Ijob 12

1Kaj Ijob respondis kaj diris: 2Certe, vi solaj estas homoj, Kaj kun vi mortos la saĝo. 3Mi ankaŭ havas koron, kiel vi; Mi ne estas malpli valora ol vi; Kiu ne povas paroli tiele? 4Mi fariĝis mokataĵo por mia amiko, Mi, kiu vokadis al Dio kaj estis aŭskultata; Virtulo kaj senkulpulo fariĝis mokataĵo; 5Malestimata lucerneto li estas antaŭ la pensoj de feliĉuloj, Pretigita por migrantoj. 6Bonstataj estas la tendoj de rabistoj, Kaj sendanĝerecon havas la incitantoj de Dio, Tiuj, kiuj portas Dion en sia mano. 7Vere, demandu la brutojn, kaj ili instruos vin; La birdojn de la ĉielo, kaj ili diros al vi; 8Aŭ parolu kun la tero, kaj ĝi klarigos al vi; Kaj rakontos al vi la fiŝoj de la maro. 9Kiu ne ekscius el ĉio ĉi tio, Ke la mano de la Eternulo tion faris, 10De Tiu, en kies mano estas la animo de ĉio vivanta Kaj la spirito de ĉiu homa karno? 11La orelo esploras ja la parolon, Kaj la palato gustumas al si la manĝaĵon. 12La maljunuloj posedas saĝon, Kaj la grandaĝuloj kompetentecon. 13Ĉe Li estas la saĝo kaj la forto; Ĉe Li estas konsilo kaj kompetenteco. 14Kion Li detruas, tio ne rekonstruiĝas; Kiun Li enŝlosos, tiu ne liberiĝos. 15Kiam Li digas la akvon, ĝi elsekiĝas; Kiam Li fluigas ĝin, ĝi renversas la teron. 16Ĉe Li estas potenco kaj forto; Lia estas tiu, kiu eraras, kaj tiu, kiu erarigas. 17Li irigas konsilistojn kiel erarvagantojn, Kaj la juĝistojn Li faras malsaĝaj. 18La ligilojn de reĝoj Li malligas, Kaj Li ligas per zono iliajn lumbojn. 19Li erarvagigas la pastrojn Kaj faligas la potenculojn. 20Li mutigas la lipojn de fidinduloj Kaj forprenas de maljunuloj la prudenton. 21Li verŝas honton sur eminentulojn Kaj malfirmigas la zonon de potenculoj. 22Li malkovras profundaĵon el meze de mallumo, Kaj mortan ombron Li elirigas en la lumon. 23Li grandigas naciojn kaj pereigas ilin, Disvastigas naciojn kaj forpelas ilin. 24Li senkuraĝigas la ĉefojn de la popolo de la lando Kaj erarvagigas ilin en dezerto senvoja; 25Ili palpas en mallumo, en senlumeco; Kaj Li ŝanceliĝigas ilin kiel ebriuloj.

1Then Job answered, 2“No doubt, but you are the people, and wisdom shall die with you. 3But I have understanding as well as you; I am not inferior to you. Yes, who doesn’t know such things as these? 4I am like one who is a joke to his neighbor, I, who called on God, and he answered. The just, the blameless man is a joke. 5In the thought of him who is at ease there is contempt for misfortune. It is ready for them whose foot slips. 6The tents of robbers prosper. Those who provoke God are secure, who carry their God in their hands. 7“But ask the animals, now, and they shall teach you; the birds of the sky, and they shall tell you. 8Or speak to the earth, and it shall teach you. The fish of the sea shall declare to you. 9Who doesn’t know that in all these, the hand of Yahweh has done this, 10in whose hand is the life of every living thing, and the breath of all mankind? 11Doesn’t the ear try words, even as the palate tastes its food? 12With aged men is wisdom, in length of days understanding. 13“With God is wisdom and might. He has counsel and understanding. 14Behold, he breaks down, and it can’t be built again. He imprisons a man, and there can be no release. 15Behold, he withholds the waters, and they dry up. Again, he sends them out, and they overturn the earth. 16With him is strength and wisdom. The deceived and the deceiver are his. 17He leads counselors away stripped. He makes judges fools. 18He loosens the bond of kings. He binds their waist with a belt. 19He leads priests away stripped, and overthrows the mighty. 20He removes the speech of those who are trusted, and takes away the understanding of the elders. 21He pours contempt on princes, and loosens the belt of the strong. 22He uncovers deep things out of darkness, and brings out to light the shadow of death. 23He increases the nations, and he destroys them. He enlarges the nations, and he leads them captive. 24He takes away understanding from the chiefs of the people of the earth, and causes them to wander in a wilderness where there is no way. 25They grope in the dark without light. He makes them stagger like a drunken man.

1Maar Job antwoordde en zeide: 2Trouwens, omdat gijlieden het volk zijt, zo zal de wijsheid met ulieden sterven! 3Ik heb ook een hart even als gijlieden, ik zwicht niet voor u; en bij wien zijn niet dergelijke dingen? 4Ik ben het, die zijn vriend een spot is, maar roepende tot God, Die hem verhoort; de rechtvaardige en oprechte is een spot. 5Hij is een verachte fakkel, naar de mening desgenen, die gerust is; hij is gereed met den voet te struikelen. 6De tenten der verwoesters hebben rust, en die Gode tergen, hebben verzekerdheden, om hetgene God met Zijn hand toebrengt. 7En waarlijk, vraag toch de beesten, en elkeen van die zal het u leren; en het gevogelte des hemels, dat zal het u te kennen geven. 8Of spreek tot de aarde, en zij zal het u leren; ook zullen het u de vissen der zee vertellen. 9Wie weet niet uit alle deze, dat de hand des HEEREN dit doet? 10In Wiens hand de ziel is van al wat leeft, en de geest van alle vlees des mensen. 11Zal niet het oor de woorden proeven, gelijk het gehemelte voor zich de spijze smaakt? 12In de stokouden is de wijsheid, en in de langheid der dagen het verstand. 13Bij Hem is wijsheid en macht; Hij heeft raad en verstand. 14Ziet, Hij breekt af, en het zal niet herbouwd worden; Hij besluit iemand, en er zal niet opengedaan worden. 15Ziet, Hij houdt de wateren op, en zij drogen uit; ook laat Hij ze uit, en zij keren de aarde om. 16Bij Hem is kracht en wijsheid; Zijns is de dwalende, en die doet dwalen. 17Hij voert de raadsheren beroofd weg, en de rechters maakt Hij uitzinnig, 18Den band der koningen maakt Hij los, en Hij bindt den gordel aan hun lenden. 19Hij voert de oversten beroofd weg, en de machtigen keert Hij om. 20Hij beneemt den getrouwen de spraak, en der ouden oordeel neemt Hij weg. 21Hij giet verachting over de prinsen uit, en Hij verslapt den riem der geweldigen. 22Hij openbaart de diepten uit de duisternis, en des doods schaduwe brengt Hij voort in het licht. 23Hij vermenigvuldigt de volken, en verderft ze; Hij breidt de volken uit, en leidt ze. 24Hij neemt het hart van de hoofden des volks der aarde weg, en doet hen dwalen in het woeste, waar geen weg is. 25Zij tasten in de duisternis, waar geen licht is; en Hij doet hen dwalen, als een dronkaard.