De vader die rent: een verhaal met een open eindeOjciec, który biegł

¹⁰Tak, powiadam wam, będzie radość przed Anioły Bożymi nad jednym grzesznikiem pokutującym.

Een vader en twee zonen

¹¹Nadto rzekł: Człowiek niektóry miał dwóch synów, ¹²I rzekł młodszy z nich ojcu: Ojcze! daj mi dział majętności na mię przypadający. I rozdzielił im majętność. ¹³A po niewielu dniach, zebrawszy wszystko on młodszy syn, odjechał w daleką krainę, i rozproszył tam majętność swoję, żyjąc rozpustnie. ¹⁴A gdy wszystko potracił, stał się głód wielki w onej krainie, a on począł niedostatek cierpieć. ¹⁵A tak szedłszy, przystał do jednego mieszczanina onej krainy, który go posłał do folwarku swego, aby pasł świnie. ¹⁶I żądał napełnić brzuch swój młótem, które jadały świnie; ale mu nikt nie dawał. ¹⁷Potem przyszedłszy do siebie, rzekł: O jako wiele najemników ojca mego mają dosyć chleba, a ja od głodu ginę! ¹⁸Wstawszy tedy, pójdę do ojca mego i rzekę mu: Ojcze! zgrzeszyłem przeciwko niebu i przed tobą. ¹⁹I nie jestem godzien więcej być nazywany synem twoim, uczyń mię jako jednego z najemników twoich. ²⁰Tedy wstawszy, szedł do ojca swego. A gdy on jeszcze był opodal, ujrzał go ojciec jego, i użaliwszy się go, przybieżał, a padłszy na szyję jego, pocałował go. ²¹I rzekł mu syn: Ojcze! zgrzeszyłem przeciwko niebu i przed tobą, i jużem nie jest godzien, abym był nazywany synem twoim. ²²Rzekł tedy ojciec do sług swoich: Przynieście onę przednią szatę, a obleczcie go, i dajcie pierścień na rękę jego, i obuwie na nogi jego. ²³A przywiódłszy ono tłuste cielę, zabijcie, a jedząc bądźmy weseli. ²⁴Albowiem ten syn mój umarł był, a zasię ożył; zginął był, i znaleziony jest; i poczęli się weselić. ²⁵Ale starszy syn jego był na polu; a gdy przychodząc przybliżył się ku domowi, usłyszał muzykę i tańce; ²⁶A zawoławszy jednego z sług, pytał, co by to było. ²⁷A on mu powiedział: Brat twój przyszedł, i zabił ojciec twój ono tłuste cielę, iż go zdrowego dostał. ²⁸I rozgniewał się, a nie chciał wnijść; ale ojciec jego wyszedłszy prosił go. ²⁹A on odpowiadając, rzekł ojcu: Oto przez tak wiele lat służę tobie, a nigdym nie przestąpił przykazania twego; wszakżeś mi nigdy nie dał koźlęcia, abym się z przyjacioły moimi weselił. ³⁰Ale gdy ten syn twój, który pożarł majętność twoję z wszetecznicami, przyszedł, zabiłeś mu ono tłuste cielę.

¹⁰Even so, I tell you, there is joy in the presence of the angels of God over one sinner repenting.”

Een vader en twee zonen

¹¹He said, “A certain man had two sons. ¹²The younger of them said to his father, ‘Father, give me my share of your property.’ He divided his livelihood between them. ¹³Not many days after, the younger son gathered all of this together and traveled into a far country. There he wasted his property with riotous living. ¹⁴When he had spent all of it, there arose a severe famine in that country, and he began to be in need. ¹⁵He went and joined himself to one of the citizens of that country, and he sent him into his fields to feed pigs. ¹⁶He wanted to fill his belly with the husks that the pigs ate, but no one gave him any. ¹⁷But when he came to himself he said, ‘How many hired servants of my father’s have bread enough to spare, and I’m dying with hunger! ¹⁸I will get up and go to my father, and will tell him, “Father, I have sinned against heaven, and in your sight. ¹⁹I am no more worthy to be called your son. Make me as one of your hired servants.”’ ²⁰“He arose, and came to his father. But while he was still far off, his father saw him, and was moved with compassion, and ran, and fell on his neck, and kissed him. ²¹The son said to him, ‘Father, I have sinned against heaven, and in your sight. I am no longer worthy to be called your son.’ ²²“But the father said to his servants, ‘Bring out the best robe, and put it on him. Put a ring on his hand, and shoes on his feet. ²³Bring the fattened calf, kill it, and let us eat, and celebrate; ²⁴for this, my son, was dead, and is alive again. He was lost, and is found.’ They began to celebrate. ²⁵“Now his elder son was in the field. As he came near to the house, he heard music and dancing. ²⁶He called one of the servants to him, and asked what was going on. ²⁷He said to him, ‘Your brother has come, and your father has killed the fattened calf, because he has received him back safe and healthy.’ ²⁸But he was angry, and would not go in. Therefore his father came out, and begged him. ²⁹But he answered his father, ‘Behold, these many years I have served you, and I never disobeyed a commandment of yours, but you never gave me a goat, that I might celebrate with my friends. ³⁰But when this, your son, came, who has devoured your living with prostitutes, you killed the fattened calf for him.’

¹⁰Alzo, zeg Ik ulieden, is er blijdschap voor de engelen Gods over een zondaar, die zich bekeert.

Een vader en twee zonen

¹¹En Hij zeide: Een zeker mens had twee zonen. ¹²En de jongste van hen zeide tot den vader: Vader, geef mij het deel des goeds, dat mij toekomt. En hij deelde hun het goed. ¹³En niet vele dagen daarna, de jongste zoon, alles bijeenvergaderd hebbende, is weggereisd in een ver gelegen land, en heeft aldaar zijn goed doorgebracht, levende overdadiglijk. ¹⁴En als hij het alles verteerd had, werd er een grote hongersnood in datzelve land, en hij begon gebrek te lijden. ¹⁵En hij ging heen, en voegde zich bij een van de burgers deszelven lands; en die zond hem op zijn land om de zwijnen te weiden. ¹⁶En hij begeerde zijn buik te vullen met den draf, dien de zwijnen aten; en niemand gaf hem dien. ¹⁷En tot zichzelven gekomen zijnde, zeide hij: Hoe vele huurlingen mijns vaders hebben overvloed van brood, en ik verga van honger! ¹⁸Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan, en ik zal tot hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u; ¹⁹En ik ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden; maak mij als een van uw huurlingen. ²⁰En opstaande, ging hij naar zijn vader. En als hij nog ver van hem was, zag hem zijn vader, en werd met innerlijke ontferming bewogen; en toe lopende, viel hem om zijn hals, en kuste hem. ²¹En de zoon zeide tot hem: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u, en ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden. ²²Maar de vader zeide tot zijn dienstknechten: Brengt hier voor het beste kleed, en doet het hem aan, en geeft hem een ring aan zijn hand, en schoenen aan de voeten; ²³En brengt het gemeste kalf, en slacht het; en laat ons eten en vrolijk zijn. ²⁴Want deze mijn zoon was dood, en is weder levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden! En zij begonnen vrolijk te zijn. ²⁵En zijn oudste zoon was in het veld; en als hij kwam, en het huis genaakte, hoorde hij het gezang en het gerei, ²⁶En tot zich geroepen hebbende een van de knechten, vraagde, wat dat mocht zijn. ²⁷En deze zeide tot hem: Uw broeder is gekomen, en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht, omdat hij hem gezond weder ontvangen heeft. ²⁸Maar hij werd toornig, en wilde niet ingaan. Zo ging dan zijn vader uit, en bad hem. ²⁹Doch hij, antwoordende, zeide tot den vader: Zie, ik dien u nu zo vele jaren, en heb nooit uw gebod overtreden, en gij hebt mij nooit een bokje gegeven, opdat ik met mijn vrienden mocht vrolijk zijn. ³⁰Maar als deze uw zoon gekomen is, die uw goed met hoeren doorgebracht heeft, zo hebt gij hem het gemeste kalf geslacht.

¹¹Nadto rzekł: Człowiek niektóry miał dwóch synów, ¹²I rzekł młodszy z nich ojcu: Ojcze! daj mi dział majętności na mię przypadający. I rozdzielił im majętność. ¹³A po niewielu dniach, zebrawszy wszystko on młodszy syn, odjechał w daleką krainę, i rozproszył tam majętność swoję, żyjąc rozpustnie. ¹⁴A gdy wszystko potracił, stał się głód wielki w onej krainie, a on począł niedostatek cierpieć. ¹⁵A tak szedłszy, przystał do jednego mieszczanina onej krainy, który go posłał do folwarku swego, aby pasł świnie. ¹⁶I żądał napełnić brzuch swój młótem, które jadały świnie; ale mu nikt nie dawał. ¹⁷Potem przyszedłszy do siebie, rzekł: O jako wiele najemników ojca mego mają dosyć chleba, a ja od głodu ginę! ¹⁸Wstawszy tedy, pójdę do ojca mego i rzekę mu: Ojcze! zgrzeszyłem przeciwko niebu i przed tobą. ¹⁹I nie jestem godzien więcej być nazywany synem twoim, uczyń mię jako jednego z najemników twoich. ²⁰Tedy wstawszy, szedł do ojca swego. A gdy on jeszcze był opodal, ujrzał go ojciec jego, i użaliwszy się go, przybieżał, a padłszy na szyję jego, pocałował go. ²¹I rzekł mu syn: Ojcze! zgrzeszyłem przeciwko niebu i przed tobą, i jużem nie jest godzien, abym był nazywany synem twoim. ²²Rzekł tedy ojciec do sług swoich: Przynieście onę przednią szatę, a obleczcie go, i dajcie pierścień na rękę jego, i obuwie na nogi jego. ²³A przywiódłszy ono tłuste cielę, zabijcie, a jedząc bądźmy weseli. ²⁴Albowiem ten syn mój umarł był, a zasię ożył; zginął był, i znaleziony jest; i poczęli się weselić. ²⁵Ale starszy syn jego był na polu; a gdy przychodząc przybliżył się ku domowi, usłyszał muzykę i tańce; ²⁶A zawoławszy jednego z sług, pytał, co by to było. ²⁷A on mu powiedział: Brat twój przyszedł, i zabił ojciec twój ono tłuste cielę, iż go zdrowego dostał. ²⁸I rozgniewał się, a nie chciał wnijść; ale ojciec jego wyszedłszy prosił go. ²⁹A on odpowiadając, rzekł ojcu: Oto przez tak wiele lat służę tobie, a nigdym nie przestąpił przykazania twego; wszakżeś mi nigdy nie dał koźlęcia, abym się z przyjacioły moimi weselił. ³⁰Ale gdy ten syn twój, który pożarł majętność twoję z wszetecznicami, przyszedł, zabiłeś mu ono tłuste cielę. ³¹A on mu rzekł; Synu! tyś zawsze ze mną, a wszystkie dobra moje twoje są. ³²Lecz trzeba było weselić się i radować, że ten brat twój umarł był, a zasię ożył, i zginął był a znaleziony jest.

¹¹He said, “A certain man had two sons. ¹²The younger of them said to his father, ‘Father, give me my share of your property.’ He divided his livelihood between them. ¹³Not many days after, the younger son gathered all of this together and traveled into a far country. There he wasted his property with riotous living. ¹⁴When he had spent all of it, there arose a severe famine in that country, and he began to be in need. ¹⁵He went and joined himself to one of the citizens of that country, and he sent him into his fields to feed pigs. ¹⁶He wanted to fill his belly with the husks that the pigs ate, but no one gave him any. ¹⁷But when he came to himself he said, ‘How many hired servants of my father’s have bread enough to spare, and I’m dying with hunger! ¹⁸I will get up and go to my father, and will tell him, “Father, I have sinned against heaven, and in your sight. ¹⁹I am no more worthy to be called your son. Make me as one of your hired servants.”’ ²⁰“He arose, and came to his father. But while he was still far off, his father saw him, and was moved with compassion, and ran, and fell on his neck, and kissed him. ²¹The son said to him, ‘Father, I have sinned against heaven, and in your sight. I am no longer worthy to be called your son.’ ²²“But the father said to his servants, ‘Bring out the best robe, and put it on him. Put a ring on his hand, and shoes on his feet. ²³Bring the fattened calf, kill it, and let us eat, and celebrate; ²⁴for this, my son, was dead, and is alive again. He was lost, and is found.’ They began to celebrate. ²⁵“Now his elder son was in the field. As he came near to the house, he heard music and dancing. ²⁶He called one of the servants to him, and asked what was going on. ²⁷He said to him, ‘Your brother has come, and your father has killed the fattened calf, because he has received him back safe and healthy.’ ²⁸But he was angry, and would not go in. Therefore his father came out, and begged him. ²⁹But he answered his father, ‘Behold, these many years I have served you, and I never disobeyed a commandment of yours, but you never gave me a goat, that I might celebrate with my friends. ³⁰But when this, your son, came, who has devoured your living with prostitutes, you killed the fattened calf for him.’ ³¹“He said to him, ‘Son, you are always with me, and all that is mine is yours. ³²But it was appropriate to celebrate and be glad, for this, your brother, was dead, and is alive again. He was lost, and is found.’”

¹¹En Hij zeide: Een zeker mens had twee zonen. ¹²En de jongste van hen zeide tot den vader: Vader, geef mij het deel des goeds, dat mij toekomt. En hij deelde hun het goed. ¹³En niet vele dagen daarna, de jongste zoon, alles bijeenvergaderd hebbende, is weggereisd in een ver gelegen land, en heeft aldaar zijn goed doorgebracht, levende overdadiglijk. ¹⁴En als hij het alles verteerd had, werd er een grote hongersnood in datzelve land, en hij begon gebrek te lijden. ¹⁵En hij ging heen, en voegde zich bij een van de burgers deszelven lands; en die zond hem op zijn land om de zwijnen te weiden. ¹⁶En hij begeerde zijn buik te vullen met den draf, dien de zwijnen aten; en niemand gaf hem dien. ¹⁷En tot zichzelven gekomen zijnde, zeide hij: Hoe vele huurlingen mijns vaders hebben overvloed van brood, en ik verga van honger! ¹⁸Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan, en ik zal tot hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u; ¹⁹En ik ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden; maak mij als een van uw huurlingen. ²⁰En opstaande, ging hij naar zijn vader. En als hij nog ver van hem was, zag hem zijn vader, en werd met innerlijke ontferming bewogen; en toe lopende, viel hem om zijn hals, en kuste hem. ²¹En de zoon zeide tot hem: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u, en ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden. ²²Maar de vader zeide tot zijn dienstknechten: Brengt hier voor het beste kleed, en doet het hem aan, en geeft hem een ring aan zijn hand, en schoenen aan de voeten; ²³En brengt het gemeste kalf, en slacht het; en laat ons eten en vrolijk zijn. ²⁴Want deze mijn zoon was dood, en is weder levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden! En zij begonnen vrolijk te zijn. ²⁵En zijn oudste zoon was in het veld; en als hij kwam, en het huis genaakte, hoorde hij het gezang en het gerei, ²⁶En tot zich geroepen hebbende een van de knechten, vraagde, wat dat mocht zijn. ²⁷En deze zeide tot hem: Uw broeder is gekomen, en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht, omdat hij hem gezond weder ontvangen heeft. ²⁸Maar hij werd toornig, en wilde niet ingaan. Zo ging dan zijn vader uit, en bad hem. ²⁹Doch hij, antwoordende, zeide tot den vader: Zie, ik dien u nu zo vele jaren, en heb nooit uw gebod overtreden, en gij hebt mij nooit een bokje gegeven, opdat ik met mijn vrienden mocht vrolijk zijn. ³⁰Maar als deze uw zoon gekomen is, die uw goed met hoeren doorgebracht heeft, zo hebt gij hem het gemeste kalf geslacht. ³¹En hij zeide tot hem: Kind, gij zijt altijd bij mij, en al het mijne is uwe. ³²Men behoorde dan vrolijk en blijde te zijn; want deze uw broeder was dood, en is weder levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden.

Gemor over wie met Jezus eet

¹I przybliżali się do niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby go słuchali. ²I szemrali Faryzeuszowie i nauczeni w Piśmie, mówiąc: Ten grzeszniki przyjmuje i je z nimi.

Het verloren schaap

³I powiedział im to podobieństwo, mówiąc: ⁴Któryż z was człowiek, gdyby miał sto owiec, a straciłby jednę z nich, izali nie zostawia onych dziewięćdziesięciu i dziewięciu na puszczy, a nie idzie za oną, która zginęła, ażby ją znalazł? ⁵A znalazłszy kładzie ją na ramiona swoje, radując się. ⁶A przyszedłszy do domu, zwołuje przyjaciół, i sąsiadów, mówiąc im: Radujcie się ze mną; bom znalazł owcę, która była zginęła. ⁷Powiadam wam, że taka będzie radość w niebie nad jednym grzesznikiem pokutującym, więcej niż nad dziewięćdziesiąt i dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują pokuty.

De verloren munt

⁸Albo która niewiasta mając dziesięć groszy, jeźliby straciła grosz jeden, izali nie zapala świecy, i nie umiata domu, a nie szuka z pilnością, ażby znalazła? ⁹A znalazłszy, zwołuje przyjaciółek i sąsiadek, mówiąc: Radujcie się ze mną; albowiem znalazłam grosz, którym była straciła. ¹⁰Tak, powiadam wam, będzie radość przed Anioły Bożymi nad jednym grzesznikiem pokutującym.

Een vader en twee zonen

¹¹Nadto rzekł: Człowiek niektóry miał dwóch synów, ¹²I rzekł młodszy z nich ojcu: Ojcze! daj mi dział majętności na mię przypadający. I rozdzielił im majętność. ¹³A po niewielu dniach, zebrawszy wszystko on młodszy syn, odjechał w daleką krainę, i rozproszył tam majętność swoję, żyjąc rozpustnie. ¹⁴A gdy wszystko potracił, stał się głód wielki w onej krainie, a on począł niedostatek cierpieć. ¹⁵A tak szedłszy, przystał do jednego mieszczanina onej krainy, który go posłał do folwarku swego, aby pasł świnie. ¹⁶I żądał napełnić brzuch swój młótem, które jadały świnie; ale mu nikt nie dawał. ¹⁷Potem przyszedłszy do siebie, rzekł: O jako wiele najemników ojca mego mają dosyć chleba, a ja od głodu ginę! ¹⁸Wstawszy tedy, pójdę do ojca mego i rzekę mu: Ojcze! zgrzeszyłem przeciwko niebu i przed tobą. ¹⁹I nie jestem godzien więcej być nazywany synem twoim, uczyń mię jako jednego z najemników twoich. ²⁰Tedy wstawszy, szedł do ojca swego. A gdy on jeszcze był opodal, ujrzał go ojciec jego, i użaliwszy się go, przybieżał, a padłszy na szyję jego, pocałował go. ²¹I rzekł mu syn: Ojcze! zgrzeszyłem przeciwko niebu i przed tobą, i jużem nie jest godzien, abym był nazywany synem twoim. ²²Rzekł tedy ojciec do sług swoich: Przynieście onę przednią szatę, a obleczcie go, i dajcie pierścień na rękę jego, i obuwie na nogi jego. ²³A przywiódłszy ono tłuste cielę, zabijcie, a jedząc bądźmy weseli. ²⁴Albowiem ten syn mój umarł był, a zasię ożył; zginął był, i znaleziony jest; i poczęli się weselić. ²⁵Ale starszy syn jego był na polu; a gdy przychodząc przybliżył się ku domowi, usłyszał muzykę i tańce; ²⁶A zawoławszy jednego z sług, pytał, co by to było. ²⁷A on mu powiedział: Brat twój przyszedł, i zabił ojciec twój ono tłuste cielę, iż go zdrowego dostał. ²⁸I rozgniewał się, a nie chciał wnijść; ale ojciec jego wyszedłszy prosił go. ²⁹A on odpowiadając, rzekł ojcu: Oto przez tak wiele lat służę tobie, a nigdym nie przestąpił przykazania twego; wszakżeś mi nigdy nie dał koźlęcia, abym się z przyjacioły moimi weselił. ³⁰Ale gdy ten syn twój, który pożarł majętność twoję z wszetecznicami, przyszedł, zabiłeś mu ono tłuste cielę. ³¹A on mu rzekł; Synu! tyś zawsze ze mną, a wszystkie dobra moje twoje są. ³²Lecz trzeba było weselić się i radować, że ten brat twój umarł był, a zasię ożył, i zginął był a znaleziony jest.

Gemor over wie met Jezus eet

¹Now all the tax collectors and sinners were coming close to him to hear him. ²The Pharisees and the scribes murmured, saying, “This man welcomes sinners, and eats with them.”

Het verloren schaap

³He told them this parable. ⁴“Which of you men, if you had one hundred sheep, and lost one of them, wouldn’t leave the ninety-nine in the wilderness, and go after the one that was lost, until he found it? ⁵When he has found it, he carries it on his shoulders, rejoicing. ⁶When he comes home, he calls together his friends and his neighbors, saying to them, ‘Rejoice with me, for I have found my sheep which was lost!’ ⁷I tell you that even so there will be more joy in heaven over one sinner who repents, than over ninety-nine righteous people who need no repentance.

De verloren munt

⁸Or what woman, if she had ten drachmacoins, if she lost one drachma coin, wouldn’t light a lamp, sweep the house, and seek diligently until she found it? ⁹When she has found it, she calls together her friends and neighbors, saying, ‘Rejoice with me, for I have found the drachma which I had lost.’ ¹⁰Even so, I tell you, there is joy in the presence of the angels of God over one sinner repenting.”

Een vader en twee zonen

¹¹He said, “A certain man had two sons. ¹²The younger of them said to his father, ‘Father, give me my share of your property.’ He divided his livelihood between them. ¹³Not many days after, the younger son gathered all of this together and traveled into a far country. There he wasted his property with riotous living. ¹⁴When he had spent all of it, there arose a severe famine in that country, and he began to be in need. ¹⁵He went and joined himself to one of the citizens of that country, and he sent him into his fields to feed pigs. ¹⁶He wanted to fill his belly with the husks that the pigs ate, but no one gave him any. ¹⁷But when he came to himself he said, ‘How many hired servants of my father’s have bread enough to spare, and I’m dying with hunger! ¹⁸I will get up and go to my father, and will tell him, “Father, I have sinned against heaven, and in your sight. ¹⁹I am no more worthy to be called your son. Make me as one of your hired servants.”’ ²⁰“He arose, and came to his father. But while he was still far off, his father saw him, and was moved with compassion, and ran, and fell on his neck, and kissed him. ²¹The son said to him, ‘Father, I have sinned against heaven, and in your sight. I am no longer worthy to be called your son.’ ²²“But the father said to his servants, ‘Bring out the best robe, and put it on him. Put a ring on his hand, and shoes on his feet. ²³Bring the fattened calf, kill it, and let us eat, and celebrate; ²⁴for this, my son, was dead, and is alive again. He was lost, and is found.’ They began to celebrate. ²⁵“Now his elder son was in the field. As he came near to the house, he heard music and dancing. ²⁶He called one of the servants to him, and asked what was going on. ²⁷He said to him, ‘Your brother has come, and your father has killed the fattened calf, because he has received him back safe and healthy.’ ²⁸But he was angry, and would not go in. Therefore his father came out, and begged him. ²⁹But he answered his father, ‘Behold, these many years I have served you, and I never disobeyed a commandment of yours, but you never gave me a goat, that I might celebrate with my friends. ³⁰But when this, your son, came, who has devoured your living with prostitutes, you killed the fattened calf for him.’ ³¹“He said to him, ‘Son, you are always with me, and all that is mine is yours. ³²But it was appropriate to celebrate and be glad, for this, your brother, was dead, and is alive again. He was lost, and is found.’”

Gemor over wie met Jezus eet

¹En al de tollenaars en de zondaars naderden tot Hem, om Hem te horen. ²En de Farizeen en de Schriftgeleerden murmureerden, zeggende: Deze ontvangt de zondaars, en eet met hen.

Het verloren schaap

³En Hij sprak tot hen deze gelijkenis, zeggende: ⁴Wat mens onder u, hebbende honderd schapen; en een van die verliezende, verlaat niet de negen en negentig in de woestijn, en gaat naar het verlorene, totdat hij hetzelve vinde? ⁵En als hij het gevonden heeft, legt hij het op zijn schouders, verblijd zijnde. ⁶En te huis komende, roept hij de vrienden en de geburen samen, zeggende tot hen: Weest blijde met mij; want ik heb mijn schaap gevonden, dat verloren was. ⁷Ik zeg ulieden, dat er alzo blijdschap zal zijn in den hemel over een zondaar, die zich bekeert, meer dan over negen en negentig rechtvaardigen, die de bekering niet van node hebben.

De verloren munt

⁸Of wat vrouw, hebbende tien penningen, indien zij een penning verliest, ontsteekt niet een kaars, en keert het huis met bezemen, en zoekt naarstiglijk, totdat zij dien vindt? ⁹En als zij dien gevonden heeft, roept zij de vriendinnen en de geburinnen samen, zeggende: Weest blijde met mij; want ik heb den penning gevonden, dien ik verloren had. ¹⁰Alzo, zeg Ik ulieden, is er blijdschap voor de engelen Gods over een zondaar, die zich bekeert.

Een vader en twee zonen

¹¹En Hij zeide: Een zeker mens had twee zonen. ¹²En de jongste van hen zeide tot den vader: Vader, geef mij het deel des goeds, dat mij toekomt. En hij deelde hun het goed. ¹³En niet vele dagen daarna, de jongste zoon, alles bijeenvergaderd hebbende, is weggereisd in een ver gelegen land, en heeft aldaar zijn goed doorgebracht, levende overdadiglijk. ¹⁴En als hij het alles verteerd had, werd er een grote hongersnood in datzelve land, en hij begon gebrek te lijden. ¹⁵En hij ging heen, en voegde zich bij een van de burgers deszelven lands; en die zond hem op zijn land om de zwijnen te weiden. ¹⁶En hij begeerde zijn buik te vullen met den draf, dien de zwijnen aten; en niemand gaf hem dien. ¹⁷En tot zichzelven gekomen zijnde, zeide hij: Hoe vele huurlingen mijns vaders hebben overvloed van brood, en ik verga van honger! ¹⁸Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan, en ik zal tot hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u; ¹⁹En ik ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden; maak mij als een van uw huurlingen. ²⁰En opstaande, ging hij naar zijn vader. En als hij nog ver van hem was, zag hem zijn vader, en werd met innerlijke ontferming bewogen; en toe lopende, viel hem om zijn hals, en kuste hem. ²¹En de zoon zeide tot hem: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u, en ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden. ²²Maar de vader zeide tot zijn dienstknechten: Brengt hier voor het beste kleed, en doet het hem aan, en geeft hem een ring aan zijn hand, en schoenen aan de voeten; ²³En brengt het gemeste kalf, en slacht het; en laat ons eten en vrolijk zijn. ²⁴Want deze mijn zoon was dood, en is weder levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden! En zij begonnen vrolijk te zijn. ²⁵En zijn oudste zoon was in het veld; en als hij kwam, en het huis genaakte, hoorde hij het gezang en het gerei, ²⁶En tot zich geroepen hebbende een van de knechten, vraagde, wat dat mocht zijn. ²⁷En deze zeide tot hem: Uw broeder is gekomen, en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht, omdat hij hem gezond weder ontvangen heeft. ²⁸Maar hij werd toornig, en wilde niet ingaan. Zo ging dan zijn vader uit, en bad hem. ²⁹Doch hij, antwoordende, zeide tot den vader: Zie, ik dien u nu zo vele jaren, en heb nooit uw gebod overtreden, en gij hebt mij nooit een bokje gegeven, opdat ik met mijn vrienden mocht vrolijk zijn. ³⁰Maar als deze uw zoon gekomen is, die uw goed met hoeren doorgebracht heeft, zo hebt gij hem het gemeste kalf geslacht. ³¹En hij zeide tot hem: Kind, gij zijt altijd bij mij, en al het mijne is uwe. ³²Men behoorde dan vrolijk en blijde te zijn; want deze uw broeder was dood, en is weder levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden.