1. Самуилова 8

1А кад Самуило остаре, постави синове своје за судије Израиљу. 2А име сину његовом првенцу беше Јоило, а другом Авија, и суђаху у Вирсавеји. 3Али синови његови не хођаху путевима његовим, него ударише за добитком, и примаху поклоне и извртаху правду. 4Тада се скупише све старешине Израиљеве и дођоше к Самуилу у Раму. 5И рекоше му: Ето, ти си остарео, а синови твоји не ходе твојим путевима: зато постави нам цара да нам суди, као што је у свих народа. 6Али Самуилу не би по вољи што рекоше: Дај нам цара да нам суди. И Самуило се помоли Господу. 7А Господ рече Самуилу: Послушај глас народни у свему што ти говоре; јер не одбацише тебе него мене одбацише да не царујем над њима. 8Како чинише од оног дана кад их изведох из Мисира до данас, и оставише ме и служише другим боговима, по свим тим делима чине и теби. 9Зато сада послушај глас њихов; али им добро засведочи и кажи начин којим ће цар царовати над њима. 10И каза Самуило све речи Господње народу који искаше од њега цара; 11И рече: Ово ће бити начин којим ће цар царовати над вама: синове ваше узимаће и метати их на кола своја и међу коњике своје, и они ће трчати пред колима његовим; 12И поставиће их да су му хиљадници и педесетници, и да му ору њиве и жњу летину, и да му граде ратне справе и шта треба за кола његова. 13Узимаће и кћери ваше да му граде мирисне масти и да му буду куварице и хлебарице. 14И њиве ваше и винограде ваше и маслинике ваше најбоље узимаће и раздавати слугама својим. 15Узимаће десетак од усева ваших и од винограда ваших, и даваће дворанима својим и слугама својим. 16И слуге ваше и слушкиње ваше и младиће ваше најлепше и магарце ваше узимаће, и обртати на своје послове. 17Стада ће ваша десетковати и ви ћете му бити робови. 18Па ћете онда викати, ради цара свог, ког изабрасте себи; али вас Господ неће онда услишити. 19Али народ не хте послушати речи Самуилове, и рекоше: Не, него цар нека буде над нама, 20Да будемо и ми као сви народи; и нека нам суди цар наш и иде пред нама и води наше ратове. 21А Самуило чувши све речи народне, каза их Господу. 22А Господ рече Самуилу: Послушај глас њихов, и постави им цара. И Самуило рече Израиљцима: Идите сваки у свој град.

1When Samuel was old, he made his sons judges over Israel. 2Now the name of his firstborn was Joel; and the name of his second, Abijah: they were judges in Beersheba. 3His sons didn’t walk in his ways, but turned aside after lucre, and took bribes, and perverted justice. 4Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel to Ramah; 5and they said to him, “Behold, you are old, and your sons don’t walk in your ways: now make us a king to judge us like all the nations.” 6But the thing displeased Samuel, when they said, “Give us a king to judge us.” Samuel prayed to Yahweh. 7Yahweh said to Samuel, “Listen to the voice of the people in all that they tell you; for they have not rejected you, but they have rejected me, that I should not be king over them. 8According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even to this day, in that they have forsaken me, and served other gods, so do they also to you. 9Now therefore listen to their voice: however you shall protest solemnly to them, and shall show them the way of the king who shall reign over them.” 10Samuel told all Yahweh’s words to the people who asked of him a king. 11He said, “This will be the way of the king who shall reign over you: he will take your sons, and appoint them to him, for his chariots, and to be his horsemen; and they shall run before his chariots; 12and he will appoint them to him for captains of thousands, and captains of fifties; and he will assign some to plow his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and the instruments of his chariots. 13He will take your daughters to be perfumers, and to be cooks, and to be bakers. 14He will take your fields, and your vineyards, and your olive groves, even their best, and give them to his servants. 15He will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. 16He will take your male servants, and your female servants, and your best young men, and your donkeys, and put them to his work. 17He will take the tenth of your flocks: and you shall be his servants. 18You shall cry out in that day because of your king whom you shall have chosen you; and Yahweh will not answer you in that day.” 19But the people refused to listen to the voice of Samuel; and they said, “No; but we will have a king over us, 20that we also may be like all the nations, and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles.” 21Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of Yahweh. 22Yahweh said to Samuel, “Listen to their voice, and make them a king.” Samuel said to the men of Israel, “Every man go to his city.”

1Het geschiedde nu, toen Samuel oud geworden was, zo stelde hij zijn zonen tot richters over Israel. 2De naam van zijn eerstgeborenen zoon nu was Joel, en de naam van zijn tweeden was Abia; zij waren richters te Ber-seba. 3Doch zijn zonen wandelden niet in zijn wegen; maar zij neigden zich tot de gierigheid, en namen geschenken, en bogen het recht. 4Toen vergaderden zich alle oudsten van Israel, en zij kwamen tot Samuel te Rama; 5En zij zeiden tot hem: Zie, gij zijt oud geworden, en uw zonen wandelen niet in uw wegen; zo zet nu een koning over ons, om ons te richten, gelijk al de volken hebben. 6Maar dit woord was kwaad in de ogen van Samuel, als zij zeiden: Geef ons een koning, om ons te richten. En Samuel bad den HEERE aan. 7Doch de HEERE zeide tot Samuel: Hoor naar de stem des volks in alles, wat zij tot u zeggen zullen; want zij hebben u niet verworpen, maar zij hebben Mij verworpen, dat Ik geen Koning over hen zal zijn. 8Naar de werken, die zij gedaan hebben, van dien dag af, toen Ik hen uit Egypte geleid heb, tot op dezen dag toe, en hebben Mij verlaten en andere goden gediend; alzo doen zij u ook. 9Hoor dan nu naar hun stem; doch als gij hen op het hoogste zult betuigd hebben, zo zult gij hen te kennen geven de wijze des konings, die over hen regeren zal. 10Samuel nu zeide al de woorden des HEEREN het volk aan, hetwelk een koning van hem begeerde. 11En zeide: Dit zal des konings wijze zijn, die over u regeren zal: hij zal uw zonen nemen, dat hij hen zich stelle tot zijn wagen, en tot zijn ruiteren, dat zij voor zijn wagen henen lopen; 12En dat hij hen zich stelle tot oversten der duizenden, en tot oversten der vijftigen; en dat zij zijn akker ploegen, en dat zij zijn oogst oogsten, en dat zij zijn krijgswapenen maken, mitsgaders zijn wapentuig. 13En uw dochteren zal hij nemen tot apothekeressen, en tot keukenmaagden, en tot baksters. 14En uw akkers, en uw wijngaarden, en uw olijfgaarden, die de beste zijn, zal hij nemen, en zal ze aan zijn knechten geven. 15En uw zaad, en uw wijngaarden zal hij vertienen, en hij zal ze aan zijn hovelingen, en aan zijn knechten geven. 16En hij zal uw knechten, en uw dienstmaagden, en uw beste jongelingen, en uw ezelen nemen, en hij zal zijn werk daarmede doen. 17Hij zal uw kudden vertienen; en gij zult hem tot knechten zijn. 18Gij zult wel te dien dage roepen, vanwege uw koning, dien gij u zult verkoren hebben, maar de HEERE zal u te dien dage niet verhoren. 19Doch het volk weigerde Samuels stem te horen; en zij zeiden: Neen, maar er zal een koning over ons zijn. 20En wij zullen ook zijn gelijk al de volken; en onze koning zal ons richten, en hij zal voor onze aangezichten uitgaan, en hij zal onze krijgen voeren. 21Als Samuel al de woorden des volks gehoord had, zo sprak hij dezelve voor de oren des HEEREN. 22De HEERE nu zeide tot Samuel: Hoor naar hun stem, en stel hun een koning. Toen zeide Samuel tot de mannen van Israel: Gaat heen, een iegelijk naar zijn stad.