Псалтирь 95

1Приидите, воспоем Господу, воскликнем [Богу], твердыне спасения нашего; 2предстанем лицу Его со славословием, в песнях воскликнем Ему, 3ибо Господь есть Бог великий и Царь великий над всеми богами. 4В Его руке глубины земли, и вершины гор — Его же; 5Его — море, и Он создал его, и сушу образовали руки Его. 6Приидите, поклонимся и припадем, преклоним колени пред лицем Господа, Творца нашего; 7ибо Он есть Бог наш, и мы — народ паствы Его и овцы руки Его. О, если бы вы ныне послушали гласа Его: 8"не ожесточите сердца вашего, как в Мериве, как в день искушения в пустыне, 9где искушали Меня отцы ваши, испытывали Меня, и видели дело Мое. 10Сорок лет Я был раздражаем родом сим, и сказал: это народ, заблуждающийся сердцем; они не познали путей Моих, 11и потому Я поклялся во гневе Моем, что они не войдут в покой Мой".

1Oh come, let’s sing to Yahweh. Let’s shout aloud to the rock of our salvation! 2Let’s come before his presence with thanksgiving. Let’s extol him with songs! 3For Yahweh is a great God, a great King above all gods. 4In his hand are the deep places of the earth. The heights of the mountains are also his. 5The sea is his, and he made it. His hands formed the dry land. 6Oh come, let’s worship and bow down. Let’s kneel before Yahweh, our Maker, 7for he is our God. We are the people of his pasture, and the sheep in his care. Today, oh that you would hear his voice! 8Don’t harden your heart, as at Meribah, as in the day of Massah in the wilderness, 9when your fathers tempted me, tested me, and saw my work. 10Forty long years I was grieved with that generation, and said, “It is a people that errs in their heart. They have not known my ways.” 11Therefore I swore in my wrath, “They won’t enter into my rest.”

1Komt, laat ons den HEERE vrolijk zingen; laat ons juichen den Rotssteen onzes heils. 2Laat ons Zijn aangezicht tegemoet gaan met lof; laat ons Hem juichen met psalmen. 3Want de HEERE is een groot God; ja, een groot Koning boven alle goden; 4In Wiens hand de diepste plaatsen der aarde zijn, en de hoogten der bergen zijn Zijne; 5Wiens ook de zee is, want Hij heeft ze gemaakt; en Zijn handen hebben het droge geformeerd. 6Komt, laat ons aanbidden en nederbukken; laat ons knielen voor den HEERE, Die ons gemaakt heeft. 7Want Hij is onze God, en wij zijn het volk Zijner weide, en de schapen Zijner hand. Heden, zo gij Zijn stem hoort, 8Verhardt uw hart niet, gelijk te Meriba, gelijk ten dage van Massa in de woestijn; 9Waar Mij uw vaders verzochten, Mij beproefden, ook Mijn werk zagen. 10Veertig jaren heb Ik verdriet gehad aan dit geslacht, en heb gezegd: Zij zijn een volk, dwalende van hart, en zij kennen Mijn wegen niet. 11Daarom heb Ik in Mijn toorn gezworen: Zo zij in Mijn rust zullen ingaan!