Yosua 14

1Inilah yang diterima oleh orang Israel sebagai milik pusaka di tanah Kanaan, yang dibagikan kepada orang Israel oleh Imam Eleazar, dan Yosua anak Nun, dan kepala kaum keluarga dari suku-suku mereka, 2dengan mengundi milik pusakanya seperti yang TUHAN perintahkan melalui perantaraan Musa kepada suku-suku yang sembilan setengah itu. 3Sebab, Musa telah memberikan milik pusaka kepada suku yang dua setengah lagi di seberang Sungai Yordan, tetapi kepada suku Lewi tidak diberikan milik pusaka. 4Sebab, keturunan Yusuf berjumlah dua suku, yaitu Manasye dan Efraim. Karena itu, tidak ada bagian yang diberikan kepada suku Lewi di negeri itu, selain kota-kota untuk didiami, dengan tanah-tanah penggembalaan untuk ternak dan hewan mereka. 5Seperti yang TUHAN perintahkan kepada Musa, demikianlah yang dilakukan oleh orang Israel, dan mereka membagi-bagi negeri itu. 6Keturunan Yehuda datang menghadap Yosua di Gilgal. Kaleb anak Yefune, orang Kenas itu, berkata kepadanya, “Engkau mengetahui firman yang TUHAN katakan kepada Musa, abdi Allah itu, mengenai aku dan mengenai engkau di Kadesh-Barnea. 7Aku berumur empat puluh tahun ketika Musa, hamba TUHAN itu, mengutus aku dari Kadesh-Barnea, untuk mengintai negeri itu. Dan, aku kembali kepadanya dengan membawa kabar yang jujur. 8Saudara-saudaraku yang pergi bersamaku membuat hati bangsa ini tawar. Namun, aku tetap mengikuti TUHAN, Allahku, dengan sepenuh hati. 9Pada waktu itu, Musa bersumpah, katanya, ‘Sesungguhnya, tanah yang diinjak kakimu akan menjadi milik pusakamu dan anak-anakmu sampai selamanya, sebab engkau mengikuti TUHAN, Allahku, dengan sepenuh hati.’ 10Sekarang, lihatlah TUHAN telah memelihara hidupku seperti yang dijanjikan-Nya. Kini, sudah empat puluh lima tahun sejak firman TUHAN itu diucapkan kepada Musa, sementara orang Israel berjalan di padang belantara. Dan, usiaku sekarang delapan puluh lima tahun. 11Saat ini, aku masih kuat seperti ketika Musa mengutus aku. Seperti kekuatanku pada masa itu, begitu juga kekuatanku sekarang untuk berperang dan keluar masuk. 12Karena itu, berikanlah pegunungan yang difirmankan TUHAN pada waktu itu kepadaku, sebab engkau sendiri mendengar saat itu bahwa orang Enak berada di sana dengan kota-kota besar yang memiliki kubu. Sekiranya TUHAN menyertai aku sehingga aku akan mencerai-beraikan mereka, seperti yang TUHAN firmankan.” 13Lalu, Yosua memberkati Kaleb anak Yefune dan memberikan Hebron menjadi milik pusakanya. 14Sebab itu, Hebron menjadi milik pusaka Kaleb anak Yefune, orang Kenas itu, sampai saat ini, sebab ia tetap mengikuti TUHAN, Allah Israel, dengan segenap hati. 15Dahulu, nama Hebron adalah Kiryat-Arba. Arba adalah manusia yang paling besar di antara orang Enak. Negeri itu tenang dan berhenti berperang.

1These are the inheritances which the children of Israel took in the land of Canaan, which Eleazar the priest, Joshua the son of Nun, and the heads of the fathers’ houses of the tribes of the children of Israel, distributed to them, 2by the lot of their inheritance, as Yahweh commanded by Moses, for the nine tribes, and for the half-tribe. 3For Moses had given the inheritance of the two tribes and the half-tribe beyond the Jordan; but to the Levites he gave no inheritance among them. 4For the children of Joseph were two tribes, Manasseh and Ephraim: and they gave no portion to the Levites in the land, except cities to dwell in, with their suburbs for their livestock and for their property. 5The children of Israel did as Yahweh commanded Moses, and they divided the land. 6Then the children of Judah drew near to Joshua in Gilgal. Caleb the son of Jephunneh the Kenizzite said to him, “You know the thing that Yahweh spoke to Moses the man of God concerning me and concerning you in Kadesh Barnea. 7I was forty years old when Moses the servant of Yahweh sent me from Kadesh Barnea to spy out the land. I brought him word again as it was in my heart. 8Nevertheless, my brothers who went up with me made the heart of the people melt; but I wholly followed Yahweh my God. 9Moses swore on that day, saying, ‘Surely the land where you walked shall be an inheritance to you and to your children forever, because you have wholly followed Yahweh my God.’ 10“Now, behold, Yahweh has kept me alive, as he spoke, these forty-five years, from the time that Yahweh spoke this word to Moses, while Israel walked in the wilderness. Now, behold, I am eighty-five years old, today. 11As yet I am as strong today as I was in the day that Moses sent me: as my strength was then, even so is my strength now for war, to go out and to come in. 12Now therefore give me this hill country, of which Yahweh spoke in that day; for you heard in that day how the Anakim were there, and great and fortified cities. It may be that Yahweh will be with me, and I shall drive them out, as Yahweh spoke.” 13Joshua blessed him; and he gave Hebron to Caleb the son of Jephunneh for an inheritance. 14Therefore Hebron became the inheritance of Caleb the son of Jephunneh the Kenizzite to this day; because he wholly followed Yahweh, the God of Israel. 15Now the name of Hebron before was Kiriath Arba, after the greatest man among the Anakim. The land had rest from war.

1Dit is nu hetgeen de kinderen Israels geerfd hebben in het land Kanaan; hetwelk de priester Eleazar, en Jozua, de zoon van Nun, en de hoofden der vaderen van de stammen der kinderen Israels, hun hebben doen erven; 2Door het lot hunner erfenis, gelijk als de HEERE door den dienst van Mozes geboden had, aangaande de negen stammen en den halven stam. 3Want aan de twee stammen en den halven stam had Mozes een erfdeel gegeven op gene zijde van de Jordaan; maar aan de Levieten had hij geen erfdeel onder hen gegeven. 4Want de kinderen van Jozef waren twee stammen, Manasse en Efraim; en aan de Levieten gaven zij geen deel in het land, maar steden om te bewonen, en derzelver voorsteden voor hun vee en voor hun bezitting. 5Gelijk als de HEERE Mozes geboden had, alzo deden de kinderen Israels, en zij deelden het land. 6Toen naderden de kinderen van Juda tot Jozua, te Gilgal, en Kaleb, de zoon van Jefunne, de Keneziet, zeide tot hem: Gij weet het woord, dat de HEERE tot Mozes, den man Gods, gesproken heeft te Kades-Barnea, ter oorzake van mij, en ter oorzake van u. 7Ik was veertig jaren oud, toen Mozes, de knecht des HEEREN, mij uitgezonden heeft van Kades-Barnea, om het land te verspieden, en ik hem antwoord bracht, gelijk als het in mijn hart was. 8Maar mijn broeders, die met mij opgegaan waren, deden het hart des volks smelten; doch ik volhardde den HEERE, mijn God, na te volgen. 9Toen zwoer Mozes te dien zelven dage, zeggende: Indien niet het land, waarop uw voet getreden heeft, u en uw kinderen ten erfdeel zal zijn in eeuwigheid, dewijl gij volhard hebt den HEERE, mijn God, na te volgen. 10En nu, zie, de HEERE heeft mij in het leven behouden, gelijk als Hij gesproken heeft; het zijn nu vijf en veertig jaren, sedert dat de HEERE dit woord tot Mozes gesproken heeft, toen Israel in de woestijn wandelde; en nu, zie, ik ben heden vijf en tachtig jaren oud. 11Ik ben nog heden zo sterk, gelijk als ik was ten dage, toen Mozes mij uitzond; gelijk mijn kracht toen was, alzo is nu mijn kracht, tot den oorlog, en om uit te gaan, en om in te gaan. 12En nu, geef mij dit gebergte, waarvan de HEERE te dien dage gesproken heeft; want gij hebt het te dienzelven dage gehoord, dat de Enakieten aldaar waren, en dat er grote vaste steden waren; of de HEERE met mij ware, dat ik hen verdreef, gelijk als de HEERE gesproken heeft. 13Toen zegende hem Jozua, en hij gaf Kaleb, den zoon van Jefunne, Hebron ten erfdeel. 14Daarom werd Hebron aan Kaleb, den zoon van Jefunne, den Keneziet, ten erfdeel tot op dezen dag; omdat hij volhard had den HEERE, den God Israels, na te volgen. 15De naam nu van Hebron was eertijds Kirjath-Arba, die een groot mens geweest is onder de Enakieten. En het land rustte van den krijg.