Keluaran 32

1Ketika bangsa Israel melihat bahwa Musa menunda untuk turun dari gunung, bangsa itu berkumpul untuk datang kepada Harun dan berkata kepadanya, “Ayo, buatlah ilah bagi kami yang akan berjalan di depan kami, sebab Musa, orang yang telah membawa kami keluar dari tanah Mesir, kami tidak tahu yang terjadi atasnya.” 2Lalu, Harun berkata kepada mereka, “Lepaskanlah semua anting-anting emas yang ada di telinga istrimu, anak laki-lakimu, dan anak perempuanmu, lalu bawalah itu kepadaku.” 3Oleh karena itu, seluruh bangsa itu melepas anting-anting emas yang ada di telinga mereka dan membawanya kepada Harun. 4Dia menerimanya dari tangan mereka dan membentuknya dengan alat pahat, lalu dia membuatnya menjadi anak sapi tuangan. Kemudian, mereka berkata, “Inilah ilahmu, hai Israel, yang telah membawamu keluar dari tanah Mesir!” 5Ketika Harun melihatnya, dia membangun mazbah di hadapan anak sapi itu, lalu Harun membuat pengumuman dan berkata, “Besok akan menjadi hari raya bagi TUHAN.” 6Mereka bangun pagi-pagi pada keesokan harinya dan mempersembahkan persembahan bakaran, dan membawa persembahan pendamaian. Lalu, bangsa itu duduk untuk makan dan minum, dan bangkit untuk bersenang-senang. 7Lalu, TUHAN berfirman kepada Musa, “Pergilah, turunlah, sebab bangsamu, yang kamu bawa keluar dari tanah Mesir telah merusak diri mereka sendiri. 8Mereka dengan cepat menyimpang dari jalan yang telah Kuperintahkan kepada mereka. Mereka telah membuat anak sapi tuangan bagi diri mereka sendiri, dan menyembahnya, dan mempersembahkan kurban kepadanya, lalu berkata, ‘Inilah ilahmu, hai Israel, yang telah membawamu keluar dari tanah Mesir.’” 9TUHAN berfirman kepada Musa, “Aku telah melihat bangsa ini, dan lihatlah, mereka adalah bangsa yang tegar tengkuk. 10Sebab itu, tinggalkan Aku sendiri supaya murka-Ku menyala atas mereka sehingga Aku dapat menghabisi mereka. Namun, Aku akan membuat suatu bangsa yang besar darimu.” 11Namun, Musa memohon kepada TUHAN, Allahnya, dan berkata, “Ya TUHAN, mengapa murkamu menyala atas umat-Mu yang telah Engkau bawa keluar dari tanah Mesir dengan kekuatan yang besar dan dengan tangan yang kuat? 12Mengapa orang Mesir harus berkata begini, ‘Dengan niat jahat, Dia telah membawa mereka keluar untuk membunuh mereka di pegunungan dan untuk membinasakan mereka dari muka bumi’? Berbaliklah dari murkamu yang menyala-nyala dan ubahlah niat-Mu untuk mendatangkan malapetaka atas umat-Mu. 13Ingatlah akan Abraham, Ishak, dan Israel, hamba-hamba-Mu, yang kepada mereka, Engkau telah bersumpah demi diri-Mu sendiri dan berkata kepada mereka, ‘Aku akan melipatgandakan keturunanmu seperti bintang di langit dan semua tanah yang telah Kukatakan akan Kuberikan kepada keturunanmu, dan mereka akan mewarisinya untuk selamanya.’” 14TUHAN pun mengubah niat-Nya mengenai malapateka yang telah difirmankan-Nya terhadap umat-Nya. 15Musa pun berbalik dan turun dari gunung dengan dua loh batu kesaksian di tangannya. Loh-loh batu itu dibubuhi tulisan pada dua sisinya; tertera di sisi satu dan sisi yang lain. 16Allah sendiri yang membuat loh batu itu dan tulisan itu adalah tulisan Allah, terukir pada loh-loh batu itu. 17Ketika Yosua mendengar suara bangsa itu selagi mereka bersorak-sorak, dia berkata kepada Musa, “Ada suara perang di perkemahan!” 18Namun, Musa menjawab, “Itu bukan suara sorak kemenangan atau suara tangis kekalahan, melainkan suara nyanyian, itu yang kudengar.” 19Ketika Musa mendekati perkemahan dan melihat anak sapi itu serta orang yang menari-nari, kemarahan Musa menyala-nyala. Dia membanting loh-loh batu dari tangannya dan memecahkannya di kaki gunung. 20Dia mengambil anak sapi yang mereka buat itu dan membakarnya dalam api, menggilingnya sampai halus, dan mencampurnya ke dalam air. Setelah itu, dia menyuruh bangsa Israel meminumnya. 21Dia berkata kepada Harun, “Apa yang telah diperbuat bangsa ini kepadamu sehingga kamu mendatangkan dosa yang sangat besar kepada mereka?” 22Harun menjawab, “Jangan biarkan kemarahanmu menyala-nyala, Tuanku, kamu kenal bangsa ini, mereka memang jahat. 23Sebab, mereka berkata kepadaku, ‘Buatlah ilah bagi kami yang akan berjalan di depan kami, sebab Musa, orang yang telah membawa kami keluar dari tanah Mesir, kami tidak tahu yang terjadi atasnya.’ 24Jadi, aku berkata kepada mereka, ‘Siapa pun yang mempunyai emas, lepaskanlah itu.’ Lalu, mereka memberikannya kepadaku, dan aku melemparnya dalam api, dan anak sapi itu keluar dari situ.” 25Ketika Musa melihat bahwa bangsa itu sudah di luar kendali, sebab Harun telah membiarkan mereka lepas kendali sehingga menjadi ejekan bagi musuh-musuh mereka, 26Musa berdiri di depan gerbang perkemahan itu dan berkata, “Siapa yang berada di sisi TUHAN? Datanglah kepadaku.” Lalu, semua keturunan Lewi berkumpul kepadanya. 27Dia pun berkata kepada mereka, “Inilah yang difirmankan TUHAN, Allah Israel, ‘Setiap orang, sandanglah pedang di pinggangnya dan pergilah dari gerbang ke gerbang di seluruh perkemahan, lalu bunuhlah saudaramu masing-masing, temanmu masing-masing, dan tetanggamu masing-masing.’” 28Keturunan Lewi melaksanakannya sesuai perkataan Musa sehingga sekitar tiga ribu orang dari bangsa itu mati pada hari itu. 29Kemudian, Musa berkata, “Pada hari ini, kamu telah menahbiskan diri bagi TUHAN dengan tanganmu karena setiap orang telah melawan anaknya atau melawan saudaranya sehingga Dia dapat memberikan berkat atasmu pada hari ini.” 30Pada hari berikutnya, Musa berkata kepada bangsa itu, “Kamu berbuat dosa, dosa yang besar, dan sekarang aku akan pergi kepada TUHAN, mungkin aku dapat membuat pendamaian atas dosamu.” 31Musa pun kembali kepada TUHAN dan berkata, “Oh, bangsa ini telah melakukan dosa yang besar dan mereka telah membuat ilah emas untuk diri mereka sendiri. 32Namun, sekarang, jika Engkau berkenan, ampunilah dosa mereka; tetapi jika tidak, hapuslah namaku keluar dari kitab-Mu yang telah Engkau tulis.” 33Namun, TUHAN berfirman kepada Musa, “Siapa pun yang berdosa terhadap-Ku, Aku akan menghapusnya dari kitab-Ku. 34Jadi sekarang, pergilah, pimpinlah bangsa itu ke tempat yang telah Aku katakan kepadamu. Lihatlah, malaikat-Ku akan berjalan di depanmu. Meski demikian, pada hari penghakiman-Ku, aku akan menghukum mereka yang berbuat dosa.” 35Kemudian, TUHAN menimpakan wabah atas bangsa itu karena mereka telah membuat anak sapi yang dibuat oleh Harun.

1When the people saw that Moses delayed to come down from the mountain, the people gathered themselves together to Aaron, and said to him, “Come, make us gods, which shall go before us; for as for this Moses, the man who brought us up out of the land of Egypt, we don’t know what has become of him.” 2Aaron said to them, “Take off the golden rings, which are in the ears of your wives, of your sons, and of your daughters, and bring them to me.” 3All the people took off the golden rings which were in their ears, and brought them to Aaron. 4He received what they handed him, and fashioned it with an engraving tool, and made it a molten calf; and they said, “These are your gods, Israel, which brought you up out of the land of Egypt.” 5When Aaron saw this, he built an altar before it; and Aaron made a proclamation, and said, “Tomorrow shall be a feast to Yahweh.” 6They rose up early on the next day, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. 7Yahweh spoke to Moses, “Go, get down; for your people, who you brought up out of the land of Egypt, have corrupted themselves! 8They have turned aside quickly out of the way which I commanded them. They have made themselves a molten calf, and have worshiped it, and have sacrificed to it, and said, ‘These are your gods, Israel, which brought you up out of the land of Egypt.’” 9Yahweh said to Moses, “I have seen these people, and behold, they are a stiff-necked people. 10Now therefore leave me alone, that my wrath may burn hot against them, and that I may consume them; and I will make of you a great nation.” 11Moses begged Yahweh his God, and said, “Yahweh, why does your wrath burn hot against your people, that you have brought out of the land of Egypt with great power and with a mighty hand? 12Why should the Egyptians speak, saying, ‘He brought them out for evil, to kill them in the mountains, and to consume them from the surface of the earth?’ Turn from your fierce wrath, and repent of this evil against your people. 13Remember Abraham, Isaac, and Israel, your servants, to whom you swore by your own self, and said to them, ‘I will multiply your seed as the stars of the sky, and all this land that I have spoken of I will give to your seed, and they shall inherit it forever.’” 14Yahweh repented of the evil which he said he would do to his people. 15Moses turned, and went down from the mountain, with the two tablets of the testimony in his hand; tablets that were written on both their sides; on the one side and on the other they were written. 16The tablets were the work of God, and the writing was the writing of God, engraved on the tables. 17When Joshua heard the noise of the people as they shouted, he said to Moses, “There is the noise of war in the camp.” 18He said, “It isn’t the voice of those who shout for victory, neither is it the voice of those who cry for being overcome; but the noise of those who sing that I hear.” 19As soon as he came near to the camp, he saw the calf and the dancing. Then Moses’ anger grew hot, and he threw the tablets out of his hands, and broke them beneath the mountain. 20He took the calf which they had made, and burnt it with fire, ground it to powder, and scattered it on the water, and made the children of Israel drink of it. 21Moses said to Aaron, “What did these people do to you, that you have brought a great sin on them?” 22Aaron said, “Don’t let the anger of my lord grow hot. You know the people, that they are set on evil. 23For they said to me, ‘Make us gods, which shall go before us; for as for this Moses, the man who brought us up out of the land of Egypt, we don’t know what has become of him.’ 24I said to them, ‘Whoever has any gold, let them take it off:’ so they gave it to me; and I threw it into the fire, and out came this calf.” 25When Moses saw that the people had broken loose, (for Aaron had let them loose for a derision among their enemies), 26then Moses stood in the gate of the camp, and said, “Whoever is on Yahweh’s side, come to me!” All the sons of Levi gathered themselves together to him. 27He said to them, “Thus says Yahweh, the God of Israel, ‘Every man put his sword on his thigh, and go back and forth from gate to gate throughout the camp, and every man kill his brother, and every man his companion, and every man his neighbor.’” 28The sons of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men. 29Moses said, “Consecrate yourselves today to Yahweh, yes, every man against his son, and against his brother; that he may bestow on you a blessing this day.” 30On the next day, Moses said to the people, “You have sinned a great sin. Now I will go up to Yahweh. Perhaps I shall make atonement for your sin.” 31Moses returned to Yahweh, and said, “Oh, this people have sinned a great sin, and have made themselves gods of gold. 32Yet now, if you will, forgive their sin—and if not, please blot me out of your book which you have written.” 33Yahweh said to Moses, “Whoever has sinned against me, him will I blot out of my book. 34Now go, lead the people to the place of which I have spoken to you. Behold, my angel shall go before you. Nevertheless in the day when I punish, I will punish them for their sin.” 35Yahweh struck the people, because they made the calf, which Aaron made.

1Toen het volk zag, dat Mozes vertoog van den berg af te komen, zo verzamelde zich het volk tot Aaron, en zij zeiden tot hem: Sta op, maak ons goden, die voor ons aangezicht gaan; want dezen Mozes, dien man, die ons uit Egypteland uitgevoerd heeft, wij weten niet, wat hem geschied zij. 2Aaron nu zeide tot hen: Rukt af de gouden oorsierselen, die in de oren uwer vrouwen, uwer zonen, en uwer dochteren zijn; en brengt ze tot mij. 3Toen rukte het ganse volk de gouden oorsierselen af, die in hun oren waren; en zij brachten ze tot Aaron. 4En hij nam ze uit hun hand, en hij bewierp het met een griffie, en hij maakte een gegoten kalf daaruit. Toen zeiden zij: Dit zijn uw goden, Israel! die u uit Egypteland opgevoerd hebben. 5Als Aaron dat zag, zo bouwde hij een altaar voor hetzelve; en Aaron riep uit, en zeide: Morgen zal den HEERE een feest zijn! 6En zij stonden des anderen daags vroeg op, en offerden brandoffer, en brachten dankoffer daartoe; en het volk zat neder om te eten en te drinken; daarna stonden zij op, om te spelen. 7Toen sprak de HEERE tot Mozes: Ga heen, klim af! want uw volk, dat gij uit Egypteland opgevoerd hebt, heeft het verdorven. 8En zij zijn haast afgeweken van den weg, dien Ik hun geboden had, zij hebben zich een gegoten kalf gemaakt; en zij hebben zich voor hetzelve gebogen, en hebben het offerande gedaan, en gezegd: Dit zijn uw goden, Israel, die u uit Egypteland opgevoerd hebben. 9Verder zeide de HEERE tot Mozes: Ik heb dit volk gezien, en zie, het is een hardnekkig volk! 10En nu, laat Mij toe, dat Mijn toorn tegen hen ontsteke, en hen vertere; zo zal Ik u tot een groot volk maken. 11Doch Mozes aanbad het aangezicht des HEEREN zijns Gods, en hij zeide: O HEERE! waarom zou Uw toorn ontsteken tegen Uw volk, hetwelk Gij met grote kracht, en met een sterke hand, uit Egypteland uitgevoerd hebt? 12Waarom zouden de Egyptenaars spreken, zeggende: In kwaadheid heeft Hij hen uitgevoerd, opdat Hij hen doodde op de bergen, en opdat Hij hen vernielde van den aardbodem? Keer af van de hittigheid Uws toorns, en laat het U over het kwaad Uws volks berouwen. 13Gedenk aan Abraham, aan Izak en aan Israel, Uw knechten, aan welke Gij bij Uzelven gezworen hebt, en hebt tot hen gesproken: Ik zal uw zaad vermenigvuldigen als de sterren des hemels; en dit gehele land, waarvan Ik gezegd heb, zal Ik aan ulieder zaad geven, dat zij het erfelijk bezitten in eeuwigheid. 14Toen berouwde het den HEERE over het kwaad, hetwelk Hij gesproken had Zijn volk te zullen doen. 15En Mozes wendde zich om, en klom van den berg af, met de twee tafelen der getuigenis in zijn hand; deze tafelen waren op haar beide zijden beschreven, zij waren op de ene en op de andere zijde beschreven. 16En diezelfde tafelen waren Gods werk; het geschrift was ook Gods geschrift zelf, in de tafelen gegraveerd. 17Toen nu Jozua des volks stem hoorde, als het juichte, zo zeide hij tot Mozes: Er is een krijgsgeschrei in het leger. 18Maar hij zeide: Het is geen stem des geroeps van overwinning, het is ook geen stem des geroeps van nederlaag; ik hoor een stem van zingen bij beurte. 19En het geschiedde, als hij aan het leger naderde, en het kalf, en de reien zag, dat de toorn van Mozes ontstak, en dat hij de tafelen uit zijn handen wierp, en dezelve beneden aan den berg verbrak. 20En hij nam dat kalf, dat zij gemaakt hadden, en verbrandde het in het vuur, en vermaalde het, totdat het klein werd, en strooide het op het water, en deed het den kinderen Israels drinken. 21En Mozes zeide tot Aaron: Wat heeft u dit volk gedaan, dat gij zulk een grote zonde over hetzelve gebracht hebt? 22Toen zeide Aaron: De toorn mijns heren ontsteke niet! gij kent dit volk, dat het in den boze ligt. 23Zij dan zeiden tot mij: Maak ons goden, die voor ons aangezicht gaan, want dezen Mozes, dien man, die ons uit Egypteland opgevoerd heeft, wij weten niet, wat hem geschied zij. 24Toen zeide ik tot hen: Wie goud heeft, die rukke het af, en geve het mij; en ik wierp het in het vuur, en dit kalf is er uit gekomen. 25Als Mozes zag, dat het volk ontbloot was, (want Aaron had het ontbloot tot verkleining onder degenen, die tegen hen hadden mogen opstaan), 26Zo bleef Mozes staan in de poort des legers, en zeide: Wie den HEERE toebehoort, kome tot mij! Toen verzamelden zich tot hem al de zonen van Levi. 27En hij zeide tot hen: Alzo zegt de HEERE, de God van Israel: Een ieder doe zijn zwaard aan zijn heup; gaat door en keert weder, van poort tot poort in het leger, en een iegelijk dode zijn broeder, en elk zijn vriend, en elk zijn naaste! 28En de zonen van Levi deden naar het woord van Mozes; en er vielen van het volk, op dien dag, omtrent drie duizend man. 29Want Mozes had gezegd: Vult heden uw handen den HEERE; want elk zal zijn tegen zijn zoon, en tegen zijn broeder; en dit, opdat Hij heden een zegen over ulieden geve! 30En het geschiedde des anderen daags, dat Mozes tot het volk zeide: Gijlieden hebt een grote zonde gezondigd; doch nu, ik zal tot den HEERE opklimmen; misschien zal ik een verzoening doen voor uw zonde. 31Zo keerde Mozes weder tot den HEERE, en zeide: Och, dit volk heeft een grote zonde gezondigd, dat zij zich gouden goden gemaakt hebben. 32Nu dan, indien Gij hun zonden vergeven zult! doch zo niet, zo delg mij nu uit Uw boek, hetwelk Gij geschreven hebt. 33Toen zeide de HEERE tot Mozes: Dien zou Ik uit Mijn boek delgen, die aan Mij zondigt. 34Doch ga nu heen, leid dit volk, waarheen Ik u gezegd heb; zie, Mijn Engel zal voor uw aangezicht gaan! doch ten dage Mijns bezoekens, zo zal Ik hun zonde over hen bezoeken! 35Aldus plaagde de HEERE dit volk, omdat zij dat kalf gemaakt hadden, hetwelk Aaron gemaakt had.