Klagesangene 5

1Kom i hu, Herre, det som har hendt oss, sku og se hvor vi blir hånet! 2Vår arv er gått over til fremmede, våre hus til utlendinger. 3Vi er blitt farløse, har ingen far; våre mødre er som enker. 4Vi må kjøpe det vann vi drikker, vår ved må vi betale. 5Våre forfølgere er på nakken av oss; vi er trette, vi får ingen hvile. 6Til Egypten har vi overgitt oss, og til Assyria, for å bli mettet med brød. 7Våre fedre har syndet, de er ikke mere; vi bærer deres misgjerninger. 8Træler hersker over oss; ingen river oss ut av deres hånd. 9Med fare for vårt liv henter vi vårt brød, truet av ørkenens sverd. 10Vår hud brenner som en ovn av hungerens luer. 11Kvinner har de krenket i Sion, jomfruer i Judas byer. 12Fyrster har de hengt, de gamles åsyn har de ikke hedret. 13Unge menn bar kvernen, og gutter segnet under vedbøren. 14De gamle sitter ikke mere i porten, de unge menn ikke mere ved sin strengelek. 15Med vårt hjertes glede er det forbi, vår dans er omskiftet til sorg. 16Kronen er falt av vårt hode; ve oss, vi har syndet. 17Derfor er vårt hjerte sykt, derfor er våre øine blitt dimme, 18for Sions bergs skyld, som er øde; rever løper om på det. 19Du, Herre, troner til evig tid, din trone blir fra slekt til slekt. 20Hvorfor skulde du glemme oss evig, forlate oss for så lang en tid? 21Herre, før oss atter til dig, så vi kan komme tilbake! Forny våre dager, så de blir som i fordums tid! 22For skulde du rent ha forkastet oss? Skulde du være så storlig vred på oss?

1Remember, Yahweh, what has come on us: Look, and see our reproach. 2Our inheritance is turned to strangers, Our houses to aliens. 3We are orphans and fatherless; Our mothers are as widows. 4We have drunken our water for money; Our wood is sold to us. 5Our pursuers are on our necks: We are weary, and have no rest. 6We have given the hand to the Egyptians, To the Assyrians, to be satisfied with bread. 7Our fathers sinned, and are no more; We have borne their iniquities. 8Servants rule over us: There is no one to deliver us out of their hand. 9We get our bread at the peril of our lives, Because of the sword of the wilderness. 10Our skin is black like an oven, Because of the burning heat of famine. 11They ravished the women in Zion, The virgins in the cities of Judah. 12Princes were hanged up by their hand: The faces of elders were not honored. 13The young men bare the mill; The children stumbled under the wood. 14The elders have ceased from the gate, The young men from their music. 15The joy of our heart is ceased; Our dance is turned into mourning. 16The crown is fallen from our head: Woe to us! for we have sinned. 17For this our heart is faint; For these things our eyes are dim; 18For the mountain of Zion, which is desolate: The foxes walk on it. 19You, Yahweh, remain forever; Your throne is from generation to generation. 20Why do you forget us forever, And forsake us so long time? 21Turn us to yourself, Yahweh, and we shall be turned. Renew our days as of old. 22But you have utterly rejected us; You are very angry against us.

1Gedenk, HEERE, wat ons geschied is, aanschouw het, en zie onzen smaad aan. 2Ons erfdeel is tot de vreemdelingen gewend, onze huizen tot de uitlanders. 3Wij zijn wezen zonder vader, onze moeders zijn als de weduwen. 4Ons water moeten wij voor geld drinken; ons hout komt ons op prijs te staan. 5Wij lijden vervolging op onze halzen; zijn wij woede, men laat ons geen rust. 6Wij hebben den Egyptenaar de hand gegeven, en den Assyrier, om met brood verzadigd te worden. 7Onze vaders hebben gezondigd, en zijn niet meer, en wij dragen hun ongerechtigheden. 8Knechten heersen over ons; er is niemand, die ons uit hun hand rukke. 9Wij moeten ons brood met gevaar onzes levens halen, vanwege het zwaard der woestijn. 10Onze huid is zwart geworden gelijk een oven, vanwege den geweldigen storm des hongers. 11Zij hebben de vrouwen te Sion verkracht, en de jonge dochters in de steden van Juda. 12De vorsten zijn door hunlieder hand opgehangen; de aangezichten der ouden zijn niet geeerd geweest. 13Zij hebben de jongelingen weggenomen, om te malen, en de jongens struikelen onder het hout. 14De ouden houden op van de poort, de jongelingen van hun snarenspel. 15De vreugde onzes harten houdt op, onze rei is in treurigheid veranderd. 16De kroon onzes hoofds is afgevallen; o wee nu onzer, dat wij zo gezondigd hebben! 17Daarom is ons hart mat, om deze dingen zijn onze ogen duister geworden. 18Om des bergs Sions wil, die verwoest is, waar de vossen op lopen. 19Gij, o HEERE, zit in eeuwigheid, Uw troon is van geslacht tot geslacht. 20Waarom zoudt Gij ons steeds vergeten? Waarom zoudt Gij ons zo langen tijd verlaten? 21HEERE, bekeer ons tot U, zo zullen wij bekeerd zijn; vernieuw onze dagen als van ouds. 22Want zoudt Gij ons ganselijk verwerpen? Zoudt Gij zozeer tegen ons verbolgen zijn?