Yehezkiel 33

1Firman TUHAN datang kepadaku, kata-Nya, 2“Anak manusia, berbicaralah kepada orang-orang sebangsamu dan katakan kepada mereka, ‘Ketika Aku membawa sebuah pedang ke atas suatu negeri, dan orang-orang negeri itu mengambil salah seorang dari mereka dan membuatnya menjadi penjaga, 3dan jika penjaga itu melihat pedang datang ke atas negeri itu dan meniup trompet untuk memperingatkan orang-orang, 4sehingga siapa pun mendengar bunyi trompet itu, tetapi tidak memperhatikan peringatannya; lalu sebuah pedang datang dan membunuhnya, maka darahnya akan tertanggung atas kepalanya sendiri. 5Dia mendengar bunyi trompet, tetapi tidak memperhatikan peringatan; darahnya akan tertanggung atas dirinya sendiri. Akan tetapi, jika dia memperhatikan peringatan, dia akan menyelamatkan hidupnya.’” 6“Namun, jika penjaga itu melihat pedang datang, tetapi tidak meniup trompet, dan rakyat tidak diperingatkan; lalu pedang datang dan membunuh seseorang dari mereka, orang itu dibinasakan dalam kesalahannya, tetapi darahnya akan Aku tuntut dari tangan penjaga itu.” 7“Mengenai kamu, hai anak manusia, Aku telah menetapkan kamu sebagai penjaga bagi keturunan Israel; maka kamu harus mendengar perkataan dari mulut-Ku dan memperingatkan mereka bagi-Ku. 8Ketika Aku berkata kepada orang jahat, ‘Hai orang jahat, kamu pasti akan mati,’ dan kamu tidak berbicara untuk memperingatkan dia dari jalannya, orang jahat itu akan mati dalam kesalahannya, tetapi darahnya akan Aku tuntut dari tanganmu. 9Akan tetapi, jika kamu memperingatkan orang jahat itu untuk berbalik dari jalannya, tetapi dia tidak berbalik dari jalannya, dia akan mati dalam kesalahannya, tetapi kamu telah menyelamatkan hidupmu.” 10“Kamu, hai anak manusia, katakanlah kepada keturunan Israel: Beginilah yang kamu katakan, bunyinya, ‘Sesungguhnya, pelanggaran-pelanggaran dan dosa-dosa kami tertanggung atas kami, dan kami membusuk karenanya. Lalu, bagaimana kami dapat hidup?’’’ 11“Katakan kepada mereka, ‘Demi Aku yang hidup,’ firman Tuhan ALLAH, ‘Aku tidak berkenan dengan kematian orang jahat, tetapi agar orang jahat itu berbalik dari jalannya dan hidup. Berbaliklah, berbaliklah dari jalan-jalanmu yang jahat. Sebab, mengapakah kamu harus mati, hai keturunan Israel?’” 12“Kamu, anak manusia, katakanlah kepada orang-orang sebangsamu, ‘Kebenaran orang benar tidak akan menyelamatkannya pada hari pelanggarannya, demikian juga kejahatan orang jahat, dia tidak akan jatuh karena kejahatannya pada hari ketika dia berbalik dari kejahatannya, dan orang benar tidak akan dapat hidup karena kebenarannya pada hari dia melakukan dosa.’” 13“Ketika Aku berfirman kepada orang benar bahwa dia pasti akan hidup, dan orang itu sangat mengandalkan kebenarannya, dan melakukan kejahatan, tidak satu pun dari perbuatannya yang benar akan diingat; tetapi karena kejahatan yang telah dia lakukan, dia akan mati karenanya.” 14“Sebaliknya, ketika Aku berfirman kepada orang jahat, ‘Kamu pasti akan mati,’ tetapi jika kemudian dia berbalik dari dosanya dan melakukan keadilan dan kebenaran, 15jika orang jahat itu mengembalikan gadaian, mengembalikan apa yang telah dirampasnya, dan berjalan dalam ketetapan-ketetapan kehidupan tanpa melakukan kejahatan, dia pasti akan hidup, dia tidak akan mati. 16Tidak ada satu pun dari dosa yang pernah dia lakukan akan diingat darinya. Dia telah melakukan keadilan dan kebenaran, dia pasti akan hidup.” 17“Namun, orang-orang sebangsamu berkata, ‘Cara Tuhan tidak adil,’ padahal cara mereka sendirilah yang tidak adil. 18Jika orang benar berbalik dari kebenarannya dan melakukan kejahatan, dia akan mati karenanya. 19Akan tetapi, jika orang jahat berbalik dari kejahatannya dan melakukan keadilan dan kebenaran, dia akan hidup karenanya. 20Namun, kamu berkata, ‘Cara Tuhan tidak adil.’ Hai, keturunan Israel, Aku akan menghakimimu, setiap orang menurut jalan-jalannya.” 21Terjadilah pada tahun kedua belas dalam pembuangan kami, pada bulan kesepuluh, pada hari kelima bulan itu, seorang pengungsi dari Yerusalem datang kepadaku dan berkata, “Kota itu telah ditaklukkan.” 22Adapun tangan TUHAN sudah ada atasku pada malam sebelum pengungsi itu datang; dan Dia telah membuka mulutku hingga saat ketika pengungsi itu datang kepadaku pada pagi hari. Demikianlah mulutku terbuka, dan aku tidak lagi terdiam. 23Kemudian, firman TUHAN datang kepadaku, kata-Nya, 24“Anak manusia, mereka yang tinggal di reruntuhan-reruntuhan di negeri Israel berkata, ‘Abraham hanya satu orang, tetapi ia mewarisi negeri; sedangkan kami banyak, negeri ini tentulah diberikan kepada kami sebagai kepunyaan.’” 25“Karena itu, katakan kepada mereka: Beginilah firman Tuhan ALLAH, ‘Kamu makan daging yang darahnya masih ada di dalamnya, dan mengangkat matamu kepada berhala-berhalamu, serta menumpahkan darah. Akankah kamu mewarisi negeri ini? 26Kamu bergantung pada pedangmu, kamu melakukan kekejian, dan masing-masing kamu menajiskan istri sesamanya. Akankah kamu mewarisi negeri ini?’’’ 27“Katakan ini kepada mereka: Beginilah firman Tuhan ALLAH, ‘Demi Aku yang hidup, sesungguhnya mereka yang tinggal di reruntuhan-reruntuhan itu akan rebah oleh pedang, dan orang yang ada di ladang terbuka akan Aku serahkan kepada binatang-binatang untuk dilahap, dan orang-orang yang ada di benteng-benteng dan di gua-gua akan mati karena penyakit sampar. 28Aku akan membuat negeri itu menjadi sunyi dan hancur, dan kesombongan akan kekuatannya akan berakhir; dan gunung-gunung Israel akan menjadi sunyi sehingga tidak ada seorang pun yang akan melintas. 29Maka mereka akan mengetahui bahwa Akulah TUHAN ketika Aku telah membuat negeri itu menjadi sunyi dan hancur karena semua kekejian mereka yang telah mereka lakukan.’” 30“Akan tetapi, mengenai kamu, anak manusia, orang-orang sebangsamu yang membicarakanmu di dekat tembok-tembok dan di pintu-pintu rumah, berkata satu dengan yang lain, masing-masing kepada saudaranya, ‘Datanglah, dan dengarkanlah pesan yang datang dari TUHAN.’ 31Mereka datang kepadamu ketika orang-orang datang, dan mereka duduk di depanmu sebagai umat-Ku, mereka mendengarkan perkataanmu, tetapi mereka tidak melakukannya. Sebab, mulut mereka menyatakan kasih, tetapi hati mereka mengejar keuntungan yang tidak jujur.” 32“Lihatlah, bagi mereka, kamu seperti sebuah lagu cinta yang dinyanyikan oleh orang yang memiliki suara merdu, dan dapat memainkan alat musik dengan baik. Sebab, mereka mendengarkan perkataanmu, tetapi mereka tidak melakukannya.” 33“Ketika hal ini terjadi, dan pasti akan terjadi, mereka akan mengetahui bahwa seorang nabi sudah ada di antara mereka.”

1Yahweh’s word came to me, saying, 2Son of man, speak to the children of your people, and tell them, When I bring the sword on a land, and the people of the land take a man from among them, and set him for their watchman; 3if, when he sees the sword come on the land, he blow the trumpet, and warn the people; 4then whoever hears the sound of the trumpet, and doesn’t take warning, if the sword come, and take him away, his blood shall be on his own head. 5He heard the sound of the trumpet, and didn’t take warning; his blood shall be on him; whereas if he had taken warning, he would have delivered his soul. 6But if the watchman sees the sword come, and doesn’t blow the trumpet, and the people aren’t warned, and the sword comes, and take any person from among them; he is taken away in his iniquity, but his blood will I require at the watchman’s hand. 7So you, son of man, I have set you a watchman to the house of Israel; therefore hear the word at my mouth, and give them warning from me. 8When I tell the wicked, O wicked man, you shall surely die, and you don’t speak to warn the wicked from his way; that wicked man shall die in his iniquity, but his blood will I require at your hand. 9Nevertheless, if you warn the wicked of his way to turn from it, and he doesn’t turn from his way; he shall die in his iniquity, but you have delivered your soul. 10You, son of man, tell the house of Israel: Thus you speak, saying, Our transgressions and our sins are on us, and we pine away in them; how then can we live? 11Tell them, As I live, says the Lord Yahweh, I have no pleasure in the death of the wicked; but that the wicked turn from his way and live: turn, turn from your evil ways; for why will you die, house of Israel? 12You, son of man, tell the children of your people, The righteousness of the righteous shall not deliver him in the day of his disobedience; and as for the wickedness of the wicked, he shall not fall thereby in the day that he turns from his wickedness; neither shall he who is righteous be able to live thereby in the day that he sins. 13When I tell the righteous, that he shall surely live; if he trust to his righteousness, and commit iniquity, none of his righteous deeds shall be remembered; but in his iniquity that he has committed, therein shall he die. 14Again, when I say to the wicked, You shall surely die; if he turn from his sin, and do that which is lawful and right; 15if the wicked restore the pledge, give again that which he had taken by robbery, walk in the statutes of life, committing no iniquity; he shall surely live, he shall not die. 16None of his sins that he has committed shall be remembered against him: he has done that which is lawful and right; he shall surely live. 17Yet the children of your people say, The way of the Lord is not equal: but as for them, their way is not equal. 18When the righteous turns from his righteousness, and commits iniquity, he shall even die therein. 19When the wicked turns from his wickedness, and does that which is lawful and right, he shall live thereby. 20Yet you say, The way of the Lord is not equal. House of Israel, I will judge every one of you after his ways. 21In the twelfth year of our captivity, in the tenth month, in the fifth day of the month, one who had escaped out of Jerusalem came to me, saying, The city has been struck. 22Now the hand of Yahweh had been on me in the evening, before he who was escaped came; and he had opened my mouth, until he came to me in the morning; and my mouth was opened, and I was no more mute. 23Yahweh’s word came to me, saying, 24Son of man, they who inhabit those waste places in the land of Israel speak, saying, Abraham was one, and he inherited the land: but we are many; the land is given us for inheritance. 25Therefore tell them, Thus says the Lord Yahweh: You eat with the blood, and lift up your eyes to your idols, and shed blood: and shall you possess the land? 26You stand on your sword, you work abomination, and every one of you defiles his neighbor’s wife: and shall you possess the land? 27You shall tell them, Thus says the Lord Yahweh: As I live, surely those who are in the waste places shall fall by the sword; and him who is in the open field will I give to the animals to be devoured; and those who are in the strongholds and in the caves shall die of the pestilence. 28I will make the land a desolation and an astonishment; and the pride of her power shall cease; and the mountains of Israel shall be desolate, so that no one shall pass through. 29Then shall they know that I am Yahweh, when I have made the land a desolation and an astonishment, because of all their abominations which they have committed. 30As for you, son of man, the children of your people talk of you by the walls and in the doors of the houses, and speak one to another, everyone to his brother, saying, Please come and hear what is the word that comes out from Yahweh. 31They come to you as the people come, and they sit before you as my people, and they hear your words, but don’t do them; for with their mouth they show much love, but their heart goes after their gain. 32Behold, you are to them as a very lovely song of one who has a pleasant voice, and can play well on an instrument; for they hear your words, but they don’t do them. 33When this comes to pass, (behold, it comes), then shall they know that a prophet has been among them.

1En des HEEREN woord geschiedde tot mij, zeggende: 2Mensenkind! spreek tot de kinderen uws volks, en zeg tot hen: Wanneer Ik het zwaard over enig land breng, en het volk des lands een man uit hun einden nemen, en dien voor zich tot een wachter stellen; 3En hij het zwaard ziet komen over het land, en blaast met de bazuin, en waarschuwt het volk; 4En een, die het geluid der bazuin hoort, wel hoort, maar zich niet laat waarschuwen; en het zwaard komt, en neemt hem weg, diens bloed is op zijn hoofd. 5Hij hoorde het geluid der bazuin, maar liet zich niet waarschuwen, zijn bloed is op hem; maar hij, die zich laat waarschuwen, behoudt zijn ziel. 6Wanneer daarentegen de wachter het zwaard ziet komen, en blaast niet met de bazuin, zodat het volk niet is gewaarschuwd; en het zwaard komt, en neemt een ziel uit hen weg; die is wel in zijn ongerechtigheid weggenomen, maar zijn bloed zal Ik van des hand des wachters eisen. 7Gij nu, o mensenkind! Ik heb u tot een wachter gesteld over het huis Israels; zo zult gij het woord uit Mijn mond horen, en hen van Mijnentwege waarschuwen. 8Als Ik tot den goddeloze zeg: O goddeloze, gij zult den dood sterven! en gij spreekt niet, om den goddeloze van zijn weg af te manen; die goddeloze zal in zijn ongerechtigheid sterven, maar zijn bloed zal Ik van uw hand eisen. 9Maar als gij den goddeloze van zijn weg afmaant, dat hij zich van dien bekere, en hij zich van zijn weg niet bekeert, zo zal hij in zijn ongerechtigheid sterven; maar gij hebt uw ziel bevrijd. 10Daarom, gij mensenkind! zeg tot het huis Israels: Gijlieden spreekt aldus, zeggende: Dewijl onze overtredingen en onze zonden op ons zijn, en wij in dezelve versmachten, hoe zouden wij dan leven? 11Zeg tot hen: Zo waarachtig als Ik leef, spreekt de Heere HEERE, zo Ik lust heb in den dood des goddelozen! maar daarin heb Ik lust, dat de goddeloze zich bekere van zijn weg en leve. Bekeert u, bekeert u van uw boze wegen, want waarom zoudt gij sterven, o huis Israels? 12Gij dan, o mensenkind! zeg tot de kinderen uws volks: De gerechtigheid des rechtvaardigen zal hem niet redden ten dage zijner overtreding; en aangaande de goddeloosheid des goddelozen, hij zal om dezelve niet vallen, ten dage als hij zich van zijn goddeloosheid bekeert; en de rechtvaardige zal niet kunnen leven door dezelve zijn gerechtigheid, ten dage als hij zondigt. 13Als Ik tot den rechtvaardige zeg, dat hij zekerlijk leven zal, en hij op zijn gerechtigheid vertrouwt, en onrecht doet, zo zullen al zijn gerechtigheden niet gedacht worden, maar in zijn onrecht, dat hij doet, daarin zal hij sterven. 14Als Ik ook tot den goddeloze zeg: Gij zult den dood sterven! en hij zich van zijn zonde bekeert, en recht en gerechtigheid doet; 15Geeft de goddeloze het pand weder, betaalt hij het geroofde, wandelt hij in de inzettingen des levens, zodat hij geen onrecht doet; hij zal zekerlijk leven, hij zal niet sterven. 16Al zijn zonden, die hij gezondigd heeft, zullen hem niet gedacht worden; hij heeft recht en gerechtigheid gedaan, hij zal zekerlijk leven. 17Nog zeggen de kinderen uws volks: De weg des Heeren is niet recht; daar toch hun eigen weg niet recht is. 18Als de rechtvaardige afkeert van zijn gerechtigheid, en doet onrecht, zo zal hij daarin sterven. 19En als de goddeloze zich bekeert van zijn goddeloosheid, en doet recht en gerechtigheid, zo zal hij daarin leven. 20Nog zegt gij: De weg des Heeren is niet recht; Ik zal ulieden richten, een ieder naar zijn wegen, o huis Israels! 21En het geschiedde in het twaalfde jaar onzer gevankelijke wegvoering, in de tiende maand, op den vijfden der maand, dat er een tot mij kwam, die van Jeruzalem ontkomen was, zeggende: De stad is geslagen. 22Nu was de hand des HEEREN op mij geweest des avonds, eer die ontkomene kwam, en had mijn mond opengedaan, totdat hij des morgens tot mij kwam. Alzo werd mijn mond opengedaan, en ik was niet meer stom. 23Toen geschiedde des HEEREN woord tot mij, zeggende: 24Mensenkind! de inwoners van die woeste plaatsen in het land Israels spreken, zeggende: Abraham was een enig man, en bezat dit land erfelijk; maar onzer zijn velen; het land is ons gegeven tot een erfelijke bezitting. 25Daarom zeg tot hen: Zo zegt de Heere HEERE: Gij eet vlees met het bloed, en heft uw ogen op tot uw drekgoden, en vergiet bloed; en zoudt gij het land erfelijk bezitten? 26Gij staat op ulieder zwaard; gij doet gruwel, en verontreinigt, een ieder de huisvrouw zijns naasten; en zoudt gij het land erfelijk bezitten? 27Alzo zult gij tot hen zeggen: De Heere HEERE zegt alzo: Zo waarachtig als Ik leef, indien niet, die in die woeste plaatsen zijn, door het zwaard zullen vallen, en zo Ik niet dien, die in het open veld is, het wild gedierte overgeve, dat het hem vrete, en die in de vestingen en in de spelonken zijn, door de pestilentie zullen sterven! 28Want Ik zal het land tot een verwoesting en een schrik stellen, en de hovaardij zijner sterkte zal ophouden; en de bergen Israels zullen woest zijn, dat er niemand overga. 29Dan zullen zij weten, dat Ik de HEERE ben, als Ik het land tot een verwoesting en een schrik zal gesteld hebben, om al hun gruwelen, die zij gedaan hebben. 30En gij, o mensenkind! de kinderen uws volks spreken steeds van u bij de wanden en in de deuren der huizen; en de een spreekt met den ander, een iegelijk met zijn broeder, zeggende: Komt toch en hoort, wat het woord zij, dat van den HEERE voortkomt. 31En zij komen tot u, gelijk het volk pleegt te komen, en zitten voor uw aangezicht als Mijn volk, en horen uw woorden, maar zij doen ze niet; want zij maken liefkozingen met hun mond, maar hun hart wandelt hun gierigheid na. 32En ziet, gij zijt hun als een lied der minnen, als een, die schoon van stem is, of die wel speelt; daarom horen zij uw woorden, maar zij doen ze niet. 33Maar als dat komt (zie, het zal komen!) dan zullen zij weten, dat er een profeet in het midden van hen geweest is.