1Kemudian, Roh mengangkat aku dan membawaku ke pintu gerbang timur rumah TUHAN, yang menghadap ke timur. Dan, lihatlah, di pintu masuk dari pintu gerbang ada dua puluh lima orang. Dan, di antara mereka, aku melihat Yaazanya, anak laki-laki Azur, dan Pelaca, anak laki-laki Benaya, para pemimpin rakyat. 2Firman-Nya kepadaku, “Anak manusia, inilah orang-orang yang merancang kejahatan dan memberikan nasihat yang jahat di kota ini, 3yang berkata, ‘Waktunya belum tiba untuk membangun rumah-rumah. Kota ini adalah periuk, dan kita adalah dagingnya.’ 4Karena itu, bernubuatlah terhadap mereka, bernubuatlah, hai anak manusia.” 5Kemudian, Roh TUHAN turun atasku dan berfirman kepadaku, “Katakan: Beginilah firman TUHAN, ‘Jadi, itu perkataanmu, hai keturunan Israel. Sebab, Aku tahu hal-hal yang muncul dalam pikiranmu. 6Kamu memperbanyak orang-orangmu yang terbunuh di kota ini dan telah memenuhi jalan-jalannya dengan orang-orang yang terbunuh.’ 7Oleh sebab itu, beginilah firman Tuhan ALLAH, ‘Orang-orangmu yang terbunuh yang kamu letakkan di tengah-tengah kota itu, merekalah dagingnya dan kota inilah periuknya. Akan tetapi, Aku akan membawamu keluar dari tengah-tengahnya. 8Kamu telah merasa takut pada pedang, maka Aku akan mendatangkan pedang ke atasmu,’” firman Tuhan ALLAH. 9“Aku akan menggiringmu keluar dari dalamnya dan menyerahkanmu ke tangan orang-orang asing, dan menjatuhkan hukuman atasmu. 10Kamu akan rebah oleh pedang. Aku akan menghukummu di perbatasan Israel, maka kamu akan mengetahui bahwa Akulah TUHAN. 11Kota ini tidak akan menjadi periuk bagimu, ataupun kamu menjadi daging di tengah-tengahnya, tetapi Aku akan menghukummu di perbatasan Israel, 12maka kamu akan mengetahui bahwa Akulah TUHAN. Sebab, kamu tidak hidup menurut ketetapan-ketetapan-Ku dan tidak menaati peraturan-peraturan-Ku, tetapi telah bertindak sesuai dengan peraturan-peraturan bangsa-bangsa yang ada di sekelilingmu.” 13Dan terjadilah, sementara aku sedang bernubuat, Pelaca, anak laki-laki Benaya, mati. Lalu, aku bersujud dan berseru dengan suara nyaring dan berkata, “Oh, Tuhan ALLAH! Apakah Engkau akan menghabisi sisa-sisa Israel?” 14Firman TUHAN datang kepadaku, kata-Nya, 15“Anak manusia, saudara-saudaramu, kerabatmu, saudara-saudara dari kerabatmu dan seluruh keturunan Israel, mereka yang kepadanya penduduk Yerusalem telah berkata, ‘Menjauhlah dari TUHAN; tanah ini telah diberikan kepada kami menjadi milik pusaka.’ 16“Karena itu, katakanlah: Beginilah firman Tuhan ALLAH, ‘Meskipun Aku telah membuang mereka jauh ke antara bangsa-bangsa, dan meskipun Aku telah menyerakkan mereka ke antara negeri-negeri, tetapi Aku akan menjadi tempat kudus bagi mereka untuk sementara di negeri-negeri yang mereka datangi.’ 17Oleh sebab itu, katakanlah, ‘Beginilah firman Tuhan ALLAH: Aku akan mengumpulkanmu dari bangsa-bangsa dan menghimpunmu dari negeri-negeri tempat kamu telah diserakkan, dan Aku akan memberikan kepadamu tanah Israel.’” 18“Ketika mereka datang ke sana, mereka akan menyingkirkan semua bendanya yang menjijikkan dan semua kekejiannya dari tanah Israel. 19Aku akan memberi mereka suatu hati, dan menaruh roh yang baru ke dalam mereka. Aku akan mengambil hati batu dari tubuh mereka dan memberi mereka hati yang lembut, 20supaya mereka dapat berjalan dalam ketetapan-ketetapan-Ku dan memelihara perintah-perintah-Ku serta menaatinya. Mereka akan menjadi umat-Ku, dan Aku akan menjadi Allah mereka.” 21“Sedangkan bagi mereka yang hatinya mengikuti benda-benda menjijikkan dan kekejian-kekejian mereka, Aku akan menimpakan perbuatan mereka ke atas kepala mereka sendiri,” firman Tuhan ALLAH. 22Kemudian, kerub-kerub itu mengangkat sayap-sayap mereka dengan roda-roda di samping mereka, dan kemuliaan Allah Israel melayang-layang di atas mereka. 23Kemuliaan TUHAN naik dari tengah-tengah kota itu dan berdiri di atas gunung di sebelah timur kota itu. 24Dan, Roh mengangkat aku dan membawaku dalam sebuah penglihatan oleh Roh Allah ke negeri orang Kasdim, kepada orang-orang buangan. Lalu, penglihatan yang telah aku lihat itu naik dariku. 25Lalu, aku memberitahukan kepada orang-orang di pembuangan segala sesuatu yang telah TUHAN tunjukkan kepadaku.
1Moreover the Spirit lifted me up, and brought me to the east gate of Yahweh’s house, which looks eastward: and see, at the door of the gate twenty-five men; and I saw in their midst Jaazaniah the son of Azzur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people. 2He said to me, Son of man, these are the men who devise iniquity, and who give wicked counsel in this city; 3who say, The time is not near to build houses: this is the cauldron, and we are the meat. 4Therefore prophesy against them, prophesy, son of man. 5The Spirit of Yahweh fell on me, and he said to me, Speak, Thus says Yahweh: Thus you have said, house of Israel; for I know the things that come into your mind. 6You have multiplied your slain in this city, and you have filled its streets with the slain. 7Therefore thus says the Lord Yahweh: Your slain whom you have laid in its midst, they are the meat, and this is the cauldron; but you shall be brought out of its midst. 8You have feared the sword; and I will bring the sword on you, says the Lord Yahweh. 9I will bring you out of its midst, and deliver you into the hands of strangers, and will execute judgments among you. 10You shall fall by the sword; I will judge you in the border of Israel; and you shall know that I am Yahweh. 11This shall not be your cauldron, neither shall you be the meat in its midst; I will judge you in the border of Israel; 12and you shall know that I am Yahweh: for you have not walked in my statutes, neither have you executed my ordinances, but have done after the ordinances of the nations that are around you. 13When I prophesied, Pelatiah the son of Benaiah died. Then fell I down on my face, and cried with a loud voice, and said, “Ah Lord Yahweh! will you make a full end of the remnant of Israel?” 14Yahweh’s word came to me, saying, 15“Son of man, your brothers, even your brothers, the men of your relatives, and all the house of Israel, all of them, to whom the inhabitants of Jerusalem have said, ‘Go far away from Yahweh. This land has been given to us for a possession.’” 16Therefore say, Thus says the Lord Yahweh: Whereas I have removed them far off among the nations, and whereas I have scattered them among the countries, yet will I be to them a sanctuary for a little while in the countries where they have come. 17Therefore say, Thus says the Lord Yahweh: I will gather you from the peoples, and assemble you out of the countries where you have been scattered, and I will give you the land of Israel. 18They shall come there, and they shall take away all the detestable things of it and all its abominations from there. 19I will give them one heart, and I will put a new spirit within you; and I will take the stony heart out of their flesh, and will give them a heart of flesh; 20that they may walk in my statutes, and keep my ordinances, and do them: and they shall be my people, and I will be their God. 21But as for them whose heart walks after the heart of their detestable things and their abominations, I will bring their way on their own heads, says the Lord Yahweh. 22Then the cherubim lifted up their wings, and the wheels were beside them; and the glory of the God of Israel was over them above. 23Yahweh’s glory went up from the midst of the city, and stood on the mountain which is on the east side of the city. 24The Spirit lifted me up, and brought me in the vision by the Spirit of God into Chaldea, to them of the captivity. So the vision that I had seen went up from me. 25Then I spoke to them of the captivity all the things that Yahweh had shown me.
1Toen hief mij de Geest op, en bracht mij tot de Oostpoort van het huis des HEEREN, dewelke ziet oostwaarts; en ziet, aan de deur der poort waren vijf en twintig mannen, en in het midden van hen zag ik Jaazanja, den zoon van Azzur, en Pelatja, den zoon van Benaja, vorsten des volks. 2En Hij zeide tot mij: Mensenkind, deze zijn de mannen, die ongerechtigheid bedenken, en die kwaden raad raden in deze stad. 3Die zeggen: Men moet geen huizen nabij bouwen; deze stad zou de pot, en wij het vlees zijn. 4Daarom profeteer tegen hen; profeteer, o mensenkind! 5Zo viel dan de Geest des HEEREN op mij, en Hij zeide tot mij: Zeg: Zo zegt de HEERE: Alzo zegt gijlieden o huis Israels! want Ik weet elkeen der dingen, die in uw geest opklimmen. 6Gij hebt uw verslagenen in deze stad vermenigvuldigd, en gij hebt derzelver straten met de verslagenen vervuld. 7Daarom, zo zegt de Heere HEERE: Uw verslagenen, die gij in het midden derzelve nedergelegd hebt, die zijn dat vlees, en deze stad is de pot; maar ulieden zal Ik uit het midden derzelve doen uitgaan. 8Gijlieden hebt het zwaard gevreesd; en het zwaard zal Ik over u brengen, spreekt de Heere HEERE. 9Ook zal Ik ulieden uit het midden derzelve doen uitgaan, en Ik zal u overgeven in de hand der vreemden; en Ik zal recht onder u doen. 10Gij zult door het zwaard vallen; in de landpale Israels zal Ik u richten, en gij zult weten, dat Ik de HEERE ben. 11Deze stad zal ulieden niet tot een pot zijn, en gij zult in het midden derzelve niet tot vlees zijn; in de landpale Israels zal Ik u richten. 12En gij zult weten, dat Ik de HEERE ben, omdat gij in Mijn inzettingen niet gewandeld, en Mijn rechten niet gedaan hebt, maar naar de rechten der heidenen, die rondom u zijn, gedaan hebt. 13Het geschiedde nu, als ik profeteerde, dat Pelatja, de zoon van Benaja, stierf. Toen viel ik neder op mijn aangezicht, en riep met luider stem; en zeide: Ach, Heere HEERE! zult Gij gans een voleinding maken met het overblijfsel van Israel? 14Toen geschiedde het woord des HEEREN tot mij, zeggende: 15Mensenkind, het zijn uw broederen, uw broederen, de mannen uwer maagschap, en het ganse huis Israels, ja, dat ganse, tot welke de inwoners van Jeruzalem gezegd hebben: Maakt u verre af van den HEERE, ditzelve land is ons tot een erfbezitting gegeven. 16Daarom zeg: Zo zegt de Heere HEERE: Hoewel Ik hen verre onder de heidenen weggedaan heb, en hoewel Ik hen in de landen verstrooid heb, nochtans zal Ik hun een weinig tijds tot een heiligdom zijn, in de landen, waarin zij gekomen zijn. 17Daarom zeg: Alzo zegt de Heere HEERE: Ja, Ik zal ulieden vergaderen uit de volken, en Ik zal u verzamelen uit de landen, waarin gij verstrooid zijt, en Ik zal u het land Israels geven. 18En zij zullen daarhenen komen, en al deszelfs verfoeiselen en al deszelfs gruwelen van daar wegdoen. 19En Ik zal hun enerlei hart geven, en zal een nieuwen geest in het binnenste van u geven; en Ik zal het stenen hart uit hun vlees wegnemen, en zal hun een vlesen hart geven; 20Opdat zij wandelen in Mijn inzettingen, en Mijn rechten bewaren, en dezelve doen; en zij zullen Mij tot een volk zijn, en Ik zal hun tot een God zijn. 21Maar welker hart het hart hunner verfoeiselen en hunner gruwelen nawandelt, derzelver weg zal Ik op hun hoofd geven, spreekt de Heere HEERE. 22Toen hieven de cherubs hun vleugelen op, en de raderen tegenover hen; en de heerlijkheid des Gods van Israel was over hen van boven. 23En de heerlijkheid des HEEREN rees op van het midden der stad, en stond op den berg, die tegen het oosten der stad is. 24Daarna nam mij de Geest op, en bracht mij in gezicht door den Geest Gods in Chaldea tot de gevankelijk weggevoerden; en het gezicht, dat ik gezien had, voer van mij op. 25En ik sprak tot de gevankelijk weggevoerden al de woorden des HEEREN, die Hij mij had doen zien.
Tekan Enter untuk menandai ayat ini, menambahkan catatan atau menyalinnya. Tombol panah berpindah ke ayat berikutnya.
Nomor ayat mengikuti terjemahan yang dipilih dan di beberapa pasal bisa berbeda satu ayat.