Lamentazioni 3

1Io sono un uomo che ha veduto l’afflizione sotto la verga del suo furore. 2Egli m’ha condotto, m’ha fatto camminare nelle tenebre e non nella luce. 3Sì, contro di me di nuovo volge la sua mano tutto il giorno. 4Egli ha consunta la mia carne e la mia pelle, ha fiaccato le mie ossa. 5Ha costituito una cinta contro di me, m’ha circondato d’amarezza e d’affanno. 6M’ha fatto abitare in luoghi tenebrosi, come quelli che son morti da lungo tempo. 7Egli m’ha circondato d’un muro, perché non esca: m’ha caricato di pesanti catene. 8Anche quando grido e chiamo al soccorso, egli chiude l’accesso alla mia preghiera. 9Egli m’ha sbarrato la via di blocchi di pietra, ha sconvolti i miei sentieri. 10Egli è stato per me come un orso in agguato, come un leone in luoghi nascosti. 11Egli m’ha sviato dal mio cammino e m’ha squarciato, m’ha reso desolato. 12Ha teso il suo arco, m’ha preso come mira delle sue frecce. 13M’ha fatto penetrar nelle reni le saette del suo turcasso. 14Io son diventato lo scherno di tutto il mio popolo, la sua canzone di tutto il giorno. 15Egli m’ha saziato d’amarezza, m’ha abbeverato d’assenzio. 16M’ha spezzato i denti con della ghiaia, m’ha affondato nella cenere. 17Tu hai allontanata l’anima mia dalla pace, io ho dimenticato il benessere. 18Io ho detto: "E’ sparita la mia fiducia, non ho più speranza nell’Eterno!" 19Ricordati della mia afflizione, della mia vita raminga, dell’assenzio e dell’amarezza! 20L’anima mia se ne ricorda del continuo, e n’è abbattuta dentro di me. 21Questo voglio richiamarmi alla mente, per questo voglio sperare: 22E’ una grazia dell’Eterno che non siamo stati interamente distrutti; poiché le sue compassioni non sono esaurite; 23si rinnovano ogni mattina. Grande è la tua fedeltà! 24"L’Eterno è la mia parte", dice l’anima mia, "perciò spererò in lui". 25L’Eterno è buono per quelli che sperano in lui, per l’anima che lo cerca. 26Buona cosa è aspettare in silenzio la salvezza dell’Eterno. 27Buona cosa è per l’uomo portare il giogo nella sua giovinezza. 28Si segga egli solitario e stia in silenzio quando l’Eterno glielo impone! 29Metta la sua bocca nella polvere! forse, v’è ancora speranza. 30Porga la guancia a chi lo percuote, si sazi pure di vituperio! 31Poiché il Signore non ripudia in perpetuo; 32ma, se affligge, ha altresì compassione, secondo la moltitudine delle sue benignità; 33giacché non è volentieri ch’egli umilia ed affligge i figliuoli degli uomini. 34Quand’uno schiaccia sotto i piedi tutti i prigionieri della terra, 35quand’uno perverte il diritto d’un uomo nel cospetto dell’Altissimo, 36quando si fa torto ad alcuno nella sua causa, il Signore non lo vede egli? 37Chi mai dice una cosa che s’avveri, se il Signore non l’ha comandato? 38Il male ed il bene non procedon essi dalla bocca dell’Altissimo? 39Perché il vivente si rammaricherebbe? Ognuno si rammarichi del proprio peccato! 40Esaminiamo le nostre vie, scrutiamole, e torniamo all’Eterno! 41Eleviamo insiem con le mani, i nostri cuori a Dio ne’ cieli! 42Noi abbiam peccato, siamo stati ribelli, e tu non hai perdonato. 43Tu ti sei avvolto nella tua ira, e ci hai inseguiti; tu hai ucciso senza pietà; 44ti sei avvolto in una nuvola, perché la preghiera non potesse passare; 45tu hai fatto di noi delle spazzature, dei rifiuti, in mezzo ai popoli. 46Tutti i nostri nemici aprono larga la bocca contro di noi. 47Ci son toccati il terrore, la fossa, la desolazione e la ruina. 48I miei occhi si sciolgono in rivi d’acqua, a motivo della ruina della figliuola del mio popolo. 49L’occhio mio si scioglie in lacrime, senza posa, senza intermittenza, 50finché dal cielo l’Eterno non guardi e non veda il nostro stato. 51L’occhio mio m’affanna l’anima a motivo di tutte le figliuole della mia città. 52Quelli che mi son nemici senza cagione, m’han dato la caccia come a un uccello. 53M’hanno annientato la vita nella fossa, m’han gettato delle pietre addosso. 54Le acque salivano fin sopra al mio capo, io dicevo: "E’ finita per me!" 55Io ho invocato il tuo nome, o Eterno, dal fondo della fossa; 56tu hai udito la mia voce; non nascondere il tuo orecchio al mio sospiro, al mio grido! 57Nel giorno ch’io t’ho invocato ti sei avvicinato; tu hai detto: "Non temere!" 58O Signore, tu hai difesa la causa dell’anima mia, tu hai redento la mia vita. 59O Eterno, tu vedi il torto che m’è fatto, giudica tu la mia causa! 60Tu vedi tutto il loro rancore, tutte le loro macchinazioni contro di me. 61Tu odi i loro oltraggi, o Eterno, tutte le loro macchinazioni contro di me, 62il linguaggio di quelli che si levano contro di me, quello che meditano contro di me tutto il giorno! 63Guarda! quando si seggono, quando s’alzano, io sono la loro canzone. 64Tu li retribuirai, o Eterno, secondo l’opera delle loro mani. 65Darai loro induramento di cuore, la tua maledizione. 66Li inseguirai nella tua ira, e li sterminerai di sotto i cieli dell’Eterno.

1I am the man that has seen affliction by the rod of his wrath. 2He has led me and caused me to walk in darkness, and not in light. 3Surely against me he turns his hand again and again all the day. 4My flesh and my skin has he made old; he has broken my bones. 5He has built against me, and surrounded me with gall and travail. 6He has made me to dwell in dark places, as those that have been long dead. 7He has walled me about, that I can’t go out; he has made my chain heavy. 8Yes, when I cry, and call for help, he shuts out my prayer. 9He has walled up my ways with cut stone; he has made my paths crooked. 10He is to me as a bear lying in wait, as a lion in secret places. 11He has turned aside my ways, and pulled me in pieces; he has made me desolate. 12He has bent his bow, and set me as a mark for the arrow. 13He has caused the shafts of his quiver to enter into my kidneys. 14I am become a derision to all my people, and their song all the day. 15He has filled me with bitterness, he has sated me with wormwood. 16He has also broken my teeth with gravel stones; he has covered me with ashes. 17You have removed my soul far off from peace; I forgot prosperity. 18I said, My strength is perished, and my expectation from Yahweh. 19Remember my affliction and my misery, the wormwood and the gall. 20My soul still remembers them, and is bowed down within me. 21This I recall to my mind; therefore have I hope. 22It is because of Yahweh’s loving kindnesses that we are not consumed, because his compassion doesn’t fail. 23They are new every morning; great is your faithfulness. 24Yahweh is my portion, says my soul; therefore will I hope in him. 25Yahweh is good to those who wait for him, to the soul that seeks him. 26It is good that a man should hope and quietly wait for the salvation of Yahweh. 27It is good for a man that he bear the yoke in his youth. 28Let him sit alone and keep silence, because he has laid it on him. 29Let him put his mouth in the dust, if so be there may be hope. 30Let him give his cheek to him who strikes him; let him be filled full with reproach. 31For the Lord will not cast off forever. 32For though he cause grief, yet he will have compassion according to the multitude of his loving kindnesses. 33For he does not afflict willingly, nor grieve the children of men. 34To crush under foot all the prisoners of the earth, 35To turn aside the right of a man before the face of the Most High, 36To subvert a man in his cause, the Lord doesn’t approve. 37Who is he who says, and it comes to pass, when the Lord doesn’t command it? 38Doesn’t evil and good come out of the mouth of the Most High? 39Why does a living man complain, a man for the punishment of his sins? 40Let us search and try our ways, and turn again to Yahweh. 41Let us lift up our heart with our hands to God in the heavens. 42We have transgressed and have rebelled; you have not pardoned. 43You have covered with anger and pursued us; you have killed, you have not pitied. 44You have covered yourself with a cloud, so that no prayer can pass through. 45You have made us an off-scouring and refuse in the midst of the peoples. 46All our enemies have opened their mouth wide against us. 47Fear and the pit have come on us, devastation and destruction. 48My eye runs down with streams of water, for the destruction of the daughter of my people. 49My eye pours down, and doesn’t cease, without any intermission, 50Until Yahweh look down, and see from heaven. 51My eye affects my soul, because of all the daughters of my city. 52They have chased me relentlessly like a bird, those who are my enemies without cause. 53They have cut off my life in the dungeon, and have cast a stone on me. 54Waters flowed over my head; I said, I am cut off. 55I called on your name, Yahweh, out of the lowest dungeon. 56You heard my voice; don’t hide your ear at my breathing, at my cry. 57You drew near in the day that I called on you; you said, Don’t be afraid. 58Lord, you have pleaded the causes of my soul; you have redeemed my life. 59Yahweh, you have seen my wrong. Judge my cause. 60You have seen all their vengeance and all their devices against me. 61You have heard their reproach, Yahweh, and all their devices against me, 62The lips of those that rose up against me, and their device against me all the day. 63You see their sitting down, and their rising up; I am their song. 64You will render to them a recompense, Yahweh, according to the work of their hands. 65You will give them hardness of heart, your curse to them. 66You will pursue them in anger, and destroy them from under the heavens of Yahweh.

1Aleph. Ik ben de man, die ellende gezien heeft door de roede Zijner verbolgenheid. 2Aleph. Hij heeft mij geleid en gevoerd in de duisternis, en niet in het licht. 3Aleph. Hij heeft Zich immers tegen mij gewend, Hij heeft Zijn hand den gansen dag veranderd. 4Beth. Hij heeft mijn vlees en mijn huid oud gemaakt, Hij heeft mijn beenderen gebroken. 5Beth. Hij heeft tegen mij gebouwd, en Hij heeft mij met galle en moeite omringd. 6Beth. Hij heeft mij gezet in duistere plaatsen, als degenen, die over lang dood zijn. 7Gimel. Hij heeft mij toegemuurd, dat ik er niet uit gaan kan; Hij heeft mijn koperen boeien verzwaard. 8Gimel. Ook wanneer ik roep en schreeuw, sluit Hij de oren voor mijn gebed. 9Gimel. Hij heeft mij wegen toegemuurd met uitgehouwen stenen, Hij heeft mijn paden verkeerd. 10Daleth. Hij is mij een loerende beer, een leeuw in verborgen plaatsen. 11Daleth. Hij heeft mijn wegen afgewend; en Hij heeft mij in stukken gebroken; Hij heeft mij woest gemaakt. 12Daleth. Hij heeft Zijn boog gespannen, en Hij heeft mij den pijl als ten doel gesteld. 13He. Hij heeft Zijn pijlen in mijn nieren doen ingaan. 14He. Ik ben al mijn volk tot belaching geworden, hun snarenspel den gansen dag. 15He. Hij heeft mij met bitterheden verzadigd, Hij heeft mij met alsem dronken gemaakt. 16Vau. Hij heeft mijn tanden met zandsteentjes verbrijzeld, Hij heeft mij in de as nedergedrukt. 17Vau. En Gij hebt mijn ziel verre van den vrede verstoten, ik heb het goede vergeten. 18Vau. Toen zeide ik: Mijn sterkte is vergaan, en mijn hoop van den HEERE. 19Zain. Gedenk aan mijn ellende en aan mijn ballingschap, aan den alsem en galle. 20Zain. Mijn ziel gedenkt er wel terdege aan, en zij bukt zich neder in mij. 21Zain. Dit zal ik mij ter harte nemen, daarom zal ik hopen; 22Cheth. Het zijn de goedertierenheden des HEEREN, dat wij niet vernield zijn, dat Zijn barmhartigheden geen einde hebben; 23Cheth. Zij zijn allen morgen nieuw, Uw trouw is groot. 24Cheth. De HEERE is mijn Deel, zegt mijn ziel, daarom zal ik op Hem hopen. 25Teth. De HEERE is goed dengenen, die Hem verwachten, der ziele, die Hem zoekt. 26Teth. Het is goed, dat men hope, en stille zij op het heil des HEEREN. 27Teth. Het is goed voor een man, dat hij het juk in zijn jeugd draagt. 28Jod. Hij zitte eenzaam, en zwijge stil, omdat Hij het hem opgelegd heeft. 29Jod. Hij steke zijn mond in het stof, zeggende: Misschien is er verwachting. 30Jod. Hij geve zijn wang dien, die hem slaat, hij worde zat van smaad. 31Caph. Want de Heere zal niet verstoten in eeuwigheid. 32Caph. Maar als Hij bedroefd heeft, zo zal Hij Zich ontfermen, naar de grootheid Zijner goedertierenheden. 33Caph. Want Hij plaagt of bedroeft des mensenkinderen niet van harte. 34Lamed. Dat men al de gevangenen der aarde onder Zijn voeten verbrijzelt; 35Lamed. Dat men het recht eens mans buigt voor het aangezicht des Allerhoogsten; 36Lamed. Dat men een mens verongelijkt in zijn twistzaak; zou het de Heere niet zien? 37Mem. Wie zegt wat, hetwelk geschiedt, zo het de Heere niet beveelt? 38Mem. Gaat niet uit den mond des Allerhoogsten het kwade en het goede? 39Mem. Wat klaagt dan een levend mens? Een ieder klage vanwege zijn zonden. 40Nun. Laat ons onze wegen onderzoeken en doorzoeken, en laat ons wederkeren tot den HEERE. 41Nun. Laat ons onze harten opheffen, mitsgaders de handen, tot God in den hemel, zeggende: 42Nun. Wij hebben overtreden, en wij zijn wederspannig geweest, daarom hebt Gij niet gespaard. 43Samech. Gij hebt ons met toorn bedekt, en Gij hebt ons vervolgd; Gij hebt ons gedood, Gij hebt niet verschoond. 44Samech. Gij hebt U met een wolk bedekt, zodat er geen gebed doorkwam. 45Samech. Gij hebt ons tot een uitvaagsel en wegwerpsel gesteld, in het midden der volken. 46Pe. Al onze vijanden hebben hun mond tegen ons opgesperd. 47Pe. De vreze en de kuil zijn over ons gekomen, de verwoesting en de verbreking. 48Pe. Met waterbeken loopt mijn oog neder, vanwege de breuk der dochter mijns volks. 49Ain. Mijn oog vliet, en kan niet ophouden, omdat er geen rust is; 50Ain. Totdat het de HEERE van den hemel aanschouwe, en het zie. 51Ain. Mijn oog doet mijn ziele moeite aan, vanwege al de dochteren mijner stad. 52Tsade. Die mijn vijanden zijn zonder oorzaak, hebben mij als een vogeltje dapperlijk gejaagd. 53Tsade. Zij hebben mijn leven in een kuil uitgeroeid, en zij hebben een steen op mij geworpen. 54Tsade. De wateren zwommen over mijn hoofd; ik zeide: Ik ben afgesneden! 55Koph. HEERE! Ik heb Uw Naam aangeroepen uit den ondersten kuil. 56Koph. Gij hebt mijn stem gehoord, verberg Uw oor niet voor mijn zuchten, voor mijn roepen. 57Koph. Gij hebt U genaderd ten dage, als ik U aanriep; Gij hebt gezegd: Vrees niet! 58Resch. Heere! Gij hebt de twistzaken mijner ziel getwist, Gij hebt mijn leven verlost. 59Resch. Heere! Gij hebt gezien de verkeerdheid, die men mij aangedaan heeft, oordeel mijn rechtzaak. 60Resch. Gij hebt al hun wraak gezien, al hun gedachten tegen mij. 61Schin. HEERE! Gij hebt hun smaden gehoord, en al hun gedachten tegen mij; 62Schin. De lippen dergenen, die tegen mij opstaan, en hun dichten tegen mij den gansen dag. 63Schin. Aanschouw hun zitten en opstaan; ik ben hun snarenspel. 64Thau. HEERE! geef hun weder die vergelding, naar het werk hunner handen. 65Thau. Geef hun een deksel des harten; Uw vloek zij over hen! 66Thau. Vervolg ze met toorn, en verdelg ze van onder den hemel des HEEREN.