욥기 9

1욥이 대답하여 가로되 2내가 진실로 그 일이 그런 줄을 알거니와 인생이 어찌 하나님 앞에 의로우랴 3사람이 하나님과 쟁변하려 할지라도 천 마디에 한 마디도 대답하지 못하리라 4하나님은 마음이 지혜로우시고 힘이 강하시니 스스로 강퍅히 하여 그를 거역하고 형통한 자가 누구이랴 5그가 진노하심으로 산을 무너뜨리시며 옮기실지라도 산이 깨닫지 못하며 6그가 땅을 움직여 그 자리에서 미신즉 그 기둥이 흔들리며 7그가 해를 명하여 뜨지 못하게 하시며 별들을 봉하시며 8그가 홀로 하늘을 펴시며 바다 물결을 밟으시며 9북두성과 삼성과 묘성과 남방의 밀실을 만드셨으며 10측량할 수 없는 큰 일을, 셀 수 없는 기이한 일을 행하시느니라 11그가 내 앞으로 지나시나 내가 보지 못하며 그가 내 앞에서 나아가시나 내가 깨닫지 못하느니라 12하나님이 빼앗으시면 누가 막을 수 있으며 무엇을 하시나이까 누가 물을 수 있으랴 13하나님이 진노를 돌이키지 아니하시나니 라합을 돕는 자들이 그 아래 굴복하겠거든 14하물며 내가 감히 대답하겠으며 무슨 말을 택하여 더불어 변론하랴 15가령 내가 의로울지라도 감히 대답하지 못하고 나를 심판하실 그에게 간구하였을 뿐이며 16가령 내가 그를 부르므로 그가 내게 대답하셨을지라도 내 음성을 들으셨다고는 내가 믿지 아니하리라 17그가 폭풍으로 나를 꺾으시고 까닭 없이 내 상처를 많게 하시며 18나로 숨을 쉬지 못하게 하시며 괴로움으로 내게 채우시는구나 19힘으로 말하면 그가 강하시고 심판으로 말하면 누가 그를 호출하겠느냐 20가령 내가 의로울지라도 내 입이 나를 정죄하리니 가령 내가 순전할지라도 나의 패괴함을 증거하리라 21나는 순전하다마는 내가 나를 돌아보지 아니하고 내 생명을 천히 여기는구나 22일이 다 일반이라 그러므로 나는 말하기를 하나님이 순전한 자나 악한 자나 멸망시키신다 하나니 23홀연히 재앙이 내려 도륙될 때에 무죄한 자의 고난을 그가 비웃으시리라 24세상이 악인의 손에 붙이웠고 재판관의 얼굴도 가리워졌나니 그렇게 되게 한 이가 그가 아니시면 누구이뇨 25나의 날이 체부보다 빠르니 달려가므로 복을 볼 수 없구나 26그 지나가는 것이 빠른 배 같고 움킬 것에 날아내리는 독수리와도 같구나 27가령 내가 말하기를 내 원통함을 잊고 얼굴 빛을 고쳐 즐거운 모양을 하자 할지라도 28오히려 내 모든 고통을 두려워하오니 주께서 나를 무죄히 여기지 않으실 줄을 아나이다 29내가 정죄하심을 입을진대 어찌 헛되이 수고하리이까 30내가 눈 녹은 물로 몸을 씻고 잿물로 손을 깨끗이 할지라도 31주께서 나를 개천에 빠지게 하시리니 내 옷이라도 나를 싫어하리이다 32하나님은 나처럼 사람이 아니신즉 내가 그에게 대답함도 불가하고 대질하여 재판할 수도 없고 33양척 사이에 손을 얹을 판결자도 없구나 34주께서 그 막대기를 내게서 떠나게 하시고 그 위엄으로 나를 두렵게 하지 아니하시기를 원하노라 35그리하시면 내가 두려움 없이 말하리라 나는 본래 그런 자가 아니니라

1Then Job answered, 2“Truly I know that it is so, but how can man be just with God? 3If he is pleased to contend with him, he can’t answer him one time in a thousand. 4God who is wise in heart, and mighty in strength: who has hardened himself against him, and prospered? 5He removes the mountains, and they don’t know it, when he overturns them in his anger. 6He shakes the earth out of its place. Its pillars tremble. 7He commands the sun, and it doesn’t rise, and seals up the stars. 8He alone stretches out the heavens, and treads on the waves of the sea. 9He makes the Bear, Orion, and the Pleiades, and the rooms of the south. 10He does great things past finding out; yes, marvelous things without number. 11Behold, he goes by me, and I don’t see him. He passes on also, but I don’t perceive him. 12Behold, he snatches away. Who can hinder him? Who will ask him, ‘What are you doing?’ 13“God will not withdraw his anger. The helpers of Rahab stoop under him. 14How much less shall I answer him, And choose my words to argue with him? 15Though I were righteous, yet I wouldn’t answer him. I would make supplication to my judge. 16If I had called, and he had answered me, yet I wouldn’t believe that he listened to my voice. 17For he breaks me with a storm, and multiplies my wounds without cause. 18He will not allow me to catch my breath, but fills me with bitterness. 19If it is a matter of strength, behold, he is mighty! If of justice, ‘Who,’ says he, ‘will summon me?’ 20Though I am righteous, my own mouth shall condemn me. Though I am blameless, it shall prove me perverse. 21I am blameless. I don’t respect myself. I despise my life. 22“It is all the same. Therefore I say he destroys the blameless and the wicked. 23If the scourge kills suddenly, he will mock at the trial of the innocent. 24The earth is given into the hand of the wicked. He covers the faces of its judges. If not he, then who is it? 25“Now my days are swifter than a runner. They flee away, they see no good, 26They have passed away as the swift ships, as the eagle that swoops on the prey. 27If I say, ‘I will forget my complaint, I will put off my sad face, and cheer up;’ 28I am afraid of all my sorrows, I know that you will not hold me innocent. 29I shall be condemned. Why then do I labor in vain? 30If I wash myself with snow, and cleanse my hands with lye, 31yet you will plunge me in the ditch. My own clothes shall abhor me. 32For he is not a man, as I am, that I should answer him, that we should come together in judgment. 33There is no umpire between us, that might lay his hand on us both. 34Let him take his rod away from me. Let his terror not make me afraid; 35then I would speak, and not fear him, for I am not so in myself.

1Maar Job antwoordde en zeide: 2Waarlijk, ik weet, dat het zo is; want hoe zou de mens rechtvaardig zijn bij God? 3Zo Hij lust heeft, om met hem te twisten, niet een uit duizend zal hij Hem beantwoorden. 4Hij is wijs van hart, en sterk van kracht; wie heeft zich tegen Hem verhard, en vrede gehad? 5Die de bergen verzet, dat zij het niet gewaar worden, Die ze omkeert in Zijn toorn; 6Die de aarde beweegt uit haar plaats, dat haar pilaren schudden; 7Die de zon gebiedt, en zij gaat niet op; en verzegelt de sterren; 8Die alleen de hemelen uitbreidt, en treedt op de hoogten der zee; 9Die den Wagen maakt, den Orion, en het Zevengesternte, en de binnenkameren van het Zuiden; 10Die grote dingen doet, die men niet doorzoeken kan; en wonderen, die men niet tellen kan. 11Zie, Hij zal voor mij henengaan, en ik zal Hem niet zien; en Hij zal voorbijgaan, en ik zal Hem niet merken. 12Zie, Hij zal roven, wie zal het Hem doen wedergeven? Wie zal tot Hem zeggen: Wat doet Gij? 13God zal Zijn toorn niet afkeren; onder Hem worden gebogen de hovaardige helpers. 14Hoeveel te min zal ik Hem antwoorden, en mijn woorden uitkiezen tegen Hem? 15Denwelken ik, zo ik rechtvaardig ware, niet zou antwoorden; mijn Rechter zal ik om genade bidden. 16Indien ik roep, en Hij mij antwoordt; ik zal niet geloven, dat Hij mijn stem ter ore genomen heeft. 17Want Hij vermorzelt mij door een onweder, en vermenigvuldigt mijn wonden zonder oorzaak. 18Hij laat mij niet toe mijn adem te verhalen; maar Hij verzadigt mij met bitterheden. 19Zo het aan de kracht komt, zie, Hij is sterk; en zo het aan het recht komt, wie zal mij dagvaarden? 20Zo ik mij rechtvaardig, mijn mond zal mij verdoemen; ben ik oprecht, Hij zal mij toch verkeerd verklaren. 21Ben ik oprecht, zo acht ik toch mijn ziel niet; ik versmaad mijn leven. 22Dat is een ding, daarom zeg ik: Den oprechte en den goddeloze verdoet Hij. 23Als de gesel haastelijk doodt, bespot Hij de verzoeking der onschuldigen. 24De aarde wordt gegeven in de hand des goddelozen; Hij overdekt het aangezicht harer rechteren; zo niet, wie is Hij dan? 25En mijn dagen zijn lichter geweest dan een loper; zij zijn weggevloden, zij hebben het goede niet gezien. 26Zij zijn voorbijgevaren met jachtschepen; gelijk een arend naar het aas toevliegt. 27Indien mijn zeggen is: Ik zal mijn klacht vergeten, en ik zal mijn gebaar laten varen, en mij verkwikken; 28Zo schroom ik voor al mijn smarten; ik weet, dat Gij mij niet onschuldig zult houden. 29Ik zal toch goddeloos zijn; waarom dan zal ik ijdellijk arbeiden? 30Indien ik mij wasse met sneeuwwater, en mijn handen zuivere met zeep; 31Dan zult Gij mij in de gracht induiken, en mijn klederen zullen van mij gruwen. 32Want Hij is niet een man, als ik, dien ik antwoorden zou, zo wij te zamen in het gericht kwamen. 33Er is geen scheidsman tussen ons, die zijn hand op ons beiden leggen mocht. 34Dat Hij van op mij Zijn roede wegdoe, en dat Zijn verschrikking mij niet verbaasd make; 35Zo zal ik spreken, en Hem niet vrezen; want zodanig ben ik niet bij mij.