1A odpowiadając Jezus, zasię im rzekł w podobieństwach, mówiąc: 2Podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi królowi, który sprawił wesele synowi swemu; 3I posłał sługi swe, aby wezwali zaproszonych na wesele; ale nie chcieli przyjść. 4Znowu posłał insze sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Otom obiad mój nagotował, woły moje i co było karmnego, pobito, i wszystko gotowe, pójdźcież na wesele. 5Ale oni zaniedbawszy odeszli, jeden do roli swojej, a drugi do kupiectwa swego; 6A drudzy pojmawszy sługi jego, zelżyli i pobili je. 7Co gdy król usłyszał, rozgniewał się, a posławszy wojska swoje, wytracił one morderce, i miasto ich zapalił. 8Tedy rzekł sługom swoim: Weseleć wprawdzie jest gotowe; lecz zaproszeni nie byli godni. 9Przetoż idźcie na rozstania dróg, kogokolwiek znajdziecie, wezwijcie na wesele. 10Tedy wyszedłszy oni słudzy na drogi, zgromadzili wszystkie, którekolwiek znaleźli, złe i dobre, i napełnione jest wesele gośćmi. 11A wszedłszy król, aby oglądał goście, obaczył tam człowieka nie odzianego szatą weselną; 12I rzekł mu: Przyjacielu! jakoś tu wszedł, nie mając szaty weselnej? A on zamilknął. 13Tedy rzekł król sługom: Związawszy nogi i ręce jego, weźmijcie go, a wrzućcie do ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. 14Albowiem wiele jest wezwanych, ale mało wybranych. 15Tedy odszedłszy Faryzeuszowie uczynili radę, jako by go usidlili w mowie. 16I posłali do niego ucznie swoje z Herodyjany, mówiąc: Nauczycielu! wiemy, żeś jest prawdziwy, i drogi Bożej w prawdzie uczysz, a nie dbasz na nikogo; albowiem nie patrzysz na osobę ludzką. 17Przetoż powiedz nam, co ci się zda? Godzili się dać czynsz cesarzowi, czyli nie? 18Ale Jezus poznawszy złość ich, rzekł im: Czemuż mię kusicie, obłudnicy? 19Pokażcie mi monetę czynszową; a oni mu podali grosz. 20I rzekł im: Czyjże to obraz i napis? 21Rzekli mu: Cesarski. Tedy im rzekł: Oddawajcież tedy, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu. 22To usłyszawszy, zadziwili się, a opuściwszy go, odeszli. 23Dnia onego przyszli do niego Saduceuszowie, którzy mówią, iż nie masz zmartwychwstania, i pytali go, 24Mówiąc: Nauczycielu! Mojżesz powiedział: Jeźliby kto umarł, nie mając dzieci, aby brat jego prawem powinowactwa pojął żonę jego, i wzbudził nasienie bratu swemu. 25Było tedy u nas siedm braci; a pierwszy pojąwszy żonę, umarł, a nie mając nasienia, zostawił żonę swoję bratu swemu. 26Także też wtóry i trzeci, aż do siódmego. 27A na ostatek po wszystkich umarła i ona niewiasta. 28Przetoż przy zmartwychwstaniu, któregoż z tych siedmiu będzie żoną, gdyż ją wszyscy mieli? 29A odpowiadając Jezus rzekł im: Błądzicie, nie będąc powiadomieni Pisma, ani mocy Bożej. 30Albowiem przy zmartwychwstaniu ani się żenić, ani za mąż chodzić nie będą, ale będą jako Aniołowie Boży w niebie. 31A o powstaniu umarłych nie czytaliście, co wam powiedziano od Boga mówiącego: 32Jam jest Bóg Abrahama, i Bóg Izaaka, i Bóg Jakóba? Bóg nie jestci Bogiem umarłych, ale żywych. 33A usłyszawszy to lud, zdumiał się nad nauką jego. 34Lecz gdy usłyszeli Faryzeuszowie, że zawarł usta Saduceuszom, zeszli się wespół. 35I spytał go jeden z nich, zakonnik, kusząc go i mówiąc: 36Nauczycielu! które jest największe przykazanie w zakonie? 37A Jezus mu rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej i ze wszystkiej myśli twojej. 38To jest pierwsze i największe przykazanie. 39A wtóre podobne jest temuż: Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie. 40Na tych dwóch przykazaniach wszystek zakon i prorocy zawisnęli. 41A gdy się Faryzeuszowie zebrali, spytał ich Jezus, 42Mówiąc: Co się wam zda o Chrystusie? Czyim jest synem? Rzekli mu: Dawidowym. 43I rzekł im: Jakoż tedy Dawid w duchu nazywa go Panem? mówiąc: 44Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich. 45Ponieważ go tedy Dawid nazywa Panem, jakoż jest synem jego? 46A żaden mu nie mógł odpowiedzieć i słowa, i nie śmiał go nikt więcej od onego dnia pytać.
1Jesus answered and spoke again in parables to them, saying, 2“The Kingdom of Heaven is like a certain king, who made a marriage feast for his son, 3and sent out his servants to call those who were invited to the marriage feast, but they would not come. 4Again he sent out other servants, saying, ‘Tell those who are invited, “Behold, I have prepared my dinner. My cattle and my fatlings are killed, and all things are ready. Come to the marriage feast!”’ 5But they made light of it, and went their ways, one to his own farm, another to his merchandise, 6and the rest grabbed his servants, and treated them shamefully, and killed them. 7When the king heard that, he was angry, and sent his armies, destroyed those murderers, and burned their city. 8“Then he said to his servants, ‘The wedding is ready, but those who were invited weren’t worthy. 9Go therefore to the intersections of the highways, and as many as you may find, invite to the marriage feast.’ 10Those servants went out into the highways, and gathered together as many as they found, both bad and good. The wedding was filled with guests. 11But when the king came in to see the guests, he saw there a man who didn’t have on wedding clothing, 12and he said to him, ‘Friend, how did you come in here not wearing wedding clothing?’ He was speechless. 13Then the king said to the servants, ‘Bind him hand and foot, take him away, and throw him into the outer darkness; there is where the weeping and grinding of teeth will be.’ 14For many are called, but few chosen.” 15Then the Pharisees went and took counsel how they might entrap him in his talk. 16They sent their disciples to him, along with the Herodians, saying, “Teacher, we know that you are honest, and teach the way of God in truth, no matter whom you teach, for you aren’t partial to anyone. 17Tell us therefore, what do you think? Is it lawful to pay taxes to Caesar, or not?” 18But Jesus perceived their wickedness, and said, “Why do you test me, you hypocrites? 19Show me the tax money.” They brought to him a denarius. 20He asked them, “Whose is this image and inscription?” 21They said to him, “Caesar’s.” Then he said to them, “Give therefore to Caesar the things that are Caesar’s, and to God the things that are God’s.” 22When they heard it, they marveled, and left him, and went away. 23On that day Sadducees (those who say that there is no resurrection) came to him. They asked him, 24saying, “Teacher, Moses said, ‘If a man dies, having no children, his brother shall marry his wife, and raise up seed for his brother.’ 25Now there were with us seven brothers. The first married and died, and having no seed left his wife to his brother. 26In the same way, the second also, and the third, to the seventh. 27After them all, the woman died. 28In the resurrection therefore, whose wife will she be of the seven? For they all had her.” 29But Jesus answered them, “You are mistaken, not knowing the Scriptures, nor the power of God. 30For in the resurrection they neither marry, nor are given in marriage, but are like God’s angels in heaven. 31But concerning the resurrection of the dead, haven’t you read that which was spoken to you by God, saying, 32‘I am the God of Abraham, and the God of Isaac, and the God of Jacob?’God is not the God of the dead, but of the living.” 33When the multitudes heard it, they were astonished at his teaching. 34But the Pharisees, when they heard that he had silenced the Sadducees, gathered themselves together. 35One of them, a lawyer, asked him a question, testing him. 36“Teacher, which is the greatest commandment in the law?” 37Jesus said to him, “‘You shall love the Lord your God with all your heart, with all your soul, and with all your mind.’ 38This is the first and great commandment. 39A second likewise is this, ‘You shall love your neighbor as yourself.’ 40The whole law and the prophets depend on these two commandments.” 41Now while the Pharisees were gathered together, Jesus asked them a question, 42saying, “What do you think of the Christ? Whose son is he?” They said to him, “Of David.” 43He said to them, “How then does David in the Spirit call him Lord, saying, 44‘The Lord said to my Lord, sit on my right hand, until I make your enemies a footstool for your feet?’ 45“If then David calls him Lord, how is he his son?” 46No one was able to answer him a word, neither did any man dare ask him any more questions from that day forward.
1En Jezus, antwoordende, sprak tot hen wederom door gelijkenissen, zeggende: 2Het Koninkrijk der hemelen is gelijk een zeker koning, die zijn zoon een bruiloft bereid had; 3En zond zijn dienstknechten uit, om de genoden ter bruiloft te roepen; en zij wilden niet komen. 4Wederom zond hij andere dienstknechten uit, zeggende: Zegt den genoden: Ziet, ik heb mijn middagmaal bereid; mijn ossen, en de gemeste beesten zijn geslacht, en alle dingen zijn gereed; komt tot de bruiloft. 5Maar zij, zulks niet achtende, zijn heengegaan, deze tot zijn akker, gene tot zijn koopmanschap. 6En de anderen grepen zijn dienstknechten, deden hun smaadheid aan, en doodden hen. 7Als nu de koning dat hoorde, werd hij toornig, en zijn krijgsheiren zendende, heeft die doodslagers vernield, en hun stad in brand gestoken. 8Toen zeide hij tot zijn dienstknechten: De bruiloft is wel bereid, doch de genoden waren het niet waardig. 9Daarom gaat op de uitgangen der wegen, en zovelen als gij er zult vinden, roept ze tot de bruiloft. 10En dezelve dienstknechten, uitgaande op de wegen, vergaderden allen, die zij vonden, beiden kwaden en goeden; en de bruiloft werd vervuld met aanzittende gasten. 11En als de koning ingegaan was, om de aanzittende gasten te overzien, zag hij aldaar een mens, niet gekleed zijnde met een bruiloftskleed; 12En zeide tot hem: Vriend! hoe zijt gij hier ingekomen, geen bruiloftskleed aan hebbende? En hij verstomde. 13Toen zeide de koning tot de dienaars: Bindt zijn handen en voeten, neemt hem weg, en werpt hem uit in de buitenste duisternis; daar zal zijn wening en knersing der tanden. 14Want velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren. 15Toen gingen de Farizeen heen, en hielden te zamen raad, hoe zij Hem verstrikken zouden in Zijn rede. 16En zij zonden uit tot Hem hun discipelen, met de Herodianen, zeggende: Meester! wij weten, dat Gij waarachtig zijt, en de weg Gods in der waarheid leert, en naar niemand vraagt; want Gij ziet den persoon der mensen niet aan; 17Zeg ons dan: wat dunkt U? Is het geoorloofd, den keizer schatting te geven of niet? 18Maar Jezus, bekennende hun boosheid, zeide: 19Gij geveinsden, wat verzoekt gij Mij? Toont Mij de schattingpenning. En zij brachten Hem een penning. 20En Hij zeide tot hen: Wiens is dit beeld en het opschrift? 21Zij zeiden tot Hem: Des keizers. Toen zeide Hij tot hen: Geeft dan den keizer, dat des keizers is, en Gode, dat Gods is. 22En zij, dit horende, verwonderden zich, en Hem verlatende, zijn zij weggegaan. 23Te dienzelfden dage kwamen tot Hem de Sadduceen, die zeggen, dat er geen opstanding is, en vraagden Hem, 24Zeggende: Meester! Mozes heeft gezegd: Indien iemand sterft, geen kinderen hebbende, zo zal zijn broeder deszelfs vrouw trouwen, en zijn broeder zaad verwekken. 25Nu waren er bij ons zeven broeders; en de eerste, een vrouw getrouwd hebbende, stierf; en dewijl hij geen zaad had, zo liet hij zijn vrouw voor zijn broeder. 26Desgelijks ook de tweede, en de derde, tot de zevende toe. 27Ten laatste na allen, is ook de vrouw gestorven. 28In de opstanding dan, wiens vrouw zal zij wezen van die zeven, want zij hebben ze allen gehad? 29Maar Jezus antwoordde en zeide tot hen: Gij dwaalt, niet wetende de Schriften, noch de kracht Gods. 30Want in de opstanding nemen zij niet ten huwelijk, noch worden ten huwelijk uitgegeven; maar zij zijn als engelen Gods in de hemel. 31En wat aangaat de opstanding der doden, hebt gij niet gelezen, hetgeen van God tot ulieden gesproken is, Die daar zegt: 32Ik ben de God Abrahams, en de God Izaks, en de God Jakobs! God is niet een God der doden, maar der levenden. 33En de scharen, dit horende, werden verslagen over Zijn leer. 34En de Farizeen, gehoord hebbende, dat Hij de Sadduceen den mond gestopt had, zijn te zamen bijeenvergaderd. 35En een uit hen, zijnde een Wetgeleerde, heeft gevraagd, Hem verzoekende, en zeggende: 36Meester! welk is het grote gebod in de wet? 37En Jezus zeide tot hem: Gij zult liefhebben den Heere, uw God, met geheel uw hart, en met geheel uw ziel, en met geheel uw verstand. 38Dit is het eerste en het grote gebod. 39En het tweede aan dit gelijk, is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelven. 40Aan deze twee geboden hangt de ganse wet en de profeten. 41Als nu de Farizeen samenvergaderd waren, vraagde hun Jezus, 42En zeide: Wat dunkt u van den Christus? Wiens Zoon is Hij? Zij zeiden tot Hem: Davids Zoon. 43Hij zeide tot hen: Hoe noemt Hem dan David, in de Geest, zijn Heere? zeggende: 44De Heere heeft gezegd tot Mijn Heere: Zit aan Mijn rechter hand, totdat Ik Uw vijanden zal gezet hebben tot een voetbank Uwer voeten. 45Indien Hem dan David noemt zijn Heere, hoe is Hij zijn Zoon? 46En niemand kon Hem een woord antwoorden; noch iemand durfde Hem van dien dag aan iets meer vragen.
Numeracja wersetów jest zgodna z wybranym przekładem i w niektórych rozdziałach może się różnić o jeden werset.