Matteus' evangelium 14

1På den tid fikk fjerdingsfyrsten Herodes høre ryktet om Jesus, 2og han sa til sine tjenere: Dette er døperen Johannes; han er opstanden fra de døde, og derfor er det disse krefter er virksomme i ham. 3Herodes hadde grepet Johannes og bundet ham og kastet ham i fengsel for Herodias' skyld, som var hans bror Filips hustru. 4For Johannes hadde sagt til ham: Det er dig ikke tillatt å ha henne. 5Og han vilde gjerne slå ham ihjel, men fryktet for folket; for de holdt ham for en profet. 6Men da det var Herodes' fødselsdag, danset Herodias' datter for dem, og Herodes syntes om henne; 7derfor lovte han med ed å gi henne hvad hun vilde be om. 8Men hun sa efter sin mors råd: Gi mig hit døperen Johannes' hode på et fat! 9Og kongen blev ille til mote, men for sine eders og for gjestenes skyld bød han at det skulde gis henne, 10og han sendte sine folk avsted og lot Johannes halshugge i fengslet. 11Og de kom med hans hode på et fat og gav det til piken, og hun bar det til sin mor. 12Og hans disipler kom til og tok hans legeme og begravde det; og de gikk og fortalte det til Jesus. 13Da Jesus hørte det, drog han derfra i en båt avsides til et øde sted, og da folket fikk høre det, fulgte de efter ham til fots fra byene. 14Og da han gikk i land, så han meget folk, og han ynkedes inderlig over dem og helbredet deres syke. 15Men da det var blitt aften, gikk hans disipler til ham og sa: Stedet er øde, og det er alt sent på dagen; la derfor folket fare, så det kan gå bort i byene og kjøpe sig mat! 16Men Jesus sa til dem: De har ikke nødig å gå bort; gi I dem å ete! 17De sa til ham: Vi har ikke mere her enn fem brød og to fisker. 18Men han sa: Hent dem hit til mig! 19Og han bød at folket skulde sette sig ned i gresset, tok de fem brød og de to fisker, så op mot himmelen og velsignet dem; og han brøt brødene og gav dem til disiplene, og disiplene gav dem til folket. 20Og de åt alle og blev mette; og de tok op det som blev tilovers av stykkene, tolv kurver fulle. 21Men de som hadde ett, var omkring fem tusen menn foruten kvinner og barn. 22Og straks nødde han sine disipler til å gå i båten og sette over til hin side før ham, inntil han hadde latt folket fare. 23Og da han hadde latt folket fare, gikk han avsides op i fjellet for å bede; og da det var blitt aften, var han der alene. 24Men båten var alt midt ute på sjøen og arbeidet hårdt mot bølgene, for vinden var imot. 25Men i den fjerde nattevakt kom han til dem, vandrende på sjøen. 26Og da disiplene så ham vandre på sjøen, blev de forferdet og sa: Det er et spøkelse, og de skrek av redsel. 27Men Jesus talte straks til dem og sa: Vær frimodige; det er mig, frykt ikke! 28Da svarte Peter ham og sa: Herre! er det dig, da byd mig komme til dig på vannet! 29Han sa: Kom! Og Peter steg ut av båten og gikk bortover vannet for å komme til Jesus. 30Men da han så det hårde vær, blev han redd og begynte å synke; da ropte han: Herre, frels mig! 31Og Jesus rakte straks hånden ut og tok fatt i ham og sa til ham: Du lite troende! hvorfor tvilte du? 32Og da de steg i båten, la vinden sig. 33Men de som var i båten, kom og falt ned for ham og sa: Sannelig, du er Guds Sønn! 34Og da de var faret over, kom de til Gennesarets land. 35Og da folket på dette sted kjente ham igjen, sendte de bud i hele landet deromkring, og de førte til ham alle dem som hadde ondt, 36og bad ham at de bare måtte få røre ved det ytterste av hans klædebon; og alle de som rørte ved det, blev helbredet.

1At that time, Herod the tetrarch heard the report concerning Jesus, 2and said to his servants, “This is John the Baptizer. He is risen from the dead. That is why these powers work in him.” 3For Herod had laid hold of John, and bound him, and put him in prison for the sake of Herodias, his brother Philip’s wife. 4For John said to him, “It is not lawful for you to have her.” 5When he would have put him to death, he feared the multitude, because they counted him as a prophet. 6But when Herod’s birthday came, the daughter of Herodias danced among them and pleased Herod. 7Whereupon he promised with an oath to give her whatever she should ask. 8She, being prompted by her mother, said, “Give me here on a platter the head of John the Baptizer.” 9The king was grieved, but for the sake of his oaths, and of those who sat at the table with him, he commanded it to be given, 10and he sent and beheaded John in the prison. 11His head was brought on a platter, and given to the young lady: and she brought it to her mother. 12His disciples came, and took the body, and buried it; and they went and told Jesus. 13Now when Jesus heard this, he withdrew from there in a boat, to a deserted place apart. When the multitudes heard it, they followed him on foot from the cities. 14Jesus went out, and he saw a great multitude. He had compassion on them, and healed their sick. 15When evening had come, his disciples came to him, saying, “This place is deserted, and the hour is already late. Send the multitudes away, that they may go into the villages, and buy themselves food.” 16But Jesus said to them, “They don’t need to go away. You give them something to eat.” 17They told him, “We only have here five loaves and two fish.” 18He said, “Bring them here to me.” 19He commanded the multitudes to sit down on the grass; and he took the five loaves and the two fish, and looking up to heaven, he blessed, broke and gave the loaves to the disciples, and the disciples gave to the multitudes. 20They all ate, and were filled. They took up twelve baskets full of that which remained left over from the broken pieces. 21Those who ate were about five thousand men, besides women and children. 22Immediately Jesus made the disciples get into the boat, and to go ahead of him to the other side, while he sent the multitudes away. 23After he had sent the multitudes away, he went up into the mountain by himself to pray. When evening had come, he was there alone. 24But the boat was now in the middle of the sea, distressed by the waves, for the wind was contrary. 25In the fourth watch of the night, Jesus came to them, walking on the sea. 26When the disciples saw him walking on the sea, they were troubled, saying, “It’s a ghost!” and they cried out for fear. 27But immediately Jesus spoke to them, saying “Cheer up! It is I! Don’t be afraid.” 28Peter answered him and said, “Lord, if it is you, command me to come to you on the waters.” 29He said, “Come!” Peter stepped down from the boat, and walked on the waters to come to Jesus. 30But when he saw that the wind was strong, he was afraid, and beginning to sink, he cried out, saying, “Lord, save me!” 31Immediately Jesus stretched out his hand, took hold of him, and said to him, “You of little faith, why did you doubt?” 32When they got up into the boat, the wind ceased. 33Those who were in the boat came and worshiped him, saying, “You are truly the Son of God!” 34When they had crossed over, they came to the land of Gennesaret. 35When the people of that place recognized him, they sent into all that surrounding region, and brought to him all who were sick, 36and they begged him that they might just touch the fringe of his garment. As many as touched it were made whole.

1Te dierzelver tijd hoorde Herodes, de viervorst, het gerucht van Jezus; 2En zeide tot zijn knechten: Deze is Johannes de Doper; hij is opgewekt van de doden, en daarom werken die krachten in Hem. 3Want Herodes had Johannes gevangen genomen, en hem gebonden, en in den kerker gezet, om Herodias' wil, de huisvrouw van Filippus, zijn broeder. 4Want Johannes zeide tot hem: Het is u niet geoorloofd haar te hebben. 5En willende hem doden, vreesde hij het volk, omdat zij hem hielden voor een profeet. 6Maar als de dag der geboorte van Herodes gehouden werd, danste de dochter van Herodias in het midden van hen, en zij behaagde aan Herodes. 7Waarom hij haar met ede beloofde te geven, wat zij ook eisen zou. 8En zij, te voren onderricht zijnde van haar moeder, zeide: Geef mij hier in een schotel het hoofd van Johannes den Doper. 9En de koning werd bedroefd; doch om de eden, en degenen, die met hem aanzaten, gebood hij, dat het haar zou gegeven worden; 10En zond heen, en onthoofdde Johannes in den kerker. 11En zijn hoofd werd gebracht in een schotel, en het dochtertje gegeven; en zij droeg het tot haar moeder. 12En zijn discipelen kwamen, en namen het lichaam weg, en begroeven hetzelve; en gingen en boodschapten het Jezus. 13En als Jezus dit hoorde, vertrok Hij van daar te scheep, naar een woeste plaats alleen; en de scharen, dat horende, zijn Hem te voet gevolgd uit de steden. 14En Jezus uitgaande, zag een grote schare, en werd innerlijk met ontferming over hen bewogen, en genas hun kranken. 15En als het nu avond werd, kwamen Zijn discipelen tot Hem, zeggende: Deze plaats is woest, en de tijd is nu voorbijgegaan; laat de scharen van U, opdat zij heengaan in de vlekken en zichzelven spijs kopen. 16Maar Jezus zeide tot hen: Het is hun niet van node heen te gaan, geeft gij hun te eten. 17Doch zij zeiden tot Hem: Wij hebben hier niet, dan vijf broden en twee vissen. 18En Hij zeide: Brengt Mij dezelve hier. 19En Hij beval de scharen neder te zitten op het gras, en nam de vijf broden en de twee vissen, en opwaarts ziende naar den hemel, zegende dezelve; en als Hij ze gebroken had, gaf Hij de broden den discipelen, en de discipelen aan de scharen. 20En zij aten allen en werden verzadigd, en zij namen op, het overschot der brokken, twaalf volle korven. 21Die nu gegeten hadden, waren omtrent vijf duizend mannen, zonder de vrouwen en kinderen. 22En terstond dwong Jezus Zijn discipelen in het schip te gaan, en voor Hem af te varen naar de andere zijde, terwijl Hij de scharen van Zich zou laten. 23En als Hij nu de scharen van Zich gelaten had, klom Hij op den berg alleen, om te bidden. En als het nu avond was geworden, zo was Hij daar alleen. 24En het schip was nu midden in de zee, zijnde in nood van de baren; want de wind was hun tegen. 25Maar ter vierde wake des nachts kwam Jezus af tot hen, wandelende op de zee. 26En de discipelen, ziende Hem op de zee wandelen, werden ontroerd, zeggende: Het is een spooksel! En zij schreeuwden van vrees. 27Maar terstond sprak Jezus hen aan, zeggende: Zijt goedsmoeds, Ik ben het, vreest niet. 28En Petrus antwoordde Hem, en zeide: Heere! indien Gij het zijt, zo gebied mij tot U te komen op het water. 29En Hij zeide: Kom. En Petrus klom neder van het schip, en wandelde op het water, om tot Jezus te komen. 30Maar ziende den sterken wind, werd hij bevreesd, en als hij begon neder te zinken, riep hij, zeggende: Heere, behoud mij! 31En Jezus, terstond de hand uitstekende, greep hem aan, en zeide tot hem: Gij kleingelovige! waarom hebt gij gewankeld? 32En als zij in het schip geklommen waren, stilde de wind. 33Die nu in het schip waren, kwamen en aanbaden Hem, zeggende: Waarlijk, Gij zijt Gods Zoon! 34En overgevaren zijnde, kwamen zij in het land Gennesaret. 35En als de mannen van die plaats Hem werden kennende, zonden zij in dat gehele omliggende land, en brachten tot Hem allen, die kwalijk gesteld waren; 36En baden Hem, dat zij alleenlijk den zoom Zijns kleeds zouden mogen aanraken; en zovelen als Hem aanraakten, werden gezond.