Псалтирь 58

1Начальнику хора. Не погуби. Писание Давида. Подлинно ли правду говорите вы, судьи, и справедливо судите, сыны человеческие? 2Беззаконие составляете в сердце, кладете на весы злодеяния рук ваших на земле. 3С самого рождения отступили нечестивые, от утробы матери заблуждаются, говоря ложь. 4Яд у них — как яд змеи, как глухого аспида, который затыкает уши свои 5и не слышит голоса заклинателя, самого искусного в заклинаниях. 6Боже! сокруши зубы их в устах их; разбей, Господи, челюсти львов! 7Да исчезнут, как вода протекающая; когда напрягут стрелы, пусть они будут как переломленные. 8Да исчезнут, как распускающаяся улитка; да не видят солнца, как выкидыш женщины. 9Прежде нежели котлы ваши ощутят горящий терн, и свежее и обгоревшее да разнесет вихрь. 10Возрадуется праведник, когда увидит отмщение; омоет стопы свои в крови нечестивого. 11И скажет человек: [подлинно есть плод праведнику! итак есть Бог, судящий на земле!]

1Do you indeed speak righteousness, silent ones? Do you judge blamelessly, you sons of men? 2No, in your heart you plot injustice. You measure out the violence of your hands in the earth. 3The wicked go astray from the womb. They are wayward as soon as they are born, speaking lies. 4Their poison is like the poison of a snake; like a deaf cobra that stops its ear, 5which doesn’t listen to the voice of charmers, no matter how skillful the charmer may be. 6Break their teeth, God, in their mouth. Break out the great teeth of the young lions, Yahweh. 7Let them vanish like water that flows away. When they draw the bow, let their arrows be made blunt. 8Let them be like a snail which melts and passes away, like the stillborn child, who has not seen the sun. 9Before your pots can feel the heat of the thorns, he will sweep away the green and the burning alike. 10The righteous shall rejoice when he sees the vengeance. He shall wash his feet in the blood of the wicked; 11so that men shall say, “Most certainly there is a reward for the righteous. Most certainly there is a God who judges the earth.”

1Een gouden kleinood van David, voor den opperzangmeester, Altascheth. 2Spreekt gijlieden waarlijk gerechtigheid, gij, vergadering? Oordeelt gij billijkheden, gij, mensenkinderen? 3Ja, gij werkt ongerechtigheden in het hart; gij weegt het geweld uwer handen op de aarde. 4De goddelozen zijn vervreemd van de baarmoeder aan; de leugensprekers dolen van moeders buik aan. 5Zij hebben vurig venijn, naar gelijkheid van vurig slangenvenijn; zij zijn als een dove adder, die haar oren toestopt; 6Opdat zij niet hore naar de stem der belezers, desgenen, die ervaren is met bezweringen om te gaan. 7O God! verbreek hun tanden in hun mond; breek af de baktanden der jonge leeuwen, o HEERE! 8Laat hen smelten als water, laat hen daarhenen drijven; legt hij zijn pijlen aan, laat hen zijn, alsof zij afgesneden waren. 9Laat hem henengaan, als een smeltende slak; laat hen, als ener vrouwe misdracht, de zon niet aanschouwen. 10Eer dan uw potten den doornstruik gewaar worden, zal Hij hem als levend, als in heten toorn wegstormen. 11De rechtvaardige zal zich verblijden, als hij de wraak aanschouwt; hij zal zijn voeten wassen in het bloed des goddelozen. En de mens zal zeggen: Immers is er vrucht voor den rechtvaardige; immers is er een God, Die op de aarde richt.