Ulangan 1

1Inilah firman yang disampaikan Musa kepada umat Israel di Sungai Yordan, di padang belantara sebelah Sungai Yordan, yaitu di seberang Suf, di antara padang belantara, di antara Paran dan Tofel, Laban, Hazerot dan Di-Zahab. 2Perjalanan dari Gunung Horeb melewati Pegunungan Seir ke Kadesh-Barnea membutuhkan waktu sebelas hari. 3Pada hari pertama bulan kesebelas, tahun keempat puluh, Musa berbicara kepada keturunan Israel dan mengatakan kepada mereka segala sesuatu yang telah TUHAN perintahkan kepadanya. 4Hal itu terjadi sesudah dia mengalahkan Sihon, raja orang Amori, yang tinggal di Hesybon, dan Og, raja Basan, yang tinggal di Asytarot, Edrei. 5Musa mulai menjelaskan Taurat kepada umat Israel di dataran Moab, sebelah Sungai Yordan. Katanya, 6“TUHAN, Allah kita, telah berbicara kepada kita di Gunung Horeb. Firman-Nya, ‘Kamu sudah cukup lama tinggal di gunung ini. 7Pergilah ke negeri perbukitan tempat tinggal orang Amori dan ke semua negeri tetangganya, daerah perbukitan, lereng sebelah barat, wilayah selatan, dan daerah pantai. Pergilah melewati tanah Kanaan dan Lebanon sejauh Efrat, sungai besar itu. 8Lihatlah, Aku memberikan negeri ini kepadamu. Pergilah dan milikilah itu. Inilah tanah yang telah Aku, TUHAN, janjikan untuk diberikan kepada nenek moyangmu — Abraham, Ishak, dan Yakub. Aku berjanji untuk memberikan negeri itu kepada mereka dan keturunan mereka.’” 9“Aku telah mengatakan kepadamu, ‘aku tidak mampu menanggung beban kamu.’ 10Sekarang, kalian telah bertambah banyak. TUHAN, Allahmu, telah membuatmu bertambah-tambah, sehingga hari ini kamu sebanyak bintang di langit. 11TUHAN, Allah nenek moyangmu telah menambah jumlahmu seribu kali lipat dan memberkatimu seperti yang telah dijanjikan-Nya. 12Bagaimana aku sendirian menanggung bebanmu, kesusahan dan perselisihanmu. 13Pilihlah dari setiap suku, yang bijak dan berpengalaman. Aku akan mengangkat mereka menjadi pemimpinmu.’ 14Kamu menjawab dengan mengatakan, ‘Hal itu baik untuk dilakukan.’ 15Kemudian, aku mengambil para kepala sukumu, orang-orang yang bijaksana dan berpengalaman, dan aku menetapkan mereka menjadi pemimpinmu, yaitu pemimpin seribu orang, pemimpin seratus orang, pemimpin lima puluh orang, pemimpin sepuluh orang, juga sebagai pengatur bagi suku-sukumu. 16Pada saat itu, aku berkata kepada para hakimmu, ‘Dengarkanlah segala perkara di antara umatmu. Putuskanlah hukum secara adil antara seseorang dengan saudaranya atau dengan pendatang yang tinggal bersamanya. 17Kamu harus memperlakukan semua orang sama apabila kamu mengadilinya. Kamu harus mendengarkan baik-baik setiap orang, baik orang kecil maupun besar. Jangan takut kepada siapa pun, karena keputusanmu dari Allah. Namun, masalah yang terlalu sulit bagimu, serahkanlah kepadaku dan aku akan mengadilinya. 18Pada waktu itu, aku juga telah mengatakan kepadamu segala sesuatu yang harus kamu lakukan.’” 19“Kemudian, kita meninggalkan Gunung Horeb dan pergi melalui padang belantara yang luas dan mengerikan, seperti yang telah kamu lihat ke daerah perbukitan Amori sesuai dengan perintah TUHAN, Allah kita. Dan, kita telah sampai di Kadesh-Barnea. 20Aku berkata kepadamu, ‘Sekarang, kamu telah sampai di pegunungan Amori, yang telah diberikan oleh TUHAN, Allah kepada kita. 21Ketahuilah, bahwa TUHAN, Allahmu, telah memberikan negeri itu kepadamu. TUHAN, Allah nenek moyangmu, telah mengatakannya kepadamu untuk melakukannya. Janganlah takut atau putus asa.’ 22Lalu kamu datang kepadaku dan berkata, ‘Biarlah kita menyuruh beberapa orang menyelidiki negeri itu terlebih dahulu. Mereka dapat menyelidiki negeri itu lalu kembali dan memberitahukan jalan yang akan kita tempuh dan kota-kota yang akan kita datangi.’ 23Aku memandang hal itu baik. Lalu, aku memilih dua belas orang dari antaramu, seorang dari setiap suku. 24Kemudian, mereka berangkat menuju daerah pegunungan dan mendatangi Lembah Eskol dan menyelidikinya. 25Mereka mengambil beberapa buah dari negeri itu dan membawanya kepada kita. Mereka memberikan laporan kepada kita dan berkata, ‘TUHAN, Allah memberikan negeri yang baik kepada kita.’ 26Namun, kamu tidak mau memasuki negeri itu. Kamu tidak menaati perintah TUHAN, Allahmu. 27Dalam tenda, kamu bersungut-sungut serta berkata, ‘TUHAN membenci kita! Dia membawa kita keluar dari tanah Mesir, untuk dibinasakan oleh orang Amori.’ 28Ke mana kita akan pergi sekarang? Orang yang kita utus telah membuat kita ketakutan dengan laporannya. Mereka berkata, ‘Orang-orang itu lebih besar dan lebih tinggi daripada kita, kota-kotanya besar dan memiliki benteng dengan tembok-tembok setinggi langit. Kami juga melihat orang Enak di sana.”’ 29Aku berkata kepadamu,” Jangan gentar dan takut kepada mereka. 30TUHAN, Allahmu, ada di depanmu, Dialah yang akan berperang untukmu sama seperti yang telah dilakukan-Nya di depan matamu, di Mesir. 31Kamu telah melihat yang terjadi di padang belantara bagaimana TUHAN mendukungmu bagaikan seorang ayah mendukung anaknya. Dia membawamu dengan selamat sepanjang jalan hingga tiba di tempat ini. 32Namun, kamu masih juga tidak percaya kepada TUHAN, Allahmu. 33Dia selalu memimpinmu dan berada di depanmu untuk mencarikan tempat berkemah bagimu. Pada malam hari, Dia ada dalam api, pada siang hari, Dia ada dalam awan, untuk menunjukkan kepadamu jalan yang harus kamu tempuh.” 34“TUHAN mendengar perkataanmu, dan Dia sangat marah. Dia bersumpah, kata-Nya, 35‘Tidak seorang pun dari generasi yang jahat ini akan melihat tanah yang baik yang sudah Kujanjikan kepada nenek moyangmu. 36Hanyalah Kaleb anak Yefune yang akan melihat negeri itu. Aku akan memberikan kepada Kaleb dan keturunannya, negeri yang dia injak karena dia melakukan segala sesuatu yang TUHAN perintahkan.’ 37TUHAN juga marah kepadaku karena kamu. Kata-Nya, ‘Kamu juga tidak akan memasuki negeri itu. 38Namun, abdimu, Yosua anak Nun, akan memasuki negeri itu. Kuatkanlah hatinya karena dia yang akan memimpin Israel mengambil negeri itu menjadi milik mereka. 39Kamu menganggap bahwa anak-anakmu yang kecil akan dirampas oleh musuhmu. Anak-anak itu, yang belum mengerti tentang yang baik dan buruk, merekalah yang akan memasuki negeri itu. Aku akan memberikan negeri itu kepada mereka dan mereka yang akan memilikinya. 40Namun, kamu semua harus kembali ke padang belantara menuju ke Laut Teberau.’ 41Kemudian, kamu berkata, ‘Musa, kami telah berdosa kepada TUHAN. Kami akan pergi dan berperang sesuai dengan yang TUHAN perintahkan kepada kami.’ Dan, setiap orang darimu menyandang senjata perangnya masing-masing, sebab kamu berpikir naik ke daerah pegunungan akan mudah. 42Namun, TUHAN berfirman kepadaku, “Katakan kepada mereka, ‘Jangan pergi dan jangan berperang, karena Aku tidak hadir di antara kamu. Kamu akan dikalahkan oleh musuh-musuhmu.’” 43Aku berbicara kepadamu, tetapi kamu tidak mau mendengar. Kamu memberontak melawan perintah TUHAN, dan dengan sombong naik ke daerah pegunungan. 44Orang Amori yang tinggal di daerah pegunungan itu keluar menghadapi kamu. Mereka mengejarmu seperti kawanan lebah, dan mengalahkanmu di Seir sampai ke Horma. 45Kemudian, kamu kembali dan menangis di hadapan TUHAN, tetapi TUHAN tidak mau mendengarkanmu. 46Sesudah itu, kamu tinggal di Kadesh cukup lama.”

1These are the words which Moses spoke to all Israel beyond the Jordan in the wilderness, in the Arabah over against Suf, between Paran, Tophel, Laban, Hazeroth, and Dizahab. 2It is eleven days’ journey from Horeb by the way of Mount Seir to Kadesh Barnea. 3In the fortieth year, in the eleventh month, on the first day of the month, Moses spoke to the children of Israel, according to all that Yahweh had given him in commandment to them; 4after he had struck Sihon the king of the Amorites, who lived in Heshbon, and Og the king of Bashan, who lived in Ashtaroth, at Edrei. 5Beyond the Jordan, in the land of Moab, Moses began to declare this law, saying, 6“Yahweh our God spoke to us in Horeb, saying, ‘You have lived long enough at this mountain. 7Turn, and take your journey, and go to the hill country of the Amorites, and to all the places near there, in the Arabah, in the hill country, and in the lowland, and in the South, and by the seashore, the land of the Canaanites, and Lebanon, as far as the great river, the river Euphrates. 8Behold, I have set the land before you. Go in and possess the land which Yahweh swore to your fathers, to Abraham, to Isaac, and to Jacob, to give to them and to their seed after them.’” 9I spoke to you at that time, saying, “I am not able to bear you myself alone. 10Yahweh your God has multiplied you, and behold, you are this day as the stars of the sky for multitude. 11Yahweh, the God of your fathers, make you a thousand times as many as you are, and bless you, as he has promised you! 12How can I myself alone bear your problems, your burdens, and your strife? 13Take wise men of understanding and well known according to your tribes, and I will make them heads over you.” 14You answered me, and said, “The thing which you have spoken is good to do.” 15So I took the heads of your tribes, wise men, and known, and made them heads over you, captains of thousands, and captains of hundreds, and captains of fifties, and captains of tens, and officers, according to your tribes. 16I commanded your judges at that time, saying, “Hear cases between your brothers, and judge righteously between a man and his brother, and the foreigner who is living with him. 17You shall not show partiality in judgment; you shall hear the small and the great alike. You shall not be afraid of the face of man, for the judgment is God’s. The case that is too hard for you, you shall bring to me, and I will hear it.” 18I commanded you at that time all the things which you should do. 19We traveled from Horeb, and went through all that great and terrible wilderness which you saw, by the way to the hill country of the Amorites, as Yahweh our God commanded us; and we came to Kadesh Barnea. 20I said to you, “You have come to the hill country of the Amorites, which Yahweh our God gives to us. 21Behold, Yahweh your God has set the land before you. Go up, take possession, as Yahweh, the God of your fathers, has spoken to you. Don’t be afraid, neither be dismayed.” 22You came near to me, everyone of you, and said, “Let us send men before us, that they may search the land for us, and bring us word again of the way by which we must go up, and the cities to which we shall come.” 23The thing pleased me well. I took twelve men of you, one man for every tribe. 24They turned and went up into the hill country, and came to the valley of Eshcol, and spied it out. 25They took some of the fruit of the land in their hands, and brought it down to us, and brought us word again, and said, “It is a good land which Yahweh our God gives to us.” 26Yet you wouldn’t go up, but rebelled against the commandment of Yahweh your God. 27You murmured in your tents, and said, “Because Yahweh hated us, he has brought us out of the land of Egypt, to deliver us into the hand of the Amorites, to destroy us. 28Where are we going up? Our brothers have made our heart melt, saying, ‘The people are greater and taller than we. The cities are great and fortified up to the sky. Moreover we have seen the sons of the Anakim there!’” 29Then I said to you, “Don’t dread, neither be afraid of them. 30Yahweh your God who goes before you, he will fight for you, according to all that he did for you in Egypt before your eyes, 31and in the wilderness, where you have seen how that Yahweh your God bore you, as a man does bear his son, in all the way that you went, until you came to this place.” 32Yet in this thing you didn’t believe Yahweh your God, 33who went before you on the way, to seek out a place for you to pitch your tents in, in fire by night, to show you by what way you should go, and in the cloud by day. 34Yahweh heard the voice of your words, and was angry, and swore, saying, 35“Surely not one of these men of this evil generation shall see the good land, which I swore to give to your fathers, 36except Caleb the son of Jephunneh. He shall see it. I will give the land that he has trodden on to him, and to his children, because he has wholly followed Yahweh.” 37Also Yahweh was angry with me for your sakes, saying, “You also shall not go in there. 38Joshua the son of Nun, who stands before you, shall go in there. Encourage him, for he shall cause Israel to inherit it. 39Moreover your little ones, whom you said should be captured or killed, and your children, who this day have no knowledge of good or evil, they shall go in there, and I will give it to, and they shall possess it. 40But as for you, turn, and take your journey into the wilderness by the way to the Red Sea.” 41Then you answered and said to me, “We have sinned against Yahweh, we will go up and fight, according to all that Yahweh our God commanded us.” Every man of you put on his weapons of war, and presumed to go up into the hill country. 42Yahweh said to me, “Tell them, ‘Don’t go up, neither fight; for I am not among you; lest you be struck before your enemies.’” 43So I spoke to you, and you didn’t listen; but you rebelled against the commandment of Yahweh, and were presumptuous, and went up into the hill country. 44The Amorites, who lived in that hill country, came out against you, and chased you, as bees do, and beat you down in Seir, even to Hormah. 45You returned and wept before Yahweh; but Yahweh didn’t listen to your voice, nor turn his ear to you. 46So you stayed in Kadesh many days, according to the days that you remained.

1Dit zijn de woorden, die Mozes tot gans Israel gesproken heeft, aan deze zijde van de Jordaan, in de woestijn, op het vlakke veld tegenover Suf, tussen Paran en tussen Tofel, en Laban, en Hazeroth, en Dizahab. 2Elf dag reizen zijn het van Horeb, door den weg van het gebergte Seir, tot aan Kades-Barnea. 3En het is geschied in het veertigste jaar, in de elfde maand, op den eersten der maand, dat Mozes sprak tot de kinderen Israels, naar alles wat hem de HEERE aan hen bevolen had; 4Nadat hij geslagen had Sihon, den koning der Amorieten, die te Hesbon woonde, en Og, den koning van Bazan, welke woonde in Astharoth, te Edrei. 5Aan deze zijde van de Jordaan, in het land van Moab, hief Mozes aan, deze wet uit te leggen, zeggende: 6De HEERE, onze God, sprak tot ons aan Horeb, zeggende: Gij zijt lang genoeg bij dezen berg gebleven. 7Keert u, en vertrekt, en gaat in het gebergte der Amorieten, en tot al hun geburen, in het vlakke veld, op het gebergte, en in de laagte, en in het zuiden, en aan de havens der zee; het land der Kanaanieten, en den Libanon, tot aan die grote rivier, de rivier Frath. 8Ziet, Ik heb dat land gegeven voor uw aangezicht; gaat daarin, en bezit erfelijk het land, dat de HEERE aan uw vaderen, Abraham, Izak en Jakob gegeven heeft, dat Hij het hun en hun zaad na hen geven zou. 9En ik sprak ter zelfder tijd tot u, zeggende: Ik alleen zal u niet kunnen dragen. 10De HEERE, uw God, heeft u vermenigvuldigd, en ziet, gij zijt heden als de sterren des hemels in menigte. 11De HEERE, uwer vaderen God, doe tot u, zo als gij nu zijt, duizendmaal meer, en Hij zegene u, gelijk als Hij tot u gesproken heeft! 12Hoe zoude ik alleen uw moeite, en uw last, en uw twistzaken dragen? 13Neemt u wijze, en verstandige, en ervarene mannen, van uw stammen, dat ik hen tot uw hoofden stelle. 14Toen antwoorddet gij mij, en zeidet: Dit woord is goed, dat gij gesproken hebt, om te doen. 15Zo nam ik de hoofden uwer stammen, wijze en ervarene mannen, en stelde hen tot hoofden over u, oversten van duizenden, en oversten van honderden, en oversten van vijftigen, en oversten van tienen, en ambtlieden voor uw stammen. 16En ik gebood uw rechters ter zelfder tijd, zeggende: Hoort de verschillen tussen uw broederen, en richt recht tussen den man en tussen zijn broeder, en tussen deszelfs vreemdeling. 17Gij zult het aangezicht in het gericht niet kennen; gij zult den kleine, zowel als den grote, horen; gij zult niet vrezen voor iemands aangezicht; want het gericht is Godes; doch de zaak, die voor u te zwaar zal zijn, zult gij tot mij doen komen, en ik zal ze horen. 18Alzo gebood ik u te dier tijd alle zaken, die gij zoudt doen. 19Toen vertogen wij van Horeb, en doorwandelden die gans grote en vreselijke woestijn, die gij gezien hebt, op den weg van het gebergte der Amorieten, gelijk de HEERE, onze God, ons geboden had; en wij kwamen tot Kades-Barnea. 20Toen zeide ik tot ulieden: Gij zijt gekomen tot het gebergte der Amorieten, dat de HEERE, onze God, ons geven zal. 21Ziet, de HEERE, uw God, heeft dat land gegeven voor uw aangezicht; trekt op, bezit het erfelijk, gelijk als de HEERE, uwer vaderen God, tot u gesproken heeft; vreest niet, en ontzet u niet. 22Toen naderdet gij allen tot mij, en zeidet: Laat ons mannen voor ons aangezicht heenzenden, die ons het land uitspeuren, en ons bescheid wederbrengen, wat weg wij daarin optrekken zullen, en tot wat steden wij komen zullen. 23Deze zaak nu was goed in mijn ogen; zo nam ik uit u twaalf mannen, van elken stam een man. 24Die keerden zich, en togen op naar het gebergte, en kwamen tot het dal Eskol, en verspiedden datzelve. 25En zij namen van de vrucht des lands in hun hand, en brachten ze tot ons af, en zeiden ons bescheid weder, en zeiden: Het land, dat de HEERE, onze God, ons geven zal, is goed. 26Doch gij wildet niet optrekken; maar gij waart den mond des HEEREN uws Gods, wederspannig. 27En gij murmureerdet in uw tenten, en zeidet: Omdat de HEERE ons haat, heeft Hij ons uit Egypteland uitgevoerd, opdat Hij ons levere in de hand der Amorieten, om ons te verdelgen. 28Waarheen zouden wij optrekken? Onze broeders hebben ons hart doen smelten, zeggende: Het is een volk, groter en langer dan wij; de steden zijn groot, en gesterkt tot in de hemel toe; ook hebben wij daar kinderen der Enakieten gezien. 29Toen zeide ik tot u: Verschrikt niet, en vreest niet voor hen. 30De HEERE, uw God, Die voor uw aangezicht wandelt, Die zal voor u strijden, naar alles, wat Hij bij u voor uw ogen gedaan heeft in Egypte. 31En in de woestijn, waar gij gezien hebt, dat de HEERE uw God, u daarin gedragen heeft, als een man zijn zoon draagt, op al den weg, dien gij gewandeld hebt, totdat gij kwaamt aan deze plaats. 32Maar door dit woord geloofdet gij niet aan den HEERE, uw God. 33Die voor uw aangezicht op den weg wandelde, om u de plaats uit te zien, waar gij zoudt legeren; des nachts in het vuur, opdat Hij u den weg wees, waarin gij zoudt gaan, en des daags in de wolk. 34Als nu de HEERE de stem uwer woorden hoorde, zo werd Hij zeer toornig, en zwoer, zeggende: 35Zo iemand van deze mannen, van dit kwade geslacht, zal zien dat goede land, hetwelk Ik gezworen heb uw vaderen te zullen geven! 36Behalve Kaleb, de zoon van Jefunne; die zal het zien, en aan hem zal Ik het land geven, waarop hij getreden heeft, en aan zijn kinderen; omdat hij volhard heeft den HEERE te volgen. 37Ook vertoornde zich de HEERE op mij om uwentwil, zeggende: Gij zult daar ook niet inkomen. 38Jozua, de zoon van Nun, die voor uw aangezicht staat, die zal daarin komen; sterk denzelven, want hij zal het Israel doen erven. 39En uw kinderkens, waarvan gij zeidet: Zij zullen tot een roof zijn; en uw kinderen, die heden noch goed noch kwaad weten, die zullen daarin komen, en dien zal Ik het geven, en die zullen het erfelijk bezitten. 40Gij daarentegen, keert u, en reist naar de woestijn, den weg van de Schelfzee. 41Toen antwoorddet gij, en zeidet tot mij: Wij hebben tegen den HEERE gezondigd; wij zullen optrekken, en strijden, naar alles, wat de HEERE, onze God, ons geboden heeft. Als gij nu een iegelijk zijn krijgsgereedschap aangorddet, en willens waart, om naar het gebergte henen op te trekken, 42Zo zeide de HEERE tot mij: Zeg hun: Trekt niet op, en strijdt niet, want Ik ben niet in het midden van u; opdat gij niet voor het aangezicht uwer vijanden geslagen wordet. 43Doch als ik tot u sprak, zo hoordet gij niet, maar waart den mond des HEEREN wederspannig, en handeldet trotselijk, en toogt op naar het gebergte. 44Toen togen de Amorieten uit, die op dat gebergte woonden, u tegemoet, en vervolgden u, gelijk als de bijen doen; en zij verpletterden u in Seir tot Horma toe. 45Als gij nu wederkwaamt en weendet voor het aangezicht des HEEREN, zo verhoorde de HEERE uw stem niet, en neigde Zijn oren niet tot u. 46Alzo bleeft gij in Kades vele dagen, naar de dagen, dat gij er bleeft.