, le coq chanta. 61Le Seigneur, s’étant retourné, regarda Pierre. Et Pierre se souvint de la parole que le Seigneur lui avait dite : Avant que le coq chante aujourd’hui, tu me renieras trois fois. 62Et étant sorti , il pleura amèrement. 63Les hommes qui tenaient Jésus se moquaient de lui, et le frappaient. 64Ils lui voilèrent le visage, et ils l’interrogeaient, en disant : Devine qui t’a frappé. 65Et ils proféraient contre lui beaucoup d’autres injures. 66Quand le jour fut venu, le collège des anciens du peuple, les principaux sacrificateurs et les scribes, s’assemblèrent, et firent amener Jésus dans leur sanhédrin. 67Ils dirent : Si tu es le Christ, dis-le nous. Jésus leur répondit : Si je vous le dis, vous ne le croirez pas ; 68et, si je vous interroge, vous ne répondrez pas . 69Désormais le Fils de l’homme sera assis à la droite de la puissance de Dieu. 70Tous dirent : Tu es donc le Fils de Dieu ? Et il leur répondit : Vous le dites, je le suis. 71Alors ils dirent : Qu’avons-nous encore besoin de témoignage ? Nous l’avons entendu nous-mêmes de sa bouche.

1Now the feast of unleavened bread, which is called the Passover, drew near. 2The chief priests and the scribes sought how they might put him to death, for they feared the people. 3Satan entered into Judas, who was also called Iscariot, who was numbered with the twelve. 4He went away, and talked with the chief priests and captains about how he might deliver him to them. 5They were glad, and agreed to give him money. 6He consented, and sought an opportunity to deliver him to them in the absence of the multitude. 7The day of unleavened bread came, on which the Passover must be sacrificed. 8He sent Peter and John, saying, “Go and prepare the Passover for us, that we may eat.” 9They said to him, “Where do you want us to prepare?” 10He said to them, “Behold, when you have entered into the city, a man carrying a pitcher of water will meet you. Follow him into the house which he enters. 11Tell the master of the house, ‘The Teacher says to you, “Where is the guest room, where I may eat the Passover with my disciples?”’ 12He will show you a large, furnished upper room. Make preparations there.” 13They went, found things as he had told them, and they prepared the Passover. 14When the hour had come, he sat down with the twelve apostles. 15He said to them, “I have earnestly desired to eat this Passover with you before I suffer, 16for I tell you, I will no longer by any means eat of it until it is fulfilled in the Kingdom of God.” 17He received a cup, and when he had given thanks, he said, “Take this, and share it among yourselves, 18for I tell you, I will not drink at all again from the fruit of the vine, until the Kingdom of God comes.” 19He took bread, and when he had given thanks, he broke it, and gave to them, saying, “This is my body which is given for you. Do this in memory of me.” 20Likewise, he took the cup after supper, saying, “This cup is the new covenant in my blood, which is poured out for you. 21But behold, the hand of him who betrays me is with me on the table. 22The Son of Man indeed goes, as it has been determined, but woe to that man through whom he is betrayed!” 23They began to question among themselves, which of them it was who would do this thing. 24There arose also a contention among them, which of them was considered to be greatest. 25He said to them, “The kings of the nations lord it over them, and those who have authority over them are called ‘benefactors.’ 26But not so with you. But one who is the greater among you, let him become as the younger, and one who is governing, as one who serves. 27For who is greater, one who sits at the table, or one who serves? Isn’t it he who sits at the table? But I am in your midst as one who serves. 28But you are those who have continued with me in my trials. 29I confer on you a kingdom, even as my Father conferred on me, 30that you may eat and drink at my table in my Kingdom. You will sit on thrones, judging the twelve tribes of Israel.” 31The Lord said, “Simon, Simon, behold, Satan asked to have you, that he might sift you as wheat, 32but I prayed for you, that your faith wouldn’t fail. You, when once you have turned again, establish your brothers.” 33He said to him, “Lord, I am ready to go with you both to prison and to death!” 34He said, “I tell you, Peter, the rooster will by no means crow today until you deny that you know me three times.” 35He said to them, “When I sent you out without purse, and wallet, and shoes, did you lack anything?” They said, “Nothing.” 36Then he said to them, “But now, whoever has a purse, let him take it, and likewise a wallet. Whoever has none, let him sell his cloak, and buy a sword. 37For I tell you that this which is written must still be fulfilled in me: ‘He was counted with transgressors.’ For that which concerns me has an end.” 38They said, “Lord, behold, here are two swords.” He said to them, “That is enough.” 39He came out, and went, as his custom was, to the Mount of Olives. His disciples also followed him. 40When he was at the place, he said to them, “Pray that you don’t enter into temptation.” 41He was withdrawn from them about a stone’s throw, and he knelt down and prayed, 42saying, “Father, if you are willing, remove this cup from me. Nevertheless, not my will, but yours, be done.” 43An angel from heaven appeared to him, strengthening him. 44Being in agony he prayed more earnestly. His sweat became like great drops of blood falling down on the ground. 45When he rose up from his prayer, he came to the disciples, and found them sleeping because of grief, 46and said to them, “Why do you sleep? Rise and pray that you may not enter into temptation.” 47While he was still speaking, behold, a multitude, and he who was called Judas, one of the twelve, was leading them. He came near to Jesus to kiss him. 48But Jesus said to him, “Judas, do you betray the Son of Man with a kiss?” 49When those who were around him saw what was about to happen, they said to him, “Lord, shall we strike with the sword?” 50A certain one of them struck the servant of the high priest, and cut off his right ear. 51But Jesus answered, “Let me at least do this”—and he touched his ear, and healed him. 52Jesus said to the chief priests, captains of the temple, and elders, who had come against him, “Have you come out as against a robber, with swords and clubs? 53When I was with you in the temple daily, you didn’t stretch out your hands against me. But this is your hour, and the power of darkness.” 54They seized him, and led him away, and brought him into the high priest’s house. But Peter followed from a distance. 55When they had kindled a fire in the middle of the courtyard, and had sat down together, Peter sat among them. 56A certain servant girl saw him as he sat in the light, and looking intently at him, said, “This man also was with him.” 57He denied Jesus, saying, “Woman, I don’t know him.” 58After a little while someone else saw him, and said, “You also are one of them!” But Peter answered, “Man, I am not!” 59After about one hour passed, another confidently affirmed, saying, “Truly this man also was with him, for he is a Galilean!” 60But Peter said, “Man, I don’t know what you are talking about!” Immediately, while he was still speaking, a rooster crowed. 61The Lord turned, and looked at Peter. Then Peter remembered the Lord’s word, how he said to him, “Before the rooster crows you will deny me three times.” 62He went out, and wept bitterly. 63The men who held Jesus mocked him and beat him. 64Having blindfolded him, they struck him on the face and asked him, “Prophesy! Who is the one who struck you?” 65They spoke many other things against him, insulting him. 66As soon as it was day, the assembly of the elders of the people was gathered together, both chief priests and scribes, and they led him away into their council, saying, 67“If you are the Christ, tell us.” But he said to them, “If I tell you, you won’t believe, 68and if I ask, you will in no way answer me or let me go. 69From now on, the Son of Man will be seated at the right hand of the power of God.” 70They all said, “Are you then the Son of God?” He said to them, “You say it, because I am.” 71They said, “Why do we need any more witness? For we ourselves have heard from his own mouth!”

1En het feest der ongehevelde broden, genaamd pascha, was nabij. 2En de overpriesters en de Schriftgeleerden zochten, hoe zij Hem ombrengen zouden; want zij vreesden het volk. 3En de satan voer in Judas, die toegenaamd was Iskariot, zijnde uit het getal der twaalven. 4En hij ging heen en sprak met de overpriesters en de hoofdmannen, hoe hij Hem hun zou overleveren. 5En zij waren verblijd, en zijn het eens geworden, dat zij hem geld geven zouden. 6En hij beloofde het, en zocht gelegenheid, om Hem hun over te leveren, zonder oproer. 7En de dag der ongehevelde broden kwam, op denwelken het pascha moest geslacht worden. 8En Hij zond Petrus en Johannes uit, zeggende: Gaat heen, en bereidt ons het pascha, opdat wij het eten mogen. 9En zij zeiden tot Hem: Waar wilt Gij, dat wij het bereiden? 10En Hij zeide tot hen: Ziet, als gij in de stad zult gekomen zijn, zo zal u een mens ontmoeten, dragende een kruik waters; volgt hem in het huis, daar hij ingaat. 11En gij zult zeggen tot den huisvader van dat huis: De Meester zegt u: Waar is de eetzaal, daar Ik het pascha met Mijn discipelen eten zal? 12En hij zal u een grote toegeruste opperzaal wijzen, bereidt het aldaar. 13En zij, heengaande, vonden het, gelijk Hij hun gezegd had, en bereidden het pascha. 14En als de ure gekomen was, zat Hij aan, en de twaalf apostelen met Hem. 15En Hij zeide tot hen: Ik heb grotelijks begeerd, dit pascha met u te eten, eer dat Ik lijde; 16Want Ik zeg u, dat Ik niet meer daarvan eten zal, totdat het vervuld zal zijn in het Koninkrijk Gods. 17En als Hij een drinkbeker genomen had, en gedankt had, zeide Hij: Neemt dezen, en deelt hem onder ulieden. 18Want Ik zeg u, dat Ik niet drinken zal van de vrucht des wijnstoks, totdat het Koninkrijk Gods zal gekomen zijn. 19En Hij nam brood, en als Hij gedankt had, brak Hij het, en gaf het hun, zeggende: Dat is Mijn lichaam, hetwelk voor u gegeven wordt; doet dat tot Mijn gedachtenis. 20Desgelijks ook den drinkbeker na het avondmaal, zeggende: Deze drinkbeker is het nieuwe testament in Mijn bloed, hetwelk voor u vergoten wordt. 21Doch ziet, de hand desgenen, die Mij verraadt, is met Mij aan de tafel. 22En de Zoon des mensen gaat wel heen, gelijk besloten is; doch wee dien mens, door welken Hij verraden wordt! 23En zij begonnen onder elkander te vragen, wie van hen het toch mocht zijn, die dat doen zou. 24En er werd ook twisting onder hen, wie van hen scheen de meeste te zijn. 25En Hij zeide tot hen: De koningen der volken heersen over hen; en die macht over hen hebben, worden weldadige heren genaamd. 26Doch gij niet alzo; maar de meeste onder u, die zij gelijk de minste, en die voorganger is, als een die dient. 27Want wie is meerder, die aanzit, of die dient? Is het niet die aanzit? Maar Ik ben in het midden van u, als een die dient. 28En gij zijt degenen, die met Mij steeds gebleven zijt in Mijn verzoekingen. 29En Ik verordineer u het Koninkrijk, gelijkerwijs Mijn Vader dat Mij verordineerd heeft; 30Opdat gij eet en drinkt aan Mijn tafel in Mijn Koninkrijk, en zit op tronen, oordelende de twaalf geslachten Israels. 31En de Heere zeide: Simon, Simon, ziet, de satan heeft ulieden zeer begeerd om te ziften als de tarwe; 32Maar Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet ophoude; en gij, als gij eens zult bekeerd zijn, zo versterk uw broeders. 33En hij zeide tot Hem: Heere, ik ben bereid, met U ook in de gevangenis en in den dood te gaan. 34Maar Hij zeide: Ik zeg u, Petrus, de haan zal heden niet kraaien, eer gij driemaal zult verloochend hebben, dat gij Mij kent. 35En Hij zeide tot hen: Als Ik u uitzond, zonder buidel, en male, en schoenen, heeft u ook iets ontbroken? En zij zeiden: Niets. 36Hij zeide dan tot hen: Maar nu, wie een buidel heeft, die neme hem, desgelijks ook een male; en die geen heeft, die verkope zijn kleed, en kope een zwaard. 37Want Ik zeg u, dat nog dit, hetwelk geschreven is, in Mij moet volbracht worden, namelijk: En Hij is met de misdadigen gerekend. Want ook die dingen, die van Mij geschreven zijn, hebben een einde. 38En zij zeiden: Heere! zie hier twee zwaarden. En Hij zeide tot hen: Het is genoeg. 39En uitgaande, vertrok Hij, gelijk Hij gewoon was, naar den Olijfberg; en Hem volgden ook Zijn discipelen. 40En als Hij aan die plaats gekomen was, zeide Hij tot hen: Bidt, dat gij niet in verzoeking komt. 41En Hij scheidde Zich van hen af, omtrent een steenworp; en knielde neder en bad, 42Zeggende: Vader, of Gij wildet dezen drinkbeker van Mij wegnemen, doch niet Mijn wil, maar de Uwe geschiede. 43En van Hem werd gezien een engel uit den hemel, die Hem versterkte. 44En in zwaren strijd zijnde, bad Hij te ernstiger. En zijn zweet werd gelijk grote droppelen bloeds, die op de aarde afliepen. 45En als Hij van het gebed opgestaan was, kwam Hij tot Zijn discipelen, en vond hen slapende van droefheid. 46En Hij zeide tot hen: Wat slaapt gij? Staat op en bidt, opdat gij niet in verzoeking komt. 47En als Hij nog sprak, ziet daar een schare; en een van de twaalven, die genaamd was Judas, ging hun voor, en kwam bij Jezus, om Hem te kussen. 48En Jezus zeide tot hem: Judas, verraadt gij den Zoon des mensen met een kus? 49En die bij Hem waren, ziende, wat er geschieden zou, zeiden tot Hem: Heere, zullen wij met het zwaard slaan? 50En een uit hen sloeg den dienstknecht des hogepriesters, en hieuw hem zijn rechteroor af. 51En Jezus, antwoordende, zeide: Laat hen tot hiertoe geworden; en raakte zijn oor aan, en heelde hem. 52En Jezus zeide tot de overpriesters, en de hoofdmannen des tempels, en ouderlingen, die tegen Hem gekomen waren: Zijt gij uitgegaan met zwaarden en stokken als tegen een moordenaar? 53Als Ik dagelijks met u was in den tempel, zo hebt gij de handen tegen Mij niet uitgestoken; maar dit is uw ure, en de macht der duisternis. 54En zij grepen Hem en leidden Hem weg, en brachten Hem in het huis des hogepriesters. En Petrus volgde van verre. 55En als zij vuur ontstoken hadden in het midden van de zaal, en zij te zamen nederzaten, zat Petrus in het midden van hen. 56En een zekere dienstmaagd, ziende hem bij het vuur zitten, en haar ogen op hem houdende, zeide: Ook deze was met Hem. 57Maar hij verloochende Hem, zeggende: Vrouw, ik ken Hem niet. 58En kort daarna een ander, hem ziende, zeide: Ook gij zijt van die. Maar Petrus zeide: Mens, ik ben niet. 59En als het omtrent een uur geleden was, bevestigde dat een ander, zeggende: In der waarheid, ook deze was met Hem; want hij is ook een Galileer. 60Maar Petrus zeide: Mens, ik weet niet, wat gij zegt. En terstond, als hij nog sprak, kraaide de haan. 61En de Heere, Zich omkerende, zag Petrus aan; en Petrus werd indachtig het woord des Heeren, hoe Hij hem gezegd had: Eer de haan zal gekraaid hebben, zult gij Mij driemaal verloochenen. 62En Petrus, naar buiten gaande, weende bitterlijk. 63En de mannen, die Jezus hielden, bespotten Hem, en sloegen Hem. 64En als zij Hem overdekt hadden, sloegen zij Hem op het aangezicht, en vraagden Hem, zeggende: Profeteer, wie het is, die U geslagen heeft? 65En vele andere dingen zeiden zij tegen Hem, lasterende. 66En als het dag geworden was, vergaderden de ouderlingen des volks, en de overpriesters en Schriftgeleerden, en brachten Hem in hun raad, 67Zeggende: Zijt Gij de Christus, zeg het ons. En Hij zeide tot hen: Indien Ik het u zeg, gij zult het niet geloven; 68En indien Ik ook vraag, gij zult Mij niet antwoorden, of loslaten; 69Van nu aan zal de Zoon des mensen gezeten zijn aan de rechter hand der kracht Gods. 70En zij zeiden allen: Zijt Gij dan de Zoon Gods? En Hij zeide tot hen: Gij zegt, dat Ik het ben. 71En zij zeiden: Wat hebben wij nog getuigenis van node? Want wij zelven hebben het uit Zijn mond gehoord.