Jobs bok 41

1Kan du dra Leviatan op med en krok og trykke dens tunge ned med et snøre? 2Kan du sette en sivline i dens nese og gjennembore dens kjeve med en krok? 3Vil den rette mange ydmyke bønner til dig eller tale blide ord til dig? 4Vil den gjøre en pakt med dig, så du kan få den til din træl for all tid? 5Kan du leke med den som med en fugl og binde den fast for dine små piker? 6Kan et lag av fiskere kjøpslå om den, stykke den ut mellem kjøbmennene? 7Kan du fylle dens hud med spyd og dens hode med harpuner? 8Prøv å legge hånd på den! Den strid skal du komme til å minnes og ikke gjøre det igjen! 9Nei, den som våger slikt, hans håp blir sveket; allerede ved synet av den styrter han til jorden. 10Ingen er så djerv at han tør tirre den; hvem tør da sette sig op imot mig? 11Hvem gav mig noget først, så jeg skulde gi ham vederlag? Alt under himmelen hører mig til. 12Jeg vil ikke tie om dens lemmer, om dens store styrke og dens fagre bygning. 13Hvem har dradd dens klædning av? Hvem tør komme innenfor dens dobbelte rad av tenner? 14Hvem har åpnet dens kjevers dør? Rundt om dens tenner er redsel. 15Stolte er skjoldenes rader; hvert av dem er tillukket som med et fast segl. 16De ligger tett innpå hverandre, og ingen luft trenger inn imellem dem. 17Det ene skjold henger fast ved det andre; de griper inn i hverandre og skilles ikke at. 18Når den nyser, stråler det frem lys, og dens øine er som morgenrødens øielokk. 19Bluss farer ut av dens gap, gnister spruter frem. 20Fra dens nesebor kommer røk som av en gryte som koker over siv. 21Dens ånde tender kull i brand, og luer går ut av dens gap. 22På dens hals har styrken sin bolig, og angsten springer foran den. 23Dens doglapper sitter fast; de er som støpt på den og rører sig ikke. 24Dens hjerte er fast som sten, fast som den underste kvernsten. 25Når den hever sig, gruer helter; av redsel mister de sans og samling. 26Rammes den med sverd, så biter det ikke på den, heller ikke lanse, pil eller kastespyd. 27Den akter jern som strå, kobber som ormstukket tre. 28Buens sønn jager den ikke på flukt; slyngens stener blir som halm for den. 29Stridsklubber aktes som halm, og den ler av det susende spyd. 30På dens buk sitter skarpe skår, den gjør spor i dyndet som efter en treskeslede. 31Den får dypet til å koke som en gryte; den får havet til å skumme som en salvekokers kjele. 32Efter den lyser dens sti; dypet synes å ha sølvhår. 33Det er intet på jorden som er herre over den; den er skapt til ikke å reddes. 34Alt som er høit, ser den i øiet; den er en konge over alle stolte dyr.

1“Can you draw out Leviathan with a fish hook, or press down his tongue with a cord? 2Can you put a rope into his nose, or pierce his jaw through with a hook? 3Will he make many petitions to you, or will he speak soft words to you? 4Will he make a covenant with you, that you should take him for a servant forever? 5Will you play with him as with a bird? Or will you bind him for your girls? 6Will traders barter for him? Will they part him among the merchants? 7Can you fill his skin with barbed irons, or his head with fish spears? 8Lay your hand on him. Remember the battle, and do so no more. 9Behold, the hope of him is in vain. Won’t one be cast down even at the sight of him? 10None is so fierce that he dare stir him up. Who then is he who can stand before me? 11Who has first given to me, that I should repay him? Everything under the heavens is mine. 12“I will not keep silence concerning his limbs, nor his mighty strength, nor his goodly frame. 13Who can strip off his outer garment? Who shall come within his jaws? 14Who can open the doors of his face? Around his teeth is terror. 15Strong scales are his pride, shut up together with a close seal. 16One is so near to another, that no air can come between them. 17They are joined one to another. They stick together, so that they can’t be pulled apart. 18His sneezing flashes out light. His eyes are like the eyelids of the morning. 19Out of his mouth go burning torches. Sparks of fire leap out. 20Out of his nostrils a smoke goes, as of a boiling pot over a fire of reeds. 21His breath kindles coals. A flame goes out of his mouth. 22There is strength in his neck. Terror dances before him. 23The flakes of his flesh are joined together. They are firm on him. They can’t be moved. 24His heart is as firm as a stone, yes, firm as the lower millstone. 25When he raises himself up, the mighty are afraid. They retreat before his thrashing. 26If one attacks him with the sword, it can’t prevail; nor the spear, the dart, nor the pointed shaft. 27He counts iron as straw; and brass as rotten wood. 28The arrow can’t make him flee. Sling stones are like chaff to him. 29Clubs are counted as stubble. He laughs at the rushing of the javelin. 30His undersides are like sharp potsherds, leaving a trail in the mud like a threshing sledge. 31He makes the deep to boil like a pot. He makes the sea like a pot of ointment. 32He makes a path shine after him. One would think the deep had white hair. 33On earth there is not his equal, that is made without fear. 34He sees everything that is high. He is king over all the sons of pride.”

1Zult gij den Leviathan met den angel trekken, of zijn tong met een koord, dat gij laat nederzinken? 2Zult gij hem een bieze in den neus leggen, of met een doorn zijn kaak doorboren? 3Zal hij aan u veel smekingen maken? Zal hij zachtjes tot u spreken? 4Zal hij een verbond met u maken? Zult gij hem aannemen tot een eeuwigen slaaf? 5Zult gij met hem spelen gelijk met een vogeltje, of zult gij hem binden voor uw jonge dochters? 6Zullen de metgezellen over hem een maaltijd bereiden? Zullen zij hem delen onder de kooplieden? 7Zult gij zijn huis met haken vullen, of met een visserskrauwel zijn hoofd? 8Leg uw hand op hem, gedenk des strijds, doe het niet meer. 9Zie, zijn hoop zal feilen; zal hij ook voor zijn gezicht nedergeslagen worden? 10Niemand is zo koen, dat hij hem opwekken zou; wie is dan hij, die zich voor Mijn aangezicht stellen zou? 11Wie heeft Mij voorgekomen, dat Ik hem zou vergelden? Wat onder den gansen hemel is, is het Mijne. 12Ik zal zijn leden niet verzwijgen, noch het verhaal zijner sterkte, noch de bevalligheid zijner gestaltenis. 13Wie zou het opperste zijns kleeds ontdekken? Wie zou met zijn dubbelen breidel hem aankomen? 14Wie zou de deuren zijns aangezichts opendoen? Rondom zijn tanden is verschrikking. 15Zeer uitnemend zijn zijn sterke schilden, elkeen gesloten als met een nauwdrukkend zegel. 16Het een is zo na aan het andere, dat de wind daar niet kan tussen komen. 17Zij kleven aan elkander, zij vatten zich samen, dat zij zich niet scheiden. 18Elk een zijner niezingen doet een licht schijnen; en zijn ogen zijn als de oogleden des dageraads. 19Uit zijn mond gaan fakkelen, vurige vonken raken er uit. 20Uit zijn neusgaten komt rook voort, als uit een ziedenden pot en ruimen ketel. 21Zijn adem zou kolen doen vlammen, en een vlam komt uit zijn mond voort. 22In zijn hals herbergt de sterkte; voor hem springt zelfs de droefheid van vreugde op. 23De stukken van zijn vlees kleven samen; elkeen is vast in hem, het wordt niet bewogen. 24Zijn hart is vast gelijk een steen; ja, vast gelijk een deel van den ondersten molensteen. 25Van zijn verheffen schromen de sterken; om zijner doorbrekingen wille ontzondigen zij zich. 26Raakt hem iemand met het zwaard, dat zal niet bestaan, spies, schicht noch pantsier. 27Hij acht het ijzer voor stro, en het staal voor verrot hout. 28De pijl zal hem niet doen vlieden, de slingerstenen worden hem in stoppelen veranderd. 29De werpstenen worden van hem geacht als stoppelen, en hij belacht de drilling der lans. 30Onder hem zijn scherpe scherven; hij spreidt zich op het puntachtige, als op slijk. 31Hij doet de diepte zieden gelijk een pot; hij stelt de zee als een apothekerskokerij. 32Achter zich verlicht hij het pad; men zou den afgrond voor grijzigheid houden. 33Op de aarde is niets met hem te vergelijken, die gemaakt is om zonder schrik te wezen. 34Hij aanziet alles, wat hoog is, hij is een koning over alle jonge hoogmoedige dieren.