Job 41

1Vytáhneš-liž velryba udicí, aneb provazem pohříženým až k jazyku jeho? 2Zdali dáš kroužek na chřípě jeho, aneb hákem probodneš čelist jeho? 3Zdaž se obrátí k tobě s prosbami, aneb mluviti bude tobě lahodně? 4Učiní-liž smlouvu s tebou? Přijmeš-liž jej za služebníka věčného? 5Zdaž budeš s ním hráti jako s ptáčkem, aneb přivážeš jej dětem svým? 6Přistrojí-liž sobě hody z něho společníci, a rozdělí-liž jej mezi kupce? 7Zdaž naplníš háky kůži jeho, a vidlicemi rybářskými hlavu jeho? 8Vztáhni jen na něj ruku svou, a neučiníš zmínky o boji. 9Aj, naděje o polapení jeho mylná jest. Zdaž i k spatření jeho člověk nebývá poražen? 10Není žádného tak smělého, kdo by jej zbudil, kdož tedy postaví se přede mnou? 11Kdo mne čím předšel, abych se jemu odplacel? Cožkoli jest pode vším nebem, mé jest. 12Nebudu mlčeti o údech jeho, a o síle výborného sformování jeho. 13Kdo odkryl svrchek oděvu jeho? S dvojitými udidly svými kdo k němu přistoupí? 14Vrata úst jeho kdo otevře? Okolo zubů jeho jest hrůza. 15Šupiny jeho pevné jako štítové sevřené velmi tuze. 16Jedna druhé tak blízko jest, že ani vítr nevchází mezi ně. 17Jedna druhé se přídrží, a nedělí se. 18Od kýchání jeho zažžehá se světlo, a oči jeho jsou jako záře svitání. 19Z úst jeho jako pochodně vycházejí, a jiskry ohnivé vyskakují. 20Z chřípí jeho vychází dým, jako z kotla vroucího aneb hrnce. 21Dýchání jeho uhlí rozpaluje, a plamen z úst jeho vychází. 22V šíji jeho přebývá síla, a před ním utíká žalost. 23Kusové masa jeho drží se spolu; celistvé jest v něm, aniž se rozdrobuje. 24Srdce jeho tuhé jest jako kámen, tak tuhé, jako úlomek zpodního žernovu. 25Vyskýtání jeho bojí se nejsilnější, až se strachem i vyčišťují. 26Meč stihající jej neostojí, ani kopí, šíp neb i pancíř. 27Pokládá železo za plevy, ocel za dřevo shnilé. 28Nezahání ho střela, v stéblo obrací se jemu kamení prakové. 29Za stéblo počítá střelbu, a posmívá se šermování kopím. 30Pod ním ostré střepiny, stele sobě na věci špičaté jako na blátě. 31Působí, aby vřelo v hlubině jako v kotle, a kormoutilo se moře jako v moždíři. 32Za sebou patrnou činí stezku, až sezdá, že propast má šediny. 33Žádného není na zemi jemu podobného, aby tak učiněn byl bez strachu. 34Cokoli vysokého jest, za nic pokládá, jest králem nade všemi šelmami.

1“Can you draw out Leviathan with a fish hook, or press down his tongue with a cord? 2Can you put a rope into his nose, or pierce his jaw through with a hook? 3Will he make many petitions to you, or will he speak soft words to you? 4Will he make a covenant with you, that you should take him for a servant forever? 5Will you play with him as with a bird? Or will you bind him for your girls? 6Will traders barter for him? Will they part him among the merchants? 7Can you fill his skin with barbed irons, or his head with fish spears? 8Lay your hand on him. Remember the battle, and do so no more. 9Behold, the hope of him is in vain. Won’t one be cast down even at the sight of him? 10None is so fierce that he dare stir him up. Who then is he who can stand before me? 11Who has first given to me, that I should repay him? Everything under the heavens is mine. 12“I will not keep silence concerning his limbs, nor his mighty strength, nor his goodly frame. 13Who can strip off his outer garment? Who shall come within his jaws? 14Who can open the doors of his face? Around his teeth is terror. 15Strong scales are his pride, shut up together with a close seal. 16One is so near to another, that no air can come between them. 17They are joined one to another. They stick together, so that they can’t be pulled apart. 18His sneezing flashes out light. His eyes are like the eyelids of the morning. 19Out of his mouth go burning torches. Sparks of fire leap out. 20Out of his nostrils a smoke goes, as of a boiling pot over a fire of reeds. 21His breath kindles coals. A flame goes out of his mouth. 22There is strength in his neck. Terror dances before him. 23The flakes of his flesh are joined together. They are firm on him. They can’t be moved. 24His heart is as firm as a stone, yes, firm as the lower millstone. 25When he raises himself up, the mighty are afraid. They retreat before his thrashing. 26If one attacks him with the sword, it can’t prevail; nor the spear, the dart, nor the pointed shaft. 27He counts iron as straw; and brass as rotten wood. 28The arrow can’t make him flee. Sling stones are like chaff to him. 29Clubs are counted as stubble. He laughs at the rushing of the javelin. 30His undersides are like sharp potsherds, leaving a trail in the mud like a threshing sledge. 31He makes the deep to boil like a pot. He makes the sea like a pot of ointment. 32He makes a path shine after him. One would think the deep had white hair. 33On earth there is not his equal, that is made without fear. 34He sees everything that is high. He is king over all the sons of pride.”

1Zult gij den Leviathan met den angel trekken, of zijn tong met een koord, dat gij laat nederzinken? 2Zult gij hem een bieze in den neus leggen, of met een doorn zijn kaak doorboren? 3Zal hij aan u veel smekingen maken? Zal hij zachtjes tot u spreken? 4Zal hij een verbond met u maken? Zult gij hem aannemen tot een eeuwigen slaaf? 5Zult gij met hem spelen gelijk met een vogeltje, of zult gij hem binden voor uw jonge dochters? 6Zullen de metgezellen over hem een maaltijd bereiden? Zullen zij hem delen onder de kooplieden? 7Zult gij zijn huis met haken vullen, of met een visserskrauwel zijn hoofd? 8Leg uw hand op hem, gedenk des strijds, doe het niet meer. 9Zie, zijn hoop zal feilen; zal hij ook voor zijn gezicht nedergeslagen worden? 10Niemand is zo koen, dat hij hem opwekken zou; wie is dan hij, die zich voor Mijn aangezicht stellen zou? 11Wie heeft Mij voorgekomen, dat Ik hem zou vergelden? Wat onder den gansen hemel is, is het Mijne. 12Ik zal zijn leden niet verzwijgen, noch het verhaal zijner sterkte, noch de bevalligheid zijner gestaltenis. 13Wie zou het opperste zijns kleeds ontdekken? Wie zou met zijn dubbelen breidel hem aankomen? 14Wie zou de deuren zijns aangezichts opendoen? Rondom zijn tanden is verschrikking. 15Zeer uitnemend zijn zijn sterke schilden, elkeen gesloten als met een nauwdrukkend zegel. 16Het een is zo na aan het andere, dat de wind daar niet kan tussen komen. 17Zij kleven aan elkander, zij vatten zich samen, dat zij zich niet scheiden. 18Elk een zijner niezingen doet een licht schijnen; en zijn ogen zijn als de oogleden des dageraads. 19Uit zijn mond gaan fakkelen, vurige vonken raken er uit. 20Uit zijn neusgaten komt rook voort, als uit een ziedenden pot en ruimen ketel. 21Zijn adem zou kolen doen vlammen, en een vlam komt uit zijn mond voort. 22In zijn hals herbergt de sterkte; voor hem springt zelfs de droefheid van vreugde op. 23De stukken van zijn vlees kleven samen; elkeen is vast in hem, het wordt niet bewogen. 24Zijn hart is vast gelijk een steen; ja, vast gelijk een deel van den ondersten molensteen. 25Van zijn verheffen schromen de sterken; om zijner doorbrekingen wille ontzondigen zij zich. 26Raakt hem iemand met het zwaard, dat zal niet bestaan, spies, schicht noch pantsier. 27Hij acht het ijzer voor stro, en het staal voor verrot hout. 28De pijl zal hem niet doen vlieden, de slingerstenen worden hem in stoppelen veranderd. 29De werpstenen worden van hem geacht als stoppelen, en hij belacht de drilling der lans. 30Onder hem zijn scherpe scherven; hij spreidt zich op het puntachtige, als op slijk. 31Hij doet de diepte zieden gelijk een pot; hij stelt de zee als een apothekerskokerij. 32Achter zich verlicht hij het pad; men zou den afgrond voor grijzigheid houden. 33Op de aarde is niets met hem te vergelijken, die gemaakt is om zonder schrik te wezen. 34Hij aanziet alles, wat hoog is, hij is een koning over alle jonge hoogmoedige dieren.