Jobs bok 3

1Derefter oplot Job sin munn og forbannet den dag han blev født. 2Job tok til orde og sa: 3Til grunne gå den dag da jeg blev født, og den natt som sa: Et guttebarn er undfanget! 4Måtte den dag bli til mørke! Måtte Gud i det høie ikke spørre efter den, og intet lys stråle over den! 5Gid mørke og dødsskygge må kreve den tilbake, gid skyer må leire sig over den, gid alt som gjør en dag mørk, må skremme den! 6Den natt - måtte mulm ta den! Den glede sig ikke blandt årets dager, den komme ikke med i måneders tall! 7Ja, ufruktbar bli den natt! Aldri lyde det jubel i den! 8Måtte de som forbanner dager, ønske ondt over den, de som er kyndige i å mane frem Leviatan! 9Gid dens demrings stjerner må bli mørke! La den vente på lys, uten at det kommer! Måtte den aldri skue morgenrødens øielokk - 10fordi den ikke stengte døren til min mors liv og skjulte møie for mine øine. 11Hvorfor døde jeg ikke i mors liv? Hvorfor utåndet jeg ikke straks i fødselsstunden? 12Hvorfor tok knær imot mig, og hvorfor bryster som jeg kunde die? 13For da kunde jeg nu ligge og hvile; jeg kunde sove og hadde da ro - 14sammen med konger og jordens styrere, som bygget sig ruiner, 15eller med fyrster som eide gull, som fylte sine hus med sølv; 16eller jeg var nu ikke til, likesom et nedgravd, ufullbåret foster, lik barn som aldri så lyset. 17Der har de ugudelige holdt op å rase, og der hviler de trette. 18Der har alle fanger ro, de hører ikke driverens røst. 19Liten og stor er der like, og trælen er fri for sin herre. 20Hvorfor gir han den lidende lys, og liv til dem som bærer sorg i sitt hjerte, 21dem som venter på døden uten at den kommer, og som leter efter den ivrigere enn efter skjulte skatter, 22dem som gleder sig like til jubel, som fryder sig når de finner en grav - 23til den mann hvis vei er skjult for ham, og som Gud har stengt for på alle kanter? 24For mine sukk er blitt mitt daglige brød, og mine klager strømmer som vannet. 25For alt det fryktelige jeg reddes for, det rammer mig, og det jeg gruer for, det kommer over mig. 26Jeg har ikke fred, ikke ro, ikke hvile - det kommer alltid ny uro.

1After this Job opened his mouth, and cursed the day of his birth. 2Job answered: 3“Let the day perish in which I was born, the night which said, ‘There is a boy conceived.’ 4Let that day be darkness. Don’t let God from above seek for it, neither let the light shine on it. 5Let darkness and the shadow of death claim it for their own. Let a cloud dwell on it. Let all that makes black the day terrify it. 6As for that night, let thick darkness seize on it. Let it not rejoice among the days of the year. Let it not come into the number of the months. 7Behold, let that night be barren. Let no joyful voice come therein. 8Let them curse it who curse the day, who are ready to rouse up leviathan. 9Let the stars of its twilight be dark. Let it look for light, but have none, neither let it see the eyelids of the morning, 10because it didn’t shut up the doors of my mother’s womb, nor did it hide trouble from my eyes. 11“Why didn’t I die from the womb? Why didn’t I give up the spirit when my mother bore me? 12Why did the knees receive me? Or why the breast, that I should nurse? 13For now should I have lain down and been quiet. I should have slept, then I would have been at rest, 14with kings and counselors of the earth, who built up waste places for themselves; 15or with princes who had gold, who filled their houses with silver: 16or as a hidden untimely birth I had not been, as infants who never saw light. 17There the wicked cease from troubling. There the weary are at rest. 18There the prisoners are at ease together. They don’t hear the voice of the taskmaster. 19The small and the great are there. The servant is free from his master. 20“Why is light given to him who is in misery, life to the bitter in soul, 21Who long for death, but it doesn’t come; and dig for it more than for hidden treasures, 22who rejoice exceedingly, and are glad, when they can find the grave? 23Why is light given to a man whose way is hidden, whom God has hedged in? 24For my sighing comes before I eat. My groanings are poured out like water. 25For the thing which I fear comes on me, That which I am afraid of comes to me. 26I am not at ease, neither am I quiet, neither have I rest; but trouble comes.”

1Daarna opende Job zijn mond, en vervloekte zijn dag. 2Want Job antwoordde en zeide: 3De dag verga, waarin ik geboren ben, en de nacht, waarin men zeide: Een knechtje is ontvangen; 4Diezelve dag zij duisternis; dat God naar hem niet vrage van boven; en dat geen glans over hem schijne; 5Dat de duisternis en des doods schaduw hem verontreinigen; dat wolken over hem wonen; dat hem verschrikken de zwarte dampen des dags! 6Diezelve nacht, donkerheid neme hem in; dat hij zich niet verheuge onder de dagen des jaars; dat hij in het getal der maanden niet kome! 7Ziet, diezelve nacht zij eenzaam; dat geen vrolijk gezang daarin kome; 8Dat hem vervloeken de vervloekers des dags, die bereid zijn hun rouw te verwekken; 9Dat de sterren van zijn schemertijd verduisterd worden; hij wachte naar het licht, en het worde niet; en hij zie niet de oogleden des dageraads! 10Omdat hij niet toegesloten heeft de deuren mijns buiks, noch verborgen de moeite van mijn ogen. 11Waarom ben ik niet gestorven van de baarmoeder af, en heb den geest gegeven, als ik uit den buik voortkwam? 12Waarom zijn mij de knieen voorgekomen, en waartoe de borsten, opdat ik zuigen zou? 13Want nu zou ik nederliggen, en stil zijn; ik zou slapen, dan zou voor mij rust wezen; 14Met de koningen en raadsheren der aarde, die voor zich woeste plaatsen bebouwden; 15Of met de vorsten, die goud hadden, die hun huizen met zilver vervulden. 16Of als een verborgene misdracht, zou ik niet zijn; als de kinderkens, die het licht niet gezien hebben. 17Daar houden de bozen op van beroering, en daar rusten de vermoeiden van kracht; 18Daar zijn de gebondenen te zamen in rust; zij horen de stem des drijvers niet. 19De kleine en de grote is daar; en de knecht vrij van zijn heer. 20Waarom geeft Hij den ellendigen het licht, en het leven den bitterlijk bedroefden van gemoed? 21Die verlangen naar den dood, maar hij is er niet; en graven daarnaar meer dan naar verborgene schatten; 22Die blijde zijn tot opspringens toe, en zich verheugen, als zij het graf vinden; 23Aan den man, wiens weg verborgen is, en dien God overdekt heeft? 24Want voor mijn brood komt mijn zuchting; en mijn brullingen worden uitgestort als water. 25Want ik vreesde een vreze, en zij is mij aangekomen; en wat ik schroomde, is mij overkomen. 26Ik was niet gerust; en was niet stil, en rustte niet; en de beroering is gekomen.