1大卫刚过山顶，见米非波设的仆人洗巴拉着备好了的两匹驴，驴上驮着二百面饼，一百葡萄饼，一百个夏天的果饼，一皮袋酒来迎接他。 2王问洗巴说：「你带这些来是甚么意思呢？」洗巴说：「驴是给王的家眷骑的；面饼和夏天的果饼是给少年人吃的；酒是给在旷野疲乏人喝的。」 3王问说：「你主人的儿子在哪里呢？」洗巴回答王说：「他仍在耶路撒冷，因他说：『以色列人今日必将我父的国归还我。』」 4王对洗巴说：「凡属米非波设的都归你了。」洗巴说：「我叩拜我主我王，愿我在你眼前蒙恩。」 5大卫王到了巴户琳，见有一个人出来，是扫罗族基拉的儿子，名叫示每。他一面走一面咒骂， 6又拿石头砍大卫王和王的臣仆；众民和勇士都在王的左右。 7示每咒骂说：「你这流人血的坏人哪，去吧去吧！ 8你流扫罗全家的血，接续他作王；耶和华把这罪归在你身上，将这国交给你儿子押沙龙。现在你自取其祸，因为你是流人血的人。」 9洗鲁雅的儿子亚比筛对王说：「这死狗岂可咒骂我主我王呢？求你容我过去，割下他的头来。」 10王说：「洗鲁雅的儿子，我与你们有何关涉呢？他咒骂是因耶和华吩咐他说：『你要咒骂大卫。』如此，谁敢说你为甚么这样行呢？」 11大卫又对亚比筛和众臣仆说：「我亲生的儿子尚且寻索我的性命，何况这便雅悯人呢？由他咒骂吧！因为这是耶和华吩咐他的。 12或者耶和华见我遭难，为我今日被这人咒骂，就施恩与我。」 13于是大卫和跟随他的人往前行走。示每在大卫对面山坡，一面行走一面咒骂，又拿石头砍他，拿土扬他。 14王和跟随他的众人疲疲乏乏地到了一个地方，就在那里歇息歇息。 15押沙龙和以色列众人来到耶路撒冷；亚希多弗也与他同来。 16大卫的朋友亚基人户筛去见押沙龙，对他说：「愿王万岁！愿王万岁！」 17押沙龙问户筛说：「这是你恩待朋友吗？为甚么不与你的朋友同去呢？」 18户筛对押沙龙说：「不然，耶和华和这民，并以色列众人所拣选的，我必归顺他，与他同住。 19再者，我当服事谁呢？岂不是前王的儿子吗？我怎样服事你父亲，也必照样服事你。」 20押沙龙对亚希多弗说：「你们出个主意，我们怎样行才好？」 21亚希多弗对押沙龙说：「你父所留下看守宫殿的妃嫔，你可以与她们亲近。以色列众人听见你父亲憎恶你，凡归顺你人的手就更坚强。」 22于是人为押沙龙在宫殿的平顶上支搭帐棚；押沙龙在以色列众人眼前，与他父的妃嫔亲近。 23那时亚希多弗所出的主意好像人问 神的话一样；他昔日给大卫，今日给押沙龙所出的主意，都是这样。
1When David was a little past the top, behold, Ziba the servant of Mephibosheth met him, with a couple of donkeys saddled, and on them two hundred loaves of bread, and one hundred clusters of raisins, and one hundred summer fruits, and a bottle of wine. 2The king said to Ziba, What do you mean by these? Ziba said, The donkeys are for the king’s household to ride on; and the bread and summer fruit for the young men to eat; and the wine, that such as are faint in the wilderness may drink. 3The king said, “Where is your master’s son?” Ziba said to the king, “Behold, he is staying in Jerusalem; for he said, ‘Today the house of Israel will restore me the kingdom of my father.’” 4Then the king said to Ziba, “Behold, all that pertains to Mephibosheth is yours.” Ziba said, “I do obeisance. Let me find favor in your sight, my lord, O king.” 5When king David came to Bahurim, behold, a man of the family of the house of Saul came out, whose name was Shimei, the son of Gera. He came out, and cursed still as he came. 6He cast stones at David, and at all the servants of king David, and all the people and all the mighty men were on his right hand and on his left. 7Shimei said when he cursed, “Be gone, be gone, you man of blood, and base fellow! 8Yahweh has returned on you all the blood of the house of Saul, in whose place you have reigned! Yahweh has delivered the kingdom into the hand of Absalom your son! Behold, you are caught by your own mischief, because you are a man of blood!” 9Then Abishai the son of Zeruiah said to the king, “Why should this dead dog curse my lord the king? Please let me go over and take off his head.” 10The king said, “What have I to do with you, you sons of Zeruiah? Because he curses, and because Yahweh has said to him, ‘Curse David;’ who then shall say, ‘Why have you done so?’” 11David said to Abishai, and to all his servants, “Behold, my son, who came out of my bowels, seeks my life. How much more this Benjamite, now? Leave him alone, and let him curse; for Yahweh has invited him. 12It may be that Yahweh will look on the wrong done to me, and that Yahweh will repay me good for the cursing of me today.” 13So David and his men went by the way; and Shimei went along on the hillside opposite him, and cursed as he went, threw stones at him, and threw dust. 14The king, and all the people who were with him, came weary; and he refreshed himself there. 15Absalom, and all the people, the men of Israel, came to Jerusalem, and Ahithophel with him. 16When Hushai the Archite, David’s friend, had come to Absalom, Hushai said to Absalom, “Long live the king! Long live the king!” 17Absalom said to Hushai, “Is this your kindness to your friend? Why didn’t you go with your friend?” 18Hushai said to Absalom, “No; but whomever Yahweh, and this people, and all the men of Israel have chosen, his will I be, and with him I will stay. 19Again, whom should I serve? Shouldn’t I serve in the presence of his son? As I have served in your father’s presence, so will I be in your presence.” 20Then Absalom said to Ahithophel, “Give your counsel what we shall do.” 21Ahithophel said to Absalom, “Go in to your father’s concubines, that he has left to keep the house. Then all Israel will hear that you are abhorred by your father. Then the hands of all who are with you will be strong.” 22So they spread Absalom a tent on the top of the house; and Absalom went in to his father’s concubines in the sight of all Israel. 23The counsel of Ahithophel, which he gave in those days, was as if a man inquired at the oracle of God: so was all the counsel of Ahithophel both with David and with Absalom.
1Als nu David een weinig van de hoogte was voortgegaan, ziet, toen ontmoette hem Ziba, Mefiboseths jongen, met een paar gezadelde ezelen, en daarop tweehonderd broden, met honderd stukken rozijnen, en honderd stukken zomervruchten, en een lederen zak wijns. 2En de koning zeide tot Ziba: Wat zult gij daarmede? En Ziba zeide: De ezels zijn voor het huis des konings, om op te rijden en het brood en de zomervruchten, om te eten voor de jongens; en de wijn, opdat de moeden in de woestijn drinken. 3Toen zeide de koning: Waar is dan de zoon uws heren? En Ziba zeide tot den koning: Zie, hij blijft te Jeruzalem, want hij zeide: Heden zal mij het huis Israels mijns vaders koninkrijk wedergeven. 4Zo zeide de koning tot Ziba: Zie, het zal het uwe zijn alles wat Mefiboseth heeft. En Ziba zeide: Ik buig mij neder, laat mij genade vinden in uw ogen, mijn heer koning! 5Als nu de koning David tot aan Bahurim kwam, ziet, toen kwam van daar een man uit, van het geslacht van het huis van Saul, wiens naam was Simei, de zoon van Gera; hij ging steeds voort, en vloekte. 6En hij wierp David met stenen, mitsgaders alle knechten van den koning David, hoewel al het volk en al de helden aan zijn rechter- en aan zijn linkerhand waren. 7Aldus nu zeide Simei in zijn vloeken: Ga uit, ga uit, gij, man des bloeds, en gij, Belials man! 8De HEERE heeft op u doen wederkomen al het bloed van Sauls huis, in wiens plaats gij geregeerd hebt; nu heeft de HEERE het koninkrijk gegeven in de hand van Absalom, uw zoon; zie nu, gij zijt in uw ongeluk, omdat gij een man des bloeds zijt. 9Toen zeide Abisai, de zoon van Zeruja, tot den koning: Waarom zou deze dode hond mijn heer den koning vloeken? Laat mij toch overgaan en zijn kop wegnemen. 10Maar de koning zeide: Wat heb ik met u te doen, gij zonen van Zeruja? Ja, laat hem vloeken; want de HEERE toch heeft tot hem gezegd: Vloek David; wie zou dan zeggen: Waarom hebt gij alzo gedaan? 11Voorts zeide David tot Abisai en tot al zijn knechten: Ziet, mijn zoon, die van mijn lijf is voortgekomen, zoekt mijn ziel; hoeveel te meer dan nu deze zoon van Jemini? Laat hem geworden, dat hij vloeke, want de HEERE heeft het hem gezegd. 12Misschien zal de HEERE mijn ellende aanzien; en de HEERE zal mij goed vergelden voor zijn vloek, te dezen dage. 13Alzo ging David met zijn lieden op den weg; en Simei ging al voort langs de zijde des bergs tegen hem over, en vloekte, en wierp met stenen van tegenover hem, en stoof met stof. 14En de koning kwam in, en al het volk, dat met hem was, moede zijnde; en hij verkwikte zich aldaar. 15Absalom nu en al het volk, de mannen van Israel, kwamen te Jeruzalem, en Achitofel met hem. 16En het geschiedde, als Husai, de Archiet, Davids vriend, tot Absalom kwam, dat Husai tot Absalom zeide: De koning leve, de koning leve! 17Maar Absalom zeide tot Husai: Is dit uw weldadigheid aan uw vriend? Waarom zijt gij niet met uw vriend getogen? 18En Husai zeide tot Absalom: Neen, maar welken de HEERE verkiest, en al dit volk, en alle mannen van Israel, diens zal ik zijn, en bij hem zal ik blijven. 19En ten andere, wien zou ik dienen? Zou het niet zijn voor het aangezicht zijns zoons? Gelijk als ik voor het aangezicht uws vaders gediend heb, alzo zal ik voor uw aangezicht zijn. 20Toen zeide Absalom tot Achitofel: Geeft onder ulieden raad, wat zullen wij doen? 21En Achitofel zeide tot Absalom: Ga in tot de bijwijven uws vaders, die hij gelaten heeft om het huis te bewaren; zo zal gans Israel horen, dat gij bij uw vader stinkende zijt geworden, en de handen van allen, die met u zijn, zullen gesterkt worden. 22Zo spanden zij Absalom een tent op het dak; en Absalom ging in tot de bijwijven zijns vaders, voor de ogen van het ganse Israel. 23En in die dagen was Achitofels raad, dien hij raadde, als of men naar Gods woord gevraagd had; alzo was alle raad van Achitofel, zo bij David als bij Absalom.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。