Provérbios 5

1Filho meu, presta atenção à minha sabedoria, inclina teus ouvidos ao meu entendimento. 2Para que guardes o bom-senso; e teus lábios conservem o conhecimento. 3Porque os lábios da mulher pervertida gotejam mel; e sua boca é mais suave que o azeite. 4Porém seu fim é mais amargo que o absinto; é afiado como a espada de dois fios. 5Os pés dela descem à morte; seus passos pegam o mundo dos mortos. 6Para que não ponderes a vereda da vida, os percursos delas são errantes, e tu não os conhecerás. 7E agora, filhos, escutai-me; e não vos desvieis das palavras de minha boca. 8Mantenha teu caminho longe dela; e não te aproximes da porta da casa dela. 9Para que não dês tua honra a outros, nem teus anos de vida aos cruéis. 10Para que estranhos não se fartem de teu poder, e teus trabalhos não sejam aproveitados em casa alheia; 11E gemas em teu fim, quando tua carne e teu corpo estiverem consumidos. 12E digas: Como eu odiei a correção, e meu coração desprezou a repreensão? 13E não escutei a voz de meus ensinadores, nem ouvi a meus mestres. 14Quase me achei em todo mal, no meio da congregação e do ajuntamento. 15Bebe água de tua própria cisterna, e das correntes de teu próprio poço. 16Derramar-se-iam por fora tuas fontes, e pelas ruas os ribeiros de águas? 17Sejam somente para ti, e não para os estranhos contigo. 18Seja bendito o teu manancial, e alegra-te com a mulher de tua juventude. 19Seja ela uma cerva amorosa e gazela graciosa; que os seios dela te fartem em todo tempo; e anda pelo caminho do amor dela continuamente. 20E por que tu, filho meu, andarias perdido pela estranha, e abraçarias o peito da mulher alheia? 21Pois os caminhos do homem estão perante os olhos do SENHOR; e ele pondera todos os seus percursos. 22O perverso será preso pelas suas próprias perversidades; e será detido pelas cordas de seu próprio pecado. 23Ele morrerá pela falta de correção; e andará sem rumo pela grandeza de sua loucura.

1My son, pay attention to my wisdom. Turn your ear to my understanding: 2that you may maintain discretion, that your lips may preserve knowledge. 3For the lips of an adulteress drip honey. Her mouth is smoother than oil, 4But in the end she is as bitter as wormwood, and as sharp as a two-edged sword. 5Her feet go down to death. Her steps lead straight to Sheol. 6She gives no thought to the way of life. Her ways are crooked, and she doesn’t know it. 7Now therefore, my sons, listen to me. Don’t depart from the words of my mouth. 8Remove your way far from her. Don’t come near the door of her house, 9lest you give your honor to others, and your years to the cruel one; 10lest strangers feast on your wealth, and your labors enrich another man’s house. 11You will groan at your latter end, when your flesh and your body are consumed, 12and say, “How I have hated instruction, and my heart despised reproof; 13neither have I obeyed the voice of my teachers, nor turned my ear to those who instructed me! 14I have come to the brink of utter ruin, in the midst of the gathered assembly.” 15Drink water out of your own cistern, running water out of your own well. 16Should your springs overflow in the streets, streams of water in the public squares? 17Let them be for yourself alone, not for strangers with you. 18Let your spring be blessed. Rejoice in the wife of your youth. 19A loving doe and a graceful deer— let her breasts satisfy you at all times. Be captivated always with her love. 20For why should you, my son, be captivated with an adulteress? Why embrace the bosom of another? 21For the ways of man are before the eyes of Yahweh. He examines all his paths. 22The evil deeds of the wicked ensnare him. The cords of his sin hold him firmly. 23He will die for lack of instruction. In the greatness of his folly, he will go astray.

1Mijn zoon! merk op mijn wijsheid, neig uw oor tot mijn verstand; 2Opdat gij alle bedachtzaamheid behoudt, en uw lippen wetenschap bewaren. 3Want de lippen der vreemde vrouw druppen honigzeem, en haar gehemelte is gladder dan olie. 4Maar het laatste van haar is bitter als alsem, scherp als een tweesnijdend zwaard. 5Haar voeten dalen naar den dood, haar treden houden de hel vast. 6Opdat gij het pad des levens niet zoudt wegen, zijn haar gangen ongestadig, dat gij het niet merkt. 7Nu dan, gij kinderen! hoort naar mij, en wijkt niet van de redenen mijns monds. 8Maak uw weg verre van haar, en nader niet tot de deur van haar huis; 9Opdat gij anderen uw eer niet geeft, en uw jaren den wrede; 10Opdat de vreemden zich niet verzadigen van uw vermogen, en al uw smartelijke arbeid niet kome in het huis des onbekenden; 11En gij in uw laatste brult, als uw vlees, en uw lijf verteerd is; 12En zegt: Hoe heb ik de tucht gehaat, en mijn hart de bestraffing versmaad! 13En heb niet gehoord naar de stem mijner onderwijzers, noch mijn oren geneigd tot mijn leraars! 14Ik ben bijna in alle kwaad geweest, in het midden der gemeente en der vergadering! 15Drink water uit uw bak, en vloeden uit het midden van uw bornput; 16Laat uw fonteinen zich buiten verspreiden, en de waterbeken op de straten; 17Laat ze de uwe alleen zijn, en van geen vreemde met u. 18Uw springader zij gezegend; en verblijd u vanwege de huisvrouw uwer jeugd; 19Een zeer liefelijke hinde, en een aangenaam steengeitje; laat u haar borsten te allen tijd dronken maken; dool steeds in haar liefde. 20En waarom zoudt gij, mijn zoon, in een vreemde dolen, en den schoot der onbekende omvangen? 21Want eens iegelijks wegen zijn voor de ogen des HEEREN, en Hij weegt al zijne gangen. 22Den goddeloze zullen zijn ongerechtigheden vangen, en met de banden zijner zonden zal hij vastgehouden worden. 23Hij zal sterven, omdat hij zonder tucht geweest is, en in de grootheid zijner dwaasheid zal hij verdwalen.