Keluaran 14

1Kemudian, TUHAN berfirman kepada Musa, 2“Katakanlah kepada keturunan Israel untuk kembali dan berkemah di Pi-Hahirot, di antara Migdol dan laut, di depan Baal-Zefon, kamu harus berkemah di seberangnya, di tepi laut, 3sebab Firaun akan berkata mengenai keturunan Israel, ‘Mereka tersesat di negeri ini, padang belantara telah mengurung mereka.’ 4Aku akan mengeraskan hati Firaun dan dia akan mengejar mereka, dan Aku akan dimuliakan atas Firaun, dan atas seluruh pasukannya sehingga orang Mesir akan tahu bahwa Akulah TUHAN.” Demikianlah mereka melaksanakannya. 5Ketika dikabarkan kepada Raja Mesir bahwa bangsa itu telah melarikan diri, hati Firaun maupun hamba-hambanya berubah terhadap bangsa itu dan mereka berkata, “Apa yang sudah kita lakukan? Kita telah melepaskan orang Israel pergi dari perbudakan kita?” 6Dia pun menyiapkan keretanya dan membawa orang-orangnya besertanya. 7Dia membawa enam ratus kereta pilihan dan semua kereta di Mesir, masing-masing lengkap dengan perwiranya. 8TUHAN mengeraskan hati Firaun, raja Mesir, sehingga dia mengejar keturunan Israel sementara keturunan Israel telah berjalan dengan gagah berani. 9Orang Mesir mengejar mereka dengan semua kuda dan kereta Firaun, dengan orang-orang berkuda dan pasukannya, dan menyusul mereka yang sedang berkemah di tepi laut, di dekat Pi-Hahirot, di depan Baal-Zefon. 10Ketika Firaun sudah dekat, bangsa Israel mengangkat matanya, dan lihatlah, orang Mesir sedang mengikuti mereka dari belakang. Mereka sangat ketakutan sehingga keturunan Israel itu pun berseru-seru kepada TUHAN. 11Mereka berkata kepada Musa, “Apakah karena di Mesir tidak ada kuburan sehingga engkau membawa kami pergi untuk mati di padang belantara ini? Mengapa engkau melakukan hal ini terhadap kami dengan membawa kami keluar dari Mesir? 12Bukankah kami sudah mengatakan ini kepadamu di Mesir, ‘Jangan ganggu kami, biarkan kami melayani orang Mesir’? Sebab, lebih baik kami melayani orang Mesir daripada kami harus mati di padang belantara.” 13Musa berkata kepada bangsa itu, “Jangan takut! Berdirilah teguh dan lihatlah keselamatan dari TUHAN yang akan ditunjukkan-Nya kepadamu pada hari ini, sebab orang Mesir yang kamu lihat hari ini tidak akan pernah kamu lihat lagi selamanya. 14TUHAN akan berperang bagimu dan kamu tinggal diam saja.” 15TUHAN berkata kepada Musa, “Mengapa kamu masih berseru-seru kepada-Ku? Katakanlah kepada keturunan Israel untuk terus maju, 16tetapi kamu, angkatlah tongkatmu dan ulurkan tanganmu ke atas laut dan belahlah itu supaya keturunan Israel dapat berjalan di tengah-tengah laut di tanah yang kering. 17Lihatlah, Aku akan mengeraskan hati orang Mesir sehingga mereka akan mengejar keturunan Israel, dan Aku akan dipermuliakan atas Firaun, dan atas seluruh pasukannya, dan atas kereta-keretanya, dan atas pasukan berkudanya. 18Lalu, orang Mesir akan mengetahui bahwa Akulah TUHAN, ketika Aku dipermuliakan atas Firaun, atas kereta-keretanya, dan atas pasukan berkudanya.” 19Kemudian, malaikat Allah, yang berjalan di depan pasukan Israel, berpindah dan berjalan di belakang mereka. Lalu, tiang awan beranjak dari hadapan mereka untuk berdiri di belakang mereka, 20dan tiang awan itu datang di antara pasukan orang Mesir dan pasukan orang Israel. Sepanjang malam, awan itu membawa kegelapan di sisi yang satu dan terang di sisi yang lainnya sehingga tidak ada satu pun yang dapat saling mendekati. 21Kemudian, Musa mengulurkan tangannya ke atas laut dan TUHAN menguak laut dengan angin timur yang sangat kencang sepanjang malam dan membuat laut itu menjadi tanah kering dan airnya terbelah. 22Keturunan Israel berjalan di tengah-tengah laut di atas tanah kering dan airnya menjadi tembok bagi mereka di sebelah kanan dan di sebelah kiri mereka. 23Kemudian, orang Mesir mengejar dan mengikuti mereka sampai ke tengah-tengah laut, bahkan semua kuda Firaun, kereta-keretanya, dan pasukan berkudanya. 24Dan, terjadilah, selama waktu jaga pagi hari, TUHAN mengamati pasukan orang Mesir melalui tiang api dan awan, lalu mengacaukan pasukan orang Mesir itu, 25dan melepaskan roda kereta-keretanya sehingga mereka mengendarainya dengan berat. Oleh karena itu, orang Mesir berkata, “Ayo kita lari dari hadapan orang Israel karena TUHAN yang berperang bagi mereka untuk melawan orang Mesir.” 26Kemudian, TUHAN berfirman kepada Musa, “Ulurkan tanganmu ke atas laut supaya air itu berbalik ke atas orang Mesir, ke atas kereta-keretanya, dan ke atas pasukan berkudanya.” 27Musa pun mengulurkan tangannya ke atas laut dan laut berbalik ke keadaan semula ketika pagi menjelang. Orang Mesir berlarian ke air itu dan TUHAN mencampakkan orang Mesir ke tengah-tengah laut. 28Air itu kembali pada keadaannya semula dan menenggelamkan semua kereta dan pasukan berkuda itu, yaitu semua pasukan Firaun yang masuk ke laut mengikuti bangsa Israel sehingga tidak ada satu pun yang tersisa dari mereka. 29Akan tetapi, bangsa Israel berjalan di atas tanah yang kering di tengah-tengah laut dan air menjadi seperti tembok bagi mereka, di sebelah kanan dan sebelah kirinya. 30Demikianlah, pada hari itu, TUHAN menyelamatkan Israel dari tangan orang Mesir dan Israel melihat orang-orang Mesir itu mati terdampar di pantai. 31Ketika Israel melihat perbuatan besar yang TUHAN lakukan atas orang Mesir, bangsa itu menjadi takut akan TUHAN dan percaya kepada TUHAN, dan kepada Musa, hamba-Nya.

1Yahweh spoke to Moses, saying, 2“Speak to the children of Israel, that they turn back and encamp before Pihahiroth, between Migdol and the sea, before Baal Zephon. You shall encamp opposite it by the sea. 3Pharaoh will say of the children of Israel, ‘They are entangled in the land. The wilderness has shut them in.’ 4I will harden Pharaoh’s heart, and he will follow after them; and I will get honor over Pharaoh, and over all his armies; and the Egyptians shall know that I am Yahweh.” They did so. 5It was told the king of Egypt that the people had fled; and the heart of Pharaoh and of his servants was changed towards the people, and they said, “What is this we have done, that we have let Israel go from serving us?” 6He prepared his chariot, and took his army with him; 7and he took six hundred chosen chariots, and all the chariots of Egypt, and captains over all of them. 8Yahweh hardened the heart of Pharaoh king of Egypt, and he pursued after the children of Israel; for the children of Israel went out with a high hand. 9The Egyptians pursued after them: all the horses and chariots of Pharaoh, his horsemen, and his army; and overtook them encamping by the sea, beside Pihahiroth, before Baal Zephon. 10When Pharaoh drew near, the children of Israel lifted up their eyes, and behold, the Egyptians were marching after them; and they were very afraid. The children of Israel cried out to Yahweh. 11They said to Moses, “Because there were no graves in Egypt, have you taken us away to die in the wilderness? Why have you treated us this way, to bring us out of Egypt? 12Isn’t this the word that we spoke to you in Egypt, saying, ‘Leave us alone, that we may serve the Egyptians?’ For it were better for us to serve the Egyptians, than that we should die in the wilderness.” 13Moses said to the people, “Don’t be afraid. Stand still, and see the salvation of Yahweh, which he will work for you today: for the Egyptians whom you have seen today, you shall never see them again. 14Yahweh will fight for you, and you shall be still.” 15Yahweh said to Moses, “Why do you cry to me? Speak to the children of Israel, that they go forward. 16Lift up your rod, and stretch out your hand over the sea, and divide it: and the children of Israel shall go into the midst of the sea on dry ground. 17Behold, I myself will harden the hearts of the Egyptians, and they shall go in after them: and I will get myself honor over Pharaoh, and over all his armies, over his chariots, and over his horsemen. 18The Egyptians shall know that I am Yahweh, when I have gotten myself honor over Pharaoh, over his chariots, and over his horsemen.” 19The angel of God, who went before the camp of Israel, moved and went behind them; and the pillar of cloud moved from before them, and stood behind them. 20It came between the camp of Egypt and the camp of Israel; and there was the cloud and the darkness, yet gave it light by night: and the one didn’t come near the other all the night. 21Moses stretched out his hand over the sea, and Yahweh caused the sea to go back by a strong east wind all the night, and made the sea dry land, and the waters were divided. 22The children of Israel went into the midst of the sea on the dry ground, and the waters were a wall to them on their right hand, and on their left. 23The Egyptians pursued, and went in after them into the midst of the sea: all of Pharaoh’s horses, his chariots, and his horsemen. 24In the morning watch, Yahweh looked out on the Egyptian army through the pillar of fire and of cloud, and confused the Egyptian army. 25He took off their chariot wheels, and they drove them heavily; so that the Egyptians said, “Let’s flee from the face of Israel, for Yahweh fights for them against the Egyptians!” 26Yahweh said to Moses, “Stretch out your hand over the sea, that the waters may come again on the Egyptians, on their chariots, and on their horsemen.” 27Moses stretched out his hand over the sea, and the sea returned to its strength when the morning appeared; and the Egyptians fled against it. Yahweh overthrew the Egyptians in the midst of the sea. 28The waters returned, and covered the chariots and the horsemen, even all Pharaoh’s army that went in after them into the sea. There remained not so much as one of them. 29But the children of Israel walked on dry land in the midst of the sea, and the waters were a wall to them on their right hand, and on their left. 30Thus Yahweh saved Israel that day out of the hand of the Egyptians; and Israel saw the Egyptians dead on the seashore. 31Israel saw the great work which Yahweh did to the Egyptians, and the people feared Yahweh; and they believed in Yahweh, and in his servant Moses.

1Toen sprak de HEERE tot Mozes, zeggende: 2Spreek tot de kinderen Israels, dat zij wederkeren, en zich legeren voor Pi-Hachiroth, tussen Migdol en tussen de zee, voor Baal-Zefon; daar tegenover zult gij u legeren aan de zee. 3Farao dan zal zeggen van de kinderen Israels: Zij zijn verward in het land; die woestijn heeft hen besloten. 4En Ik zal Farao's hart verstokken, dat hij hen najage; en Ik zal aan Farao en aan al zijn heir verheerlijkt worden, alzo dat de Egyptenaars zullen weten, dat Ik de HEERE ben. En zij deden alzo. 5Toen nu de koning van Egypte werd geboodschapt, dat het volk vluchtte, zo is het hart van Farao en van zijn knechten veranderd tegen het volk, en zij zeiden: Waarom hebben wij dat gedaan, dat wij Israel hebben laten trekken, dat zij ons niet dienden? 6En hij spande zijn wagen aan, en nam zijn volk met zich. 7En hij nam zeshonderd uitgelezene wagens, ja, al de wagens van Egypte, en de hoofdlieden over die allen. 8Want de HEERE verstokte het hart van Farao, den koning van Egypte, dat hij de kinderen Israels najaagde; doch de kinderen Israels waren door een hoge hand uitgegaan. 9En de Egyptenaars jaagden hen na, en achterhaalden hen, daar zij zich gelegerd hadden aan de zee; al de paarden, de wagens van Farao en zijn ruiters, en zijn heir; nevens Pi-Hachiroth, voor Baal-Zefon. 10Als Farao nabij gekomen was, zo hieven de kinderen Israels hun ogen op, en ziet, de Egyptenaars togen achter hen; en zij vreesden zeer; toen riepen de kinderen Israels tot den HEERE. 11En zij zeiden tot Mozes: Hebt gij ons daarom, omdat er in Egypte gans geen graven waren, weggenomen, opdat wij in deze woestijn sterven zouden? Waarom hebt gij ons dat gedaan, dat gij ons uit Egypte gevoerd hebt? 12Is dit niet het woord, dat wij in Egypte tot u spraken, zeggende: Houd af van ons, en laat ons de Egyptenaren dienen? Want het ware ons beter geweest de Egyptenaren te dienen, dan in deze woestijn te sterven. 13Doch Mozes zeide tot het volk: Vreest niet, staat vast, en ziet het heil des HEEREN, dat Hij heden aan ulieden doen zal, want de Egyptenaars, die gij heden gezien hebt, zult gij niet weder zien in eeuwigheid. 14De HEERE zal voor ulieden strijden, en gij zult stil zijn. 15Toen zeide de HEERE tot Mozes: Wat roept gij tot Mij? Zeg den kinderen Israels, dat zij voorttrekken. 16En gij, hef uw staf op, en strek uw hand uit over de zee, en klief dezelve, dat de kinderen Israels door het midden der zee gaan op het droge. 17En Ik, zie, Ik zal het hart der Egyptenaren verstokken, dat zij na hen daarin gaan; en Ik zal verheerlijkt worden aan Farao en aan al zijn heir, aan zijn wagenen en aan zijn ruiteren. 18En de Egyptenaars zullen weten, dat Ik de HEERE ben, wanneer Ik verheerlijkt zal worden aan Farao, aan zijn wagenen en aan zijn ruiteren. 19En de Engel Gods, Die voor het heir van Israel ging, vertrok, en ging achter hen; de wolkkolom vertrok ook van hun aangezicht, en stond achter hen. 20En zij kwamen tussen het leger der Egyptenaren, en tussen het leger van Israel; en de wolk was te gelijk duisternis en verlichtte den nacht; zodat de een tot den ander niet naderde den gansen nacht. 21Toen Mozes zijn hand uitstrekte over de zee, zo deed de HEERE de zee weggaan, door een sterken oostenwind, dien gansen nacht, en maakte de zee droog, en de wateren werden gekliefd. 22En de kinderen Israels zijn ingegaan in het midden van de zee, op het droge; en de wateren waren hun een muur, aan hun rechter hand en aan hun linkerhand. 23En de Egyptenaars vervolgden hen, en gingen in, achter hen, al de paarden van Farao, zijn wagenen en zijn ruiteren, in het midden van de zee. 24En het geschiedde in dezelfde morgenwake, dat de HEERE, in de kolom des vuurs en der wolk, zag op het leger der Egyptenaren; en Hij verschrikte het leger der Egyptenaren. 25En Hij stiet de raderen hunner wagenen weg, en deed ze zwaarlijk voortvaren. Toen zeiden de Egyptenaars: Laat ons vlieden van het aangezicht van Israel, want de HEERE strijdt voor hen tegen de Egyptenaars. 26En de HEERE zeide tot Mozes: Strek uw hand uit over de zee, dat de wateren wederkeren over de Egyptenaars, over hun wagenen en over hun ruiters. 27Toen strekte Mozes zijn hand uit over de zee; en de zee kwam weder, tegen het naken van den morgenstond, tot haar kracht; en de Egyptenaars vluchtten die tegemoet; en de HEERE stortte de Egyptenaars in het midden der zee. 28Want als de wateren wederkeerden, zo bedekten zij de wagenen en de ruiters van het ganse heir van Farao, dat hen nagevolgd was in de zee; er bleef niet een van hen over. 29Maar de kinderen Israels gingen op het droge, in het midden der zee; en de wateren waren hun een muur, aan hun rechter hand en aan hun linkerhand. 30Alzo verloste de HEERE Israel aan dien dag uit de hand der Egyptenaren; en Israel zag de Egyptenaren dood aan den oever der zee. 31Ook zag Israel de grote hand, die de HEERE aan de Egyptenaren bewezen had; en het volk vreesde den HEERE, en geloofde in den HEERE, en aan Mozes, Zijn knecht.