புலம்பல்கள் 3

Hoop in het midden

1ஆண்டவருடைய கோபத்தின் பிரம்பினால் ஏற்பட்ட சிறுமையைக் கண்ட மனிதன் நான். 2அவர் என்னை வெளிச்சத்திலே அல்ல, இருளிலே அழைத்து நடத்திவந்தார். 3அவர் தமது கையை எனக்கு விரோதமாகவே தினமும் திருப்பினார். 4என் சதையையும், என் தோலையும் கடினமாக்கினார்; என் எலும்புகளை நொறுக்கினார். 5அவர் எனக்கு விரோதமாக மதிலைக்கட்டி, கசப்பினாலும் வருத்தத்தினாலும் என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டார். 6ஆரம்பகாலத்தில் இறந்தவர்களைப்போல என்னை இருளான இடங்களில் கிடக்கச்செய்தார். 7நான் தப்பிப்போகாமலிருக்க என்னைச்சூழ வேலியடைத்தார்; என் விலங்கை கடினமாக்கினார். 8நான் சத்தமிட்டுக் கூப்பிட்டாலும், என் ஜெபத்திற்கு வழியை அடைத்துப்போட்டார். 9வெட்டின கற்களின் சுவரால் என் வழிகளை அடைத்துப்போட்டார், என் பாதைகளைத் தாறுமாறாக்கினார். 10அவர் எனக்காகப் பதுங்கியிருக்கிற கரடியும், மறைவிடங்களில் தங்குகிற சிங்கமுமாயிருக்கிறார். 11என்னுடைய வழிகளை அகற்றி, என்னைத் துண்டித்துப்போட்டார்; என்னைப் பயனற்றவனாக்கிவிட்டார். 12தமது வில்லை நாணேற்றி, என்னை அம்புக்கு இலக்காக வைத்தார். 13தம்முடைய அம்புகளை வைக்கும் பையின் அம்புகளை என் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் படச்செய்தார். 14நான் என் மக்கள் அனைவருக்கும் பரியாசமும், தினமும் அவர்களுடைய கின்னரப் பாடலுமானேன். 15கசப்பினால் என்னை நிரப்பி, எட்டியினால் என்னை வெறுப்படையச்செய்தார். 16அவர் உணவிலுள்ள சிறுகற்களால் என் பற்களை நொறுக்கி, என்னைச் சாம்பலில் புரளச்செய்தார். 17என் ஆத்துமாவைச் சமாதானத்திற்குத் தூரமாக்கினார்; சுகத்தை மறந்தேன். 18என் பெலனும், நான் யெகோவாவுக்குக் காத்திருந்த நம்பிக்கையும் அழிந்துபோனது என்றேன். 19எட்டியும் பிச்சுமாகிய என் சிறுமையையும் என் தவிப்பையும் நினைத்தருளும். 20என் ஆத்துமா அவைகளை நினைத்து நினைத்து எனக்குள் உடைந்துபோகிறது. 21இதை என் மனதிலே வைத்து நம்பிக்கை கொண்டிருப்பேன். 22நாம் அழிந்துபோகாமலிருக்கிறது யெகோவாவுடைய கிருபையே, அவருடைய இரக்கங்களுக்கு முடிவில்லை. 23அவைகள் காலைதோறும் புதியவைகள்; உமது உண்மை பெரிதாயிருக்கிறது. 24யெகோவா என் பங்கு என்று என் ஆத்துமா சொல்லும்; ஆகையால் அவரிடத்தில் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பேன். 25தமக்குக் காத்திருக்கிறவர்களுக்கும், தம்மைத் தேடுகிற ஆத்துமாவுக்கும் யெகோவா நல்லவர். 26யெகோவாவுடைய இரட்சிப்புக்கு நம்பிக்கையோடு காத்திருக்கிறது நல்லது. 27தன் இளவயதில் நுகத்தைச் சுமக்கிறது மனிதனுக்கு நல்லது. 28அவரே அதைத் தன்மேல் வைத்தாரென்று அவன் தனிமையாயிருந்து மெளனமாயிருப்பானாக. 29நம்பிக்கைக்கு இடமுண்டோ என்று தன் வாய் மண்ணில்படும்படி குப்புறவிழுவானாக. 30தன்னை அடிக்கிறவனுக்குத் தன் கன்னத்தைக் காட்டி, அவமானத்தால் நிறைந்திருப்பானாக. 31ஆண்டவர் என்றென்றைக்கும் கைவிடமாட்டார். 32அவர் வருத்தப்படுத்தினாலும் தமது மிகுந்த கிருபையின்படி மனமிரங்குவார். 33அவர் மனப்பூர்வமாக மனுமக்களைச் சிறுமையாக்கி வருத்தப்படுத்துகிறதில்லை. 34ஒருவன் பூமியில் சிறைப்பட்டவர்கள் அனைவரையும் தன் கால்களின்கீழ் நசுக்குகிறதையும், 35உன்னதமான தேவனின் சமுகத்தில் மனிதர்களுடைய நியாயத்தைப் புரட்டுகிறதையும், 36மனிதனை அவனுடைய வழக்கிலே மாறுபாடாக்குகிறதையும், ஆண்டவர் காணாதிருப்பாரோ? 37ஆண்டவர் கட்டளையிடாமல் இருக்கும்போது, காரியம் சம்பவிக்கும் என்று சொல்லுகிறவன் யார்? 38உன்னதமான தேவனுடைய வாயிலிருந்து தீமையும் நன்மையும் புறப்படுகிறதில்லையோ? 39உயிருள்ள மனிதன் முறையிடுவானேன்? அவன் தன்னுடைய பாவத்திற்கு வரும் தண்டனையைக்குறித்து முறையிடுகிறதென்ன? 40நாம் நம்முடைய வழிகளைச் சோதித்து ஆராய்ந்து, யெகோவாவிடத்தில் திரும்பக்கடவோம். 41நாம் நம்முடைய கைகளோடுங்கூட நம்முடைய இருதயத்தையும் பரலோகத்திலிருக்கிற தேவனிடத்திற்கு ஏறெடுப்போமாக. 42நாங்கள் துரோகம்செய்து, கலகம்செய்தோம்; ஆகையால் தேவரீர் மன்னிக்காமல் இருந்தீர். 43தேவரீர் கோபத்தால் மூடிக்கொண்டு, எங்களைத் தப்பவிடாமல் பின்தொடர்ந்து கொன்றீர். 44ஜெபம் உள்ளே நுழையமுடியாதபடி உம்மை மேகத்தால் மூடிக்கொண்டீர். 45மக்களுக்குள்ளே எங்களைக் குப்பையும் அருவருப்புமாக்கினீர். 46எங்கள் பகைவர்கள் எல்லோரும் எங்களுக்கு விரோதமாகத் தங்கள் வாயைத் திறந்தார்கள். 47பயமும், படுகுழியும், பயனற்றநிலையும், அழிவும் எங்களுக்கு நேரிட்டது. 48மகளாகிய என் மக்கள் அடைந்த கேட்டினால் என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வடிகிறது. 49யெகோவா பரலோகத்திலிருந்து நோக்கிப்பார்க்கும்வரை, 50என் கண் இடைவிடாமல் ஓய்வின்றி வழிகிறது. 51என் பட்டணத்தின் பெண்கள் அனைவரினிமித்தம், என் கண் என் ஆத்துமாவுக்கு வேதனையுண்டாக்குகிறது. 52காரணமே இல்லாமல் என்னைப் பகைக்கிறவர்கள் என்னை ஒரு பறவையைப்போல வேட்டையாடினார்கள். 53படுகுழியிலே என் உயிரை ஒடுக்கி, என்மேல் கல்லைவைத்தார்கள். 54தண்ணீர் என் தலைக்குமேல் வந்தது; அழிந்தேன் என்றேன். 55மகா ஆழமான குழியிலிருந்து, யெகோவாவே, உம்முடைய பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டேன். 56என் சத்தத்தைக் கேட்டீர்; என் பெருமூச்சுக்கும் என் கூப்பிடுதலுக்கும் உமது செவியை அடைத்துக்கொள்ளாதேயும். 57நான் உம்மை நோக்கிக் கூப்பிட்டநாளிலே நீர் கேட்டு: பயப்படாதே என்றீர். 58ஆண்டவரே, என் ஆத்துமாவின் வழக்கை நடத்தினீர்; என் உயிரை மீட்டுக்கொண்டீர். 59யெகோவாவே, எனக்கு உண்டான அநியாயத்தைக் கண்டீர்; எனக்கு நியாயம் செய்யும். 60அவர்களுடைய எல்லா விரோதத்தையும், அவர்கள் எனக்கு விரோதமாக நினைத்த எல்லா நினைவுகளையும் கண்டீர். 61யெகோவாவே, அவர்கள் அவமதித்த அவமானங்களையும், அவர்கள் எனக்கு விரோதமாக நினைத்த எல்லா நினைவுகளையும், 62எனக்கு விரோதமாக எழும்பினவர்களின் வாய்ச்சொற்களையும், அவர்கள் நாள்முழுவதும் எனக்கு விரோதமாக யோசிக்கும் யோசனைகளையும் கேட்டீர். 63அவர்கள் உட்கார்ந்திருப்பதையும் அவர்கள் எழுந்திருப்பதையும் நோக்கிப் பாரும்; நான் அவர்களுடைய பாடலாயிருக்கிறேன். 64யெகோவாவே, அவர்களுடைய கைகள் செய்த செயல்களுக்குத்தக்கதாக அவர்களுக்குப் பலன் கொடுப்பீர். 65அவர்களுக்கு மனவேதனையைக் கொடுப்பீர், உம்முடைய சாபம் அவர்கள்மேல் இருக்கும். 66கோபமாக அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து, யெகோவாவுடைய வானங்களின் கீழே அவர்கள் இல்லாதபடி அவர்களை அழித்துவிடுவீர்.

Hoop in het midden

1I am the man that has seen affliction by the rod of his wrath. 2He has led me and caused me to walk in darkness, and not in light. 3Surely against me he turns his hand again and again all the day. 4My flesh and my skin has he made old; he has broken my bones. 5He has built against me, and surrounded me with gall and travail. 6He has made me to dwell in dark places, as those that have been long dead. 7He has walled me about, that I can’t go out; he has made my chain heavy. 8Yes, when I cry, and call for help, he shuts out my prayer. 9He has walled up my ways with cut stone; he has made my paths crooked. 10He is to me as a bear lying in wait, as a lion in secret places. 11He has turned aside my ways, and pulled me in pieces; he has made me desolate. 12He has bent his bow, and set me as a mark for the arrow. 13He has caused the shafts of his quiver to enter into my kidneys. 14I am become a derision to all my people, and their song all the day. 15He has filled me with bitterness, he has sated me with wormwood. 16He has also broken my teeth with gravel stones; he has covered me with ashes. 17You have removed my soul far off from peace; I forgot prosperity. 18I said, My strength is perished, and my expectation from Yahweh. 19Remember my affliction and my misery, the wormwood and the gall. 20My soul still remembers them, and is bowed down within me. 21This I recall to my mind; therefore have I hope. 22It is because of Yahweh’s loving kindnesses that we are not consumed, because his compassion doesn’t fail. 23They are new every morning; great is your faithfulness. 24Yahweh is my portion, says my soul; therefore will I hope in him. 25Yahweh is good to those who wait for him, to the soul that seeks him. 26It is good that a man should hope and quietly wait for the salvation of Yahweh. 27It is good for a man that he bear the yoke in his youth. 28Let him sit alone and keep silence, because he has laid it on him. 29Let him put his mouth in the dust, if so be there may be hope. 30Let him give his cheek to him who strikes him; let him be filled full with reproach. 31For the Lord will not cast off forever. 32For though he cause grief, yet he will have compassion according to the multitude of his loving kindnesses. 33For he does not afflict willingly, nor grieve the children of men. 34To crush under foot all the prisoners of the earth, 35To turn aside the right of a man before the face of the Most High, 36To subvert a man in his cause, the Lord doesn’t approve. 37Who is he who says, and it comes to pass, when the Lord doesn’t command it? 38Doesn’t evil and good come out of the mouth of the Most High? 39Why does a living man complain, a man for the punishment of his sins? 40Let us search and try our ways, and turn again to Yahweh. 41Let us lift up our heart with our hands to God in the heavens. 42We have transgressed and have rebelled; you have not pardoned. 43You have covered with anger and pursued us; you have killed, you have not pitied. 44You have covered yourself with a cloud, so that no prayer can pass through. 45You have made us an off-scouring and refuse in the midst of the peoples. 46All our enemies have opened their mouth wide against us. 47Fear and the pit have come on us, devastation and destruction. 48My eye runs down with streams of water, for the destruction of the daughter of my people. 49My eye pours down, and doesn’t cease, without any intermission, 50Until Yahweh look down, and see from heaven. 51My eye affects my soul, because of all the daughters of my city. 52They have chased me relentlessly like a bird, those who are my enemies without cause. 53They have cut off my life in the dungeon, and have cast a stone on me. 54Waters flowed over my head; I said, I am cut off. 55I called on your name, Yahweh, out of the lowest dungeon. 56You heard my voice; don’t hide your ear at my breathing, at my cry. 57You drew near in the day that I called on you; you said, Don’t be afraid. 58Lord, you have pleaded the causes of my soul; you have redeemed my life. 59Yahweh, you have seen my wrong. Judge my cause. 60You have seen all their vengeance and all their devices against me. 61You have heard their reproach, Yahweh, and all their devices against me, 62The lips of those that rose up against me, and their device against me all the day. 63You see their sitting down, and their rising up; I am their song. 64You will render to them a recompense, Yahweh, according to the work of their hands. 65You will give them hardness of heart, your curse to them. 66You will pursue them in anger, and destroy them from under the heavens of Yahweh.

Hoop in het midden

1Aleph. Ik ben de man, die ellende gezien heeft door de roede Zijner verbolgenheid. 2Aleph. Hij heeft mij geleid en gevoerd in de duisternis, en niet in het licht. 3Aleph. Hij heeft Zich immers tegen mij gewend, Hij heeft Zijn hand den gansen dag veranderd. 4Beth. Hij heeft mijn vlees en mijn huid oud gemaakt, Hij heeft mijn beenderen gebroken. 5Beth. Hij heeft tegen mij gebouwd, en Hij heeft mij met galle en moeite omringd. 6Beth. Hij heeft mij gezet in duistere plaatsen, als degenen, die over lang dood zijn. 7Gimel. Hij heeft mij toegemuurd, dat ik er niet uit gaan kan; Hij heeft mijn koperen boeien verzwaard. 8Gimel. Ook wanneer ik roep en schreeuw, sluit Hij de oren voor mijn gebed. 9Gimel. Hij heeft mij wegen toegemuurd met uitgehouwen stenen, Hij heeft mijn paden verkeerd. 10Daleth. Hij is mij een loerende beer, een leeuw in verborgen plaatsen. 11Daleth. Hij heeft mijn wegen afgewend; en Hij heeft mij in stukken gebroken; Hij heeft mij woest gemaakt. 12Daleth. Hij heeft Zijn boog gespannen, en Hij heeft mij den pijl als ten doel gesteld. 13He. Hij heeft Zijn pijlen in mijn nieren doen ingaan. 14He. Ik ben al mijn volk tot belaching geworden, hun snarenspel den gansen dag. 15He. Hij heeft mij met bitterheden verzadigd, Hij heeft mij met alsem dronken gemaakt. 16Vau. Hij heeft mijn tanden met zandsteentjes verbrijzeld, Hij heeft mij in de as nedergedrukt. 17Vau. En Gij hebt mijn ziel verre van den vrede verstoten, ik heb het goede vergeten. 18Vau. Toen zeide ik: Mijn sterkte is vergaan, en mijn hoop van den HEERE. 19Zain. Gedenk aan mijn ellende en aan mijn ballingschap, aan den alsem en galle. 20Zain. Mijn ziel gedenkt er wel terdege aan, en zij bukt zich neder in mij. 21Zain. Dit zal ik mij ter harte nemen, daarom zal ik hopen; 22Cheth. Het zijn de goedertierenheden des HEEREN, dat wij niet vernield zijn, dat Zijn barmhartigheden geen einde hebben; 23Cheth. Zij zijn allen morgen nieuw, Uw trouw is groot. 24Cheth. De HEERE is mijn Deel, zegt mijn ziel, daarom zal ik op Hem hopen. 25Teth. De HEERE is goed dengenen, die Hem verwachten, der ziele, die Hem zoekt. 26Teth. Het is goed, dat men hope, en stille zij op het heil des HEEREN. 27Teth. Het is goed voor een man, dat hij het juk in zijn jeugd draagt. 28Jod. Hij zitte eenzaam, en zwijge stil, omdat Hij het hem opgelegd heeft. 29Jod. Hij steke zijn mond in het stof, zeggende: Misschien is er verwachting. 30Jod. Hij geve zijn wang dien, die hem slaat, hij worde zat van smaad. 31Caph. Want de Heere zal niet verstoten in eeuwigheid. 32Caph. Maar als Hij bedroefd heeft, zo zal Hij Zich ontfermen, naar de grootheid Zijner goedertierenheden. 33Caph. Want Hij plaagt of bedroeft des mensenkinderen niet van harte. 34Lamed. Dat men al de gevangenen der aarde onder Zijn voeten verbrijzelt; 35Lamed. Dat men het recht eens mans buigt voor het aangezicht des Allerhoogsten; 36Lamed. Dat men een mens verongelijkt in zijn twistzaak; zou het de Heere niet zien? 37Mem. Wie zegt wat, hetwelk geschiedt, zo het de Heere niet beveelt? 38Mem. Gaat niet uit den mond des Allerhoogsten het kwade en het goede? 39Mem. Wat klaagt dan een levend mens? Een ieder klage vanwege zijn zonden. 40Nun. Laat ons onze wegen onderzoeken en doorzoeken, en laat ons wederkeren tot den HEERE. 41Nun. Laat ons onze harten opheffen, mitsgaders de handen, tot God in den hemel, zeggende: 42Nun. Wij hebben overtreden, en wij zijn wederspannig geweest, daarom hebt Gij niet gespaard. 43Samech. Gij hebt ons met toorn bedekt, en Gij hebt ons vervolgd; Gij hebt ons gedood, Gij hebt niet verschoond. 44Samech. Gij hebt U met een wolk bedekt, zodat er geen gebed doorkwam. 45Samech. Gij hebt ons tot een uitvaagsel en wegwerpsel gesteld, in het midden der volken. 46Pe. Al onze vijanden hebben hun mond tegen ons opgesperd. 47Pe. De vreze en de kuil zijn over ons gekomen, de verwoesting en de verbreking. 48Pe. Met waterbeken loopt mijn oog neder, vanwege de breuk der dochter mijns volks. 49Ain. Mijn oog vliet, en kan niet ophouden, omdat er geen rust is; 50Ain. Totdat het de HEERE van den hemel aanschouwe, en het zie. 51Ain. Mijn oog doet mijn ziele moeite aan, vanwege al de dochteren mijner stad. 52Tsade. Die mijn vijanden zijn zonder oorzaak, hebben mij als een vogeltje dapperlijk gejaagd. 53Tsade. Zij hebben mijn leven in een kuil uitgeroeid, en zij hebben een steen op mij geworpen. 54Tsade. De wateren zwommen over mijn hoofd; ik zeide: Ik ben afgesneden! 55Koph. HEERE! Ik heb Uw Naam aangeroepen uit den ondersten kuil. 56Koph. Gij hebt mijn stem gehoord, verberg Uw oor niet voor mijn zuchten, voor mijn roepen. 57Koph. Gij hebt U genaderd ten dage, als ik U aanriep; Gij hebt gezegd: Vrees niet! 58Resch. Heere! Gij hebt de twistzaken mijner ziel getwist, Gij hebt mijn leven verlost. 59Resch. Heere! Gij hebt gezien de verkeerdheid, die men mij aangedaan heeft, oordeel mijn rechtzaak. 60Resch. Gij hebt al hun wraak gezien, al hun gedachten tegen mij. 61Schin. HEERE! Gij hebt hun smaden gehoord, en al hun gedachten tegen mij; 62Schin. De lippen dergenen, die tegen mij opstaan, en hun dichten tegen mij den gansen dag. 63Schin. Aanschouw hun zitten en opstaan; ik ben hun snarenspel. 64Thau. HEERE! geef hun weder die vergelding, naar het werk hunner handen. 65Thau. Geef hun een deksel des harten; Uw vloek zij over hen! 66Thau. Vervolg ze met toorn, en verdelg ze van onder den hemel des HEEREN.