1Jam jest ten mąż, którym widział utrapienie od rózgi rozgniewania Bożego. 2Zaprowadził mię, i zawiódł do ciemności, a nie do światłości; 3Tylko się na mię obórzył, a obrócił rękę swoję przez cały dzień. 4Do starości przywiódł ciało moje i skórę moję, a połamał kości moje. 5Obudował mię a ogarnął żółcią i pracą; 6W ciemnych miejscach posadził mię, jako tych, którzy dawno pomarli. 7Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje; 8A choć wołam i krzyczę, zatula uszy na modlitwę moję. 9Ogrodził drogę moję ciosanym kamieniem, ścieszki moje wywrócił. 10Jest jako niedźwiedziem czyhającym na mię, jako lwem w skrytościach. 11Drogi moje odwrócił, owszem, rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną. 12Naciągnął łuk swój, a postawił mię jako cel strzałom swym. 13Przestrzelił nerki moje strzałami z sajdaka swego. 14Jestem pośmiewiskiem ze wszystkim ludem moim, pieśnią ich przez cały dzień. 15Nasyca mię gorzkościami; upija mię piołunem. 16Nadto pokruszył o kamyczki zęby moje, i pogrążył mię w popiele. 17Takeś oddalił, o Boże! od pokoju duszę moję, aż na wczasy zapominam. 18I mówię: Zginęła siła moja, i nadzieja moja, którąm miał w Panu. 19Wszakże wspominając na utrapienie moje, i na płacz mój, na piołun, i na żółć. 20Wspominając ustawicznie, uniża się we mnie dusza moja. 21Przywodząc to sobie do serca swego, mam nadzieję. 22Wielkie jest miłosierdzie Pańskie, żeśmy do szczętu nie zginęli; nie ustawają zaiste litości jego. 23Ale się na każdy poranek odnawiają; wielka jest prawda twoja. 24Pan jest działem moim, mówi dusza moja, dlatego mam w nim nadzieję. 25Dobry jest Pan tym, którzy nań oczekują, duszy takowej, która go szuka. 26Dobrze jest, cierpliwie oczekiwać na zbawienie Pańskie. 27Dobrze jest mężowi nosić jarzmo od dzieciństwa swego; 28Który będąc opuszczony, cierpliwym jest w tem, co nań włożono; 29Kładzie w prochu usta swe, ażby się okazała nadzieja; 30Nadstawia bijącemu policzka, a nasycony bywa obelżeniem. 31Bo Pan na wieki nie odrzuca; 32Owszem, jeźli zasmuca, zasię się zmiłuje według mnóstwa miłosierdzia swego. 33Zaiste nie z serca trapi i zasmuca synów ludzkich. 34Aby kto starł nogami swemi wszystkich więźniów w ziemi; 35Aby kto niesprawiedliwie sądził męża przed obliczem Najwyższego; 36Aby kto wywrócił człowieka w sprawie jego, Pan się w tem nie kocha. 37Któż jest, coby rzekł: Stało się, a Pan nie przykazał? 38Izali z ust Najwyższego nie pochodzi złe i dobre? 39Przeczżeby tedy sobie utyskiwać miał człowiek żyjący, a mąż nad kaźnią za grzechy swoje. 40Dowiadujmy się raczej, a badajmy się dróg naszych, nawróćmy się do Pana; 41Podnieśmy serca i ręce nasze w niebo do Boga. 42Myśmy wstąpili i staliśmy się odpornymi; przetoż ty nie odpuszczasz. 43Okryłeś się zapalczywością, i gonisz nas, mordujesz, a nie szanujesz. 44Okryłeś się obłokiem, aby cię nie dochodziła modlitwa. 45Za śmieci i za pomiotło położyłeś nas w pośrodku tych narodów. 46Otworzyli na nas usta swoje wszyscy nieprzyjaciele nasi. 47Strach i dół przyszedł na nas, spustoszenie i skruszenie. 48Strumienie wód płyną z oczów moich, dla skruszenia córki ludu mojego. 49Oczy moje płyną bez przestanku, przeto, że niemasz żadnej ulgi, 50Ażby wejrzał i obaczył Pan z nieba. 51Oczy moje trapią duszę moję dla wszystkich córek miasta mojego. 52Łowili mię ustawicznie jako ptaka nieprzyjaciele moi bez przyczyny. 53Wrzucili do dołu żywot mój, a przywalili mię kamieniem. 54Wezbrały wody nad głową moją, i rzekłem: Jużci po mnie! 55Wzywam imienia twego, o Panie! z dołu bardzo głębokiego. 56Głos mój wysłuchiwałeś; nie zatulajże ucha twego przed wzdychaniem mojem, i przed wołaniem mojem. 57Przybliżając się do mnie w dzień, któregom cię wzywał, mawiałeś: Nie bój się. 58Zastawiałeś się, Panie! o sprawę duszy mojej, a wybawiałeś żywot mój. 59Widzisz, o Panie! bezprawie, które mi się dzieje, osądźże sprawę moję. 60Widzisz wszystkę pomstę ich, i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie. 61Słyszysz urąganie ich, o Panie! i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie. 62Słyszysz wargi powstawających przeciwko mnie, i przemyśliwanie ich przeciwko mnie przez cały dzień. 63Obacz siadanie ich, i wstawanie ich; jam zawżdy jest pieśnią ich. 64Oddajże im nagrodę, Panie! według sprawy rąk ich; 65Dajże im zatwardziałe serce, i przeklęstwo swe na nich; 66Goń ich w zapalczywości, a zgładź ich, aby nie byli pod niebem twojem, o Panie!
1I am the man that has seen affliction by the rod of his wrath. 2He has led me and caused me to walk in darkness, and not in light. 3Surely against me he turns his hand again and again all the day. 4My flesh and my skin has he made old; he has broken my bones. 5He has built against me, and surrounded me with gall and travail. 6He has made me to dwell in dark places, as those that have been long dead. 7He has walled me about, that I can’t go out; he has made my chain heavy. 8Yes, when I cry, and call for help, he shuts out my prayer. 9He has walled up my ways with cut stone; he has made my paths crooked. 10He is to me as a bear lying in wait, as a lion in secret places. 11He has turned aside my ways, and pulled me in pieces; he has made me desolate. 12He has bent his bow, and set me as a mark for the arrow. 13He has caused the shafts of his quiver to enter into my kidneys. 14I am become a derision to all my people, and their song all the day. 15He has filled me with bitterness, he has sated me with wormwood. 16He has also broken my teeth with gravel stones; he has covered me with ashes. 17You have removed my soul far off from peace; I forgot prosperity. 18I said, My strength is perished, and my expectation from Yahweh. 19Remember my affliction and my misery, the wormwood and the gall. 20My soul still remembers them, and is bowed down within me. 21This I recall to my mind; therefore have I hope. 22It is because of Yahweh’s loving kindnesses that we are not consumed, because his compassion doesn’t fail. 23They are new every morning; great is your faithfulness. 24Yahweh is my portion, says my soul; therefore will I hope in him. 25Yahweh is good to those who wait for him, to the soul that seeks him. 26It is good that a man should hope and quietly wait for the salvation of Yahweh. 27It is good for a man that he bear the yoke in his youth. 28Let him sit alone and keep silence, because he has laid it on him. 29Let him put his mouth in the dust, if so be there may be hope. 30Let him give his cheek to him who strikes him; let him be filled full with reproach. 31For the Lord will not cast off forever. 32For though he cause grief, yet he will have compassion according to the multitude of his loving kindnesses. 33For he does not afflict willingly, nor grieve the children of men. 34To crush under foot all the prisoners of the earth, 35To turn aside the right of a man before the face of the Most High, 36To subvert a man in his cause, the Lord doesn’t approve. 37Who is he who says, and it comes to pass, when the Lord doesn’t command it? 38Doesn’t evil and good come out of the mouth of the Most High? 39Why does a living man complain, a man for the punishment of his sins? 40Let us search and try our ways, and turn again to Yahweh. 41Let us lift up our heart with our hands to God in the heavens. 42We have transgressed and have rebelled; you have not pardoned. 43You have covered with anger and pursued us; you have killed, you have not pitied. 44You have covered yourself with a cloud, so that no prayer can pass through. 45You have made us an off-scouring and refuse in the midst of the peoples. 46All our enemies have opened their mouth wide against us. 47Fear and the pit have come on us, devastation and destruction. 48My eye runs down with streams of water, for the destruction of the daughter of my people. 49My eye pours down, and doesn’t cease, without any intermission, 50Until Yahweh look down, and see from heaven. 51My eye affects my soul, because of all the daughters of my city. 52They have chased me relentlessly like a bird, those who are my enemies without cause. 53They have cut off my life in the dungeon, and have cast a stone on me. 54Waters flowed over my head; I said, I am cut off. 55I called on your name, Yahweh, out of the lowest dungeon. 56You heard my voice; don’t hide your ear at my breathing, at my cry. 57You drew near in the day that I called on you; you said, Don’t be afraid. 58Lord, you have pleaded the causes of my soul; you have redeemed my life. 59Yahweh, you have seen my wrong. Judge my cause. 60You have seen all their vengeance and all their devices against me. 61You have heard their reproach, Yahweh, and all their devices against me, 62The lips of those that rose up against me, and their device against me all the day. 63You see their sitting down, and their rising up; I am their song. 64You will render to them a recompense, Yahweh, according to the work of their hands. 65You will give them hardness of heart, your curse to them. 66You will pursue them in anger, and destroy them from under the heavens of Yahweh.
1Aleph. Ik ben de man, die ellende gezien heeft door de roede Zijner verbolgenheid. 2Aleph. Hij heeft mij geleid en gevoerd in de duisternis, en niet in het licht. 3Aleph. Hij heeft Zich immers tegen mij gewend, Hij heeft Zijn hand den gansen dag veranderd. 4Beth. Hij heeft mijn vlees en mijn huid oud gemaakt, Hij heeft mijn beenderen gebroken. 5Beth. Hij heeft tegen mij gebouwd, en Hij heeft mij met galle en moeite omringd. 6Beth. Hij heeft mij gezet in duistere plaatsen, als degenen, die over lang dood zijn. 7Gimel. Hij heeft mij toegemuurd, dat ik er niet uit gaan kan; Hij heeft mijn koperen boeien verzwaard. 8Gimel. Ook wanneer ik roep en schreeuw, sluit Hij de oren voor mijn gebed. 9Gimel. Hij heeft mij wegen toegemuurd met uitgehouwen stenen, Hij heeft mijn paden verkeerd. 10Daleth. Hij is mij een loerende beer, een leeuw in verborgen plaatsen. 11Daleth. Hij heeft mijn wegen afgewend; en Hij heeft mij in stukken gebroken; Hij heeft mij woest gemaakt. 12Daleth. Hij heeft Zijn boog gespannen, en Hij heeft mij den pijl als ten doel gesteld. 13He. Hij heeft Zijn pijlen in mijn nieren doen ingaan. 14He. Ik ben al mijn volk tot belaching geworden, hun snarenspel den gansen dag. 15He. Hij heeft mij met bitterheden verzadigd, Hij heeft mij met alsem dronken gemaakt. 16Vau. Hij heeft mijn tanden met zandsteentjes verbrijzeld, Hij heeft mij in de as nedergedrukt. 17Vau. En Gij hebt mijn ziel verre van den vrede verstoten, ik heb het goede vergeten. 18Vau. Toen zeide ik: Mijn sterkte is vergaan, en mijn hoop van den HEERE. 19Zain. Gedenk aan mijn ellende en aan mijn ballingschap, aan den alsem en galle. 20Zain. Mijn ziel gedenkt er wel terdege aan, en zij bukt zich neder in mij. 21Zain. Dit zal ik mij ter harte nemen, daarom zal ik hopen; 22Cheth. Het zijn de goedertierenheden des HEEREN, dat wij niet vernield zijn, dat Zijn barmhartigheden geen einde hebben; 23Cheth. Zij zijn allen morgen nieuw, Uw trouw is groot. 24Cheth. De HEERE is mijn Deel, zegt mijn ziel, daarom zal ik op Hem hopen. 25Teth. De HEERE is goed dengenen, die Hem verwachten, der ziele, die Hem zoekt. 26Teth. Het is goed, dat men hope, en stille zij op het heil des HEEREN. 27Teth. Het is goed voor een man, dat hij het juk in zijn jeugd draagt. 28Jod. Hij zitte eenzaam, en zwijge stil, omdat Hij het hem opgelegd heeft. 29Jod. Hij steke zijn mond in het stof, zeggende: Misschien is er verwachting. 30Jod. Hij geve zijn wang dien, die hem slaat, hij worde zat van smaad. 31Caph. Want de Heere zal niet verstoten in eeuwigheid. 32Caph. Maar als Hij bedroefd heeft, zo zal Hij Zich ontfermen, naar de grootheid Zijner goedertierenheden. 33Caph. Want Hij plaagt of bedroeft des mensenkinderen niet van harte. 34Lamed. Dat men al de gevangenen der aarde onder Zijn voeten verbrijzelt; 35Lamed. Dat men het recht eens mans buigt voor het aangezicht des Allerhoogsten; 36Lamed. Dat men een mens verongelijkt in zijn twistzaak; zou het de Heere niet zien? 37Mem. Wie zegt wat, hetwelk geschiedt, zo het de Heere niet beveelt? 38Mem. Gaat niet uit den mond des Allerhoogsten het kwade en het goede? 39Mem. Wat klaagt dan een levend mens? Een ieder klage vanwege zijn zonden. 40Nun. Laat ons onze wegen onderzoeken en doorzoeken, en laat ons wederkeren tot den HEERE. 41Nun. Laat ons onze harten opheffen, mitsgaders de handen, tot God in den hemel, zeggende: 42Nun. Wij hebben overtreden, en wij zijn wederspannig geweest, daarom hebt Gij niet gespaard. 43Samech. Gij hebt ons met toorn bedekt, en Gij hebt ons vervolgd; Gij hebt ons gedood, Gij hebt niet verschoond. 44Samech. Gij hebt U met een wolk bedekt, zodat er geen gebed doorkwam. 45Samech. Gij hebt ons tot een uitvaagsel en wegwerpsel gesteld, in het midden der volken. 46Pe. Al onze vijanden hebben hun mond tegen ons opgesperd. 47Pe. De vreze en de kuil zijn over ons gekomen, de verwoesting en de verbreking. 48Pe. Met waterbeken loopt mijn oog neder, vanwege de breuk der dochter mijns volks. 49Ain. Mijn oog vliet, en kan niet ophouden, omdat er geen rust is; 50Ain. Totdat het de HEERE van den hemel aanschouwe, en het zie. 51Ain. Mijn oog doet mijn ziele moeite aan, vanwege al de dochteren mijner stad. 52Tsade. Die mijn vijanden zijn zonder oorzaak, hebben mij als een vogeltje dapperlijk gejaagd. 53Tsade. Zij hebben mijn leven in een kuil uitgeroeid, en zij hebben een steen op mij geworpen. 54Tsade. De wateren zwommen over mijn hoofd; ik zeide: Ik ben afgesneden! 55Koph. HEERE! Ik heb Uw Naam aangeroepen uit den ondersten kuil. 56Koph. Gij hebt mijn stem gehoord, verberg Uw oor niet voor mijn zuchten, voor mijn roepen. 57Koph. Gij hebt U genaderd ten dage, als ik U aanriep; Gij hebt gezegd: Vrees niet! 58Resch. Heere! Gij hebt de twistzaken mijner ziel getwist, Gij hebt mijn leven verlost. 59Resch. Heere! Gij hebt gezien de verkeerdheid, die men mij aangedaan heeft, oordeel mijn rechtzaak. 60Resch. Gij hebt al hun wraak gezien, al hun gedachten tegen mij. 61Schin. HEERE! Gij hebt hun smaden gehoord, en al hun gedachten tegen mij; 62Schin. De lippen dergenen, die tegen mij opstaan, en hun dichten tegen mij den gansen dag. 63Schin. Aanschouw hun zitten en opstaan; ik ben hun snarenspel. 64Thau. HEERE! geef hun weder die vergelding, naar het werk hunner handen. 65Thau. Geef hun een deksel des harten; Uw vloek zij over hen! 66Thau. Vervolg ze met toorn, en verdelg ze van onder den hemel des HEEREN.
Numeracja wersetów jest zgodna z wybranym przekładem i w niektórych rozdziałach może się różnić o jeden werset.