잠언 7

1내 아들아 내 말을 지키며 내 명령을 네게 간직하라 2내 명령을 지켜서 살며 내 법을 네 눈동자처럼 지키라 3이것을 네 손가락에 매며 이것을 네 마음판에 새기라 4지혜에게 너는 내 누이라 하며 명철에게 너는 내 친족이라 하라 5그리하면 이것이 너를 지켜서 음녀에게, 말로 호리는 이방 계집에게 빠지지 않게 하리라 6내가 내 집 들창으로, 살창으로 내어다 보다가 7어리석은 자 중에, 소년 중에 한 지혜 없는 자를 보았노라 8그가 거리를 지나 음녀의 골목 모퉁이로 가까이 하여 그 집으로 들어가는데 9저물 때, 황혼 때, 깊은 밤 흑암 중에라 10그 때에 기생의 옷을 입은 간교한 계집이 그를 맞으니 11이 계집은 떠들며 완패하며 그 발이 집에 머물지 아니하여 12어떤 때에는 거리, 어떤 때에는 광장 모퉁이, 모퉁이에 서서 사람을 기다리는 자라 13그 계집이 그를 붙잡고 입을 맞추며 부끄러움을 모르는 얼굴로 말하되 14내가 화목제를 드려서 서원한 것을 오늘날 갚았노라 15이러므로 내가 너를 맞으려고 나와서 네 얼굴을 찾다가 너를 만났도다 16내 침상에는 화문 요와 애굽의 문채 있는 이불을 폈고 17몰약과 침향과 계피를 뿌렸노라 18오라 우리가 아침까지 흡족하게 서로 사랑하며 사랑함으로 희락하자 19남편은 집을 떠나 먼 길을 갔는데 20은 주머니를 가졌은즉 보름에나 집에 돌아오리라 하여 21여러가지 고운 말로 혹하게 하며 입술의 호리는 말로 꾀므로 22소년이 곧 그를 따랐으니 소가 푸주로 가는 것 같고 미련한 자가 벌을 받으려고 쇠사슬에 매이러 가는 것과 일반이라 23필경은 살이 그 간을 뚫기까지에 이를 것이라 새가 빨리 그물로 들어가되 그 생명을 잃어버릴 줄을 알지 못함과 일반이니라 24아들들아 나를 듣고 내 입의 말에 주의하라 25네 마음이 음녀의 길로 치우치지 말며 그 길에 미혹지 말지어다 26대저 그가 많은 사람을 상하여 엎드러지게 하였나니 그에게 죽은 자가 허다하니라 27그 집은 음부의 길이라 사망의 방으로 내려가느니라

1My son, keep my words. Lay up my commandments within you. 2Keep my commandments and live! Guard my teaching as the apple of your eye. 3Bind them on your fingers. Write them on the tablet of your heart. 4Tell wisdom, “You are my sister.” Call understanding your relative, 5that they may keep you from the strange woman, from the foreigner who flatters with her words. 6For at the window of my house, I looked out through my lattice. 7I saw among the simple ones. I discerned among the youths a young man void of understanding, 8passing through the street near her corner, he went the way to her house, 9in the twilight, in the evening of the day, in the middle of the night and in the darkness. 10Behold, there a woman met him with the attire of a prostitute, and with crafty intent. 11She is loud and defiant. Her feet don’t stay in her house. 12Now she is in the streets, now in the squares, and lurking at every corner. 13So she caught him, and kissed him. With an impudent face she said to him: 14“Sacrifices of peace offerings are with me. This day I have paid my vows. 15Therefore I came out to meet you, to diligently seek your face, and I have found you. 16I have spread my couch with carpets of tapestry, with striped cloths of the yarn of Egypt. 17I have perfumed my bed with myrrh, aloes, and cinnamon. 18Come, let’s take our fill of loving until the morning. Let’s solace ourselves with loving. 19For my husband isn’t at home. He has gone on a long journey. 20He has taken a bag of money with him. He will come home at the full moon.” 21With persuasive words, she led him astray. With the flattering of her lips, she seduced him. 22He followed her immediately, as an ox goes to the slaughter, as a fool stepping into a noose. 23Until an arrow strikes through his liver, as a bird hurries to the snare, and doesn’t know that it will cost his life. 24Now therefore, sons, listen to me. Pay attention to the words of my mouth. 25Don’t let your heart turn to her ways. Don’t go astray in her paths, 26for she has thrown down many wounded. Yes, all her slain are a mighty army. 27Her house is the way to Sheol, going down to the rooms of death.

1Mijn zoon, bewaar mijn redenen, en leg mijn geboden bij u weg. 2Bewaar mijn geboden, en leef, en mijn wet als den appel uwer ogen. 3Bind ze aan uw vingeren, schrijf ze op de tafels uws harten. 4Zeg tot de wijsheid: Gij zijt mijn zuster; en heet het verstand uw bloedvriend; 5Opdat zij u bewaren voor een vreemde vrouw, voor de onbekende, die met haar redenen vleit. 6Want door het venster van mijn huis, door mijn tralie keek ik uit; 7En ik zag onder de slechten; ik merkte onder de jonge gezellen een verstandelozen jongeling; 8Voorbijgaande op de straat, nevens haar hoek, en hij trad op den weg van haar huis. 9In de schemering, in den avond des daags, in den zwarten nacht en de donkerheid; 10En ziet, een vrouw ontmoette hem in hoerenversiersel, en met het hart op haar hoede; 11Deze was woelachtig en wederstrevig, haar voeten bleven in haar huis niet; 12Nu buiten, dan op de straten zijnde, en bij alle hoeken loerende; 13En zij greep hem aan, en kuste hem; zij sterkte haar aangezicht, en zeide tot hem: 14Dankoffers zijn bij mij, ik heb heden mijn geloften betaald; 15Daarom ben ik uitgegaan u tegemoet, om uw aangezicht naarstiglijk te zoeken, en ik heb u gevonden. 16Ik heb mijn bedstede met tapijtsieraad toegemaakt, met uitgehouwen werken, met fijn linnen van Egypte; 17Ik heb mijn leger met mirre, aloe en kaneel welriekende gemaakt; 18Kom, laat ons dronken worden van minnen tot den morgen toe; laat ons ons vrolijk maken in grote liefde. 19Want de man is niet in zijn huis, hij is een verren weg getogen; 20Hij heeft een bundel gelds in zijn hand genomen; ten bestemden dage zal hij naar zijn huis komen. 21Zij bewoog hem door de veelheid van haar onderricht, zij dreef hem aan door het gevlei harer lippen. 22Hij ging haar straks achterna, gelijk een os ter slachting gaat, en gelijk een dwaas tot de tuchtiging der boeien. 23Totdat hem de pijl zijn lever doorsneed; gelijk een vogel zich haast naar den strik, en niet weet, dat dezelve tegen zijn leven is. 24Nu dan, kinderen, hoort naar mij, en luistert naar de redenen mijns monds. 25Laat uw hart tot haar wegen niet wijken, dwaalt niet op haar paden. 26Want zij heeft veel gewonden nedergeveld, en al haar gedoden zijn machtig vele. 27Haar huis zijn wegen des grafs, dalende naar de binnenkameren des doods.