Klagesangene 3

1Jeg er den mann som har sett elendighet under hans vredes ris. 2Mig har han ledet og ført i mørke og ikke i lys. 3Bare mot mig vender han atter og atter sin hånd den hele dag. 4Han lot mitt kjøtt og min hud fortæres; han knuste mine ben. 5Han bygget en mur mot mig og omringet mig med bitterhet og møie. 6På mørke steder lot han mig bo som de for lenge siden døde. 7Han murte igjen for mig, så jeg ikke kan komme ut; han gjorde mine lenker tunge. 8Om jeg enn ropte og skrek, lukket han sitt øre for min bønn. 9Han tilmurte mine veier med hugne stener, mine stier gjorde han krokete. 10En lurende bjørn var han mot mig, en løve i skjul. 11Mine veier gjorde han til avveier, han sønderrev mig og ødela mig. 12Han spente sin bue og stilte mig op til mål for sin pil. 13Han lot sitt koggers sønner fare inn i mine nyrer. 14Jeg er blitt til latter for alt mitt folk, til en spottesang for dem hele dagen. 15Han mettet mig med bitre urter, han gav mig rikelig malurt å drikke. 16Han knuste mine tenner, han gav mig småsten å ete, han trykte mig ned i asken. 17Du forkastet mig og tok bort min fred; jeg glemte det som godt er, 18og jeg sa: Det er forbi med min kraft og mitt håp til Herren. 19Kom i hu min elendighet og min landflyktighet - malurt og galle! 20Min sjel kommer det i hu og er nedbøiet i mig. 21Dette vil jeg ta mig til hjerte, derfor vil jeg håpe: 22Herrens miskunnhet er det at det ikke er forbi med oss; for hans barmhjertighet har ennu ikke ende. 23Den er ny hver morgen, din trofasthet er stor. 24Herren er min del, sier min sjel; derfor håper jeg på ham. 25Herren er god mot dem som bier efter ham, mot den sjel som søker ham. 26Det er godt at en bier i stillhet efter Herrens frelse. 27Det er godt for en mann at han bærer åk i sin ungdom, 28at han sitter ene og tier, når han legger byrder på ham, 29at han trykker sin munn i støvet og sier: Kanskje det ennu er håp - 30at han vender sitt kinn til den som slår ham, lar sig mette med hån. 31For Herren forkaster ikke til evig tid, 32men om han bedrøver, så forbarmer han sig igjen efter sin rike miskunnhet; 33for det er ikke av hjertet han plager eller bedrøver menneskenes barn. 34Når nogen knuser alle jordens fanger under sine føtter, 35bøier mannens rett for den Høiestes åsyn 36eller gjør en mann urett i hans sak - mon Herren ikke ser det? 37Hvem talte så det skjedde, uten at Herren bød det? 38Er det ikke fra den Høiestes munn både de onde og de gode ting utgår? 39Hvorfor klager et menneske som lever? Enhver klage over sin egen synd! 40La oss ransake våre veier og granske dem, og la oss vende om til Herren! 41La oss løfte vårt hjerte og våre hender til Gud i himmelen! 42Vi har syndet og vært gjenstridige; du har ikke tilgitt. 43Du innhyllet dig i vrede og forfulgte oss; du slo ihjel, du sparte ikke. 44Du innhyllet dig i skyer, så ingen bønn trengte igjennem. 45Til skarn og utskudd gjorde du oss midt iblandt folkene. 46De spilte op sin munn mot oss alle våre fiender. 47Gru og grav er blitt oss til del, ødeleggelse og undergang. 48Bekker av tårer rinner fra mitt øie fordi mitt folks datter er gått under. 49Mitt øie rinner og har ikke ro, det får ingen hvile, 50før Herrens øie ser ned fra himmelen. 51Mitt øie volder min sjel smerte for alle min stads døtres skyld. 52Hårdt jaget de mig som en fugl de som var mine fiender uten årsak. 53De vilde gjøre ende på mitt liv, de vilde kaste mig i brønnen, og de kastet sten på mig. 54Vannene strømmet over mitt hode; jeg sa: Jeg er fortapt. 55Jeg påkalte ditt navn, Herre, fra den dypeste brønn. 56Du hørte min røst; lukk ikke ditt øre for mitt rop, men la mig få lindring! 57Du var nær den dag jeg kalte på dig; du sa: Frykt ikke! 58Herre, du har ført min sjels sak, du har frelst mitt liv. 59Herre, du har sett den urett jeg har lidt; døm i min sak! 60Du har sett all deres hevn, alle deres onde råd mot mig. 61Du har hørt deres hån, Herre, alle deres onde råd mot mig, 62mine motstanderes tale og deres tanker mot mig den hele dag. 63Akt på dem når de sitter, og når de står op! De synger spottesanger om mig. 64Du vil gjøre gjengjeld mot dem, Herre, efter deres henders gjerning. 65Du vil legge et dekke over deres hjerte, din forbannelse vil bli dem til del. 66Du vil forfølge dem i vrede og ødelegge dem, så de ikke mere finnes under Herrens himmel.

1I am the man that has seen affliction by the rod of his wrath. 2He has led me and caused me to walk in darkness, and not in light. 3Surely against me he turns his hand again and again all the day. 4My flesh and my skin has he made old; he has broken my bones. 5He has built against me, and surrounded me with gall and travail. 6He has made me to dwell in dark places, as those that have been long dead. 7He has walled me about, that I can’t go out; he has made my chain heavy. 8Yes, when I cry, and call for help, he shuts out my prayer. 9He has walled up my ways with cut stone; he has made my paths crooked. 10He is to me as a bear lying in wait, as a lion in secret places. 11He has turned aside my ways, and pulled me in pieces; he has made me desolate. 12He has bent his bow, and set me as a mark for the arrow. 13He has caused the shafts of his quiver to enter into my kidneys. 14I am become a derision to all my people, and their song all the day. 15He has filled me with bitterness, he has sated me with wormwood. 16He has also broken my teeth with gravel stones; he has covered me with ashes. 17You have removed my soul far off from peace; I forgot prosperity. 18I said, My strength is perished, and my expectation from Yahweh. 19Remember my affliction and my misery, the wormwood and the gall. 20My soul still remembers them, and is bowed down within me. 21This I recall to my mind; therefore have I hope. 22It is because of Yahweh’s loving kindnesses that we are not consumed, because his compassion doesn’t fail. 23They are new every morning; great is your faithfulness. 24Yahweh is my portion, says my soul; therefore will I hope in him. 25Yahweh is good to those who wait for him, to the soul that seeks him. 26It is good that a man should hope and quietly wait for the salvation of Yahweh. 27It is good for a man that he bear the yoke in his youth. 28Let him sit alone and keep silence, because he has laid it on him. 29Let him put his mouth in the dust, if so be there may be hope. 30Let him give his cheek to him who strikes him; let him be filled full with reproach. 31For the Lord will not cast off forever. 32For though he cause grief, yet he will have compassion according to the multitude of his loving kindnesses. 33For he does not afflict willingly, nor grieve the children of men. 34To crush under foot all the prisoners of the earth, 35To turn aside the right of a man before the face of the Most High, 36To subvert a man in his cause, the Lord doesn’t approve. 37Who is he who says, and it comes to pass, when the Lord doesn’t command it? 38Doesn’t evil and good come out of the mouth of the Most High? 39Why does a living man complain, a man for the punishment of his sins? 40Let us search and try our ways, and turn again to Yahweh. 41Let us lift up our heart with our hands to God in the heavens. 42We have transgressed and have rebelled; you have not pardoned. 43You have covered with anger and pursued us; you have killed, you have not pitied. 44You have covered yourself with a cloud, so that no prayer can pass through. 45You have made us an off-scouring and refuse in the midst of the peoples. 46All our enemies have opened their mouth wide against us. 47Fear and the pit have come on us, devastation and destruction. 48My eye runs down with streams of water, for the destruction of the daughter of my people. 49My eye pours down, and doesn’t cease, without any intermission, 50Until Yahweh look down, and see from heaven. 51My eye affects my soul, because of all the daughters of my city. 52They have chased me relentlessly like a bird, those who are my enemies without cause. 53They have cut off my life in the dungeon, and have cast a stone on me. 54Waters flowed over my head; I said, I am cut off. 55I called on your name, Yahweh, out of the lowest dungeon. 56You heard my voice; don’t hide your ear at my breathing, at my cry. 57You drew near in the day that I called on you; you said, Don’t be afraid. 58Lord, you have pleaded the causes of my soul; you have redeemed my life. 59Yahweh, you have seen my wrong. Judge my cause. 60You have seen all their vengeance and all their devices against me. 61You have heard their reproach, Yahweh, and all their devices against me, 62The lips of those that rose up against me, and their device against me all the day. 63You see their sitting down, and their rising up; I am their song. 64You will render to them a recompense, Yahweh, according to the work of their hands. 65You will give them hardness of heart, your curse to them. 66You will pursue them in anger, and destroy them from under the heavens of Yahweh.

1Aleph. Ik ben de man, die ellende gezien heeft door de roede Zijner verbolgenheid. 2Aleph. Hij heeft mij geleid en gevoerd in de duisternis, en niet in het licht. 3Aleph. Hij heeft Zich immers tegen mij gewend, Hij heeft Zijn hand den gansen dag veranderd. 4Beth. Hij heeft mijn vlees en mijn huid oud gemaakt, Hij heeft mijn beenderen gebroken. 5Beth. Hij heeft tegen mij gebouwd, en Hij heeft mij met galle en moeite omringd. 6Beth. Hij heeft mij gezet in duistere plaatsen, als degenen, die over lang dood zijn. 7Gimel. Hij heeft mij toegemuurd, dat ik er niet uit gaan kan; Hij heeft mijn koperen boeien verzwaard. 8Gimel. Ook wanneer ik roep en schreeuw, sluit Hij de oren voor mijn gebed. 9Gimel. Hij heeft mij wegen toegemuurd met uitgehouwen stenen, Hij heeft mijn paden verkeerd. 10Daleth. Hij is mij een loerende beer, een leeuw in verborgen plaatsen. 11Daleth. Hij heeft mijn wegen afgewend; en Hij heeft mij in stukken gebroken; Hij heeft mij woest gemaakt. 12Daleth. Hij heeft Zijn boog gespannen, en Hij heeft mij den pijl als ten doel gesteld. 13He. Hij heeft Zijn pijlen in mijn nieren doen ingaan. 14He. Ik ben al mijn volk tot belaching geworden, hun snarenspel den gansen dag. 15He. Hij heeft mij met bitterheden verzadigd, Hij heeft mij met alsem dronken gemaakt. 16Vau. Hij heeft mijn tanden met zandsteentjes verbrijzeld, Hij heeft mij in de as nedergedrukt. 17Vau. En Gij hebt mijn ziel verre van den vrede verstoten, ik heb het goede vergeten. 18Vau. Toen zeide ik: Mijn sterkte is vergaan, en mijn hoop van den HEERE. 19Zain. Gedenk aan mijn ellende en aan mijn ballingschap, aan den alsem en galle. 20Zain. Mijn ziel gedenkt er wel terdege aan, en zij bukt zich neder in mij. 21Zain. Dit zal ik mij ter harte nemen, daarom zal ik hopen; 22Cheth. Het zijn de goedertierenheden des HEEREN, dat wij niet vernield zijn, dat Zijn barmhartigheden geen einde hebben; 23Cheth. Zij zijn allen morgen nieuw, Uw trouw is groot. 24Cheth. De HEERE is mijn Deel, zegt mijn ziel, daarom zal ik op Hem hopen. 25Teth. De HEERE is goed dengenen, die Hem verwachten, der ziele, die Hem zoekt. 26Teth. Het is goed, dat men hope, en stille zij op het heil des HEEREN. 27Teth. Het is goed voor een man, dat hij het juk in zijn jeugd draagt. 28Jod. Hij zitte eenzaam, en zwijge stil, omdat Hij het hem opgelegd heeft. 29Jod. Hij steke zijn mond in het stof, zeggende: Misschien is er verwachting. 30Jod. Hij geve zijn wang dien, die hem slaat, hij worde zat van smaad. 31Caph. Want de Heere zal niet verstoten in eeuwigheid. 32Caph. Maar als Hij bedroefd heeft, zo zal Hij Zich ontfermen, naar de grootheid Zijner goedertierenheden. 33Caph. Want Hij plaagt of bedroeft des mensenkinderen niet van harte. 34Lamed. Dat men al de gevangenen der aarde onder Zijn voeten verbrijzelt; 35Lamed. Dat men het recht eens mans buigt voor het aangezicht des Allerhoogsten; 36Lamed. Dat men een mens verongelijkt in zijn twistzaak; zou het de Heere niet zien? 37Mem. Wie zegt wat, hetwelk geschiedt, zo het de Heere niet beveelt? 38Mem. Gaat niet uit den mond des Allerhoogsten het kwade en het goede? 39Mem. Wat klaagt dan een levend mens? Een ieder klage vanwege zijn zonden. 40Nun. Laat ons onze wegen onderzoeken en doorzoeken, en laat ons wederkeren tot den HEERE. 41Nun. Laat ons onze harten opheffen, mitsgaders de handen, tot God in den hemel, zeggende: 42Nun. Wij hebben overtreden, en wij zijn wederspannig geweest, daarom hebt Gij niet gespaard. 43Samech. Gij hebt ons met toorn bedekt, en Gij hebt ons vervolgd; Gij hebt ons gedood, Gij hebt niet verschoond. 44Samech. Gij hebt U met een wolk bedekt, zodat er geen gebed doorkwam. 45Samech. Gij hebt ons tot een uitvaagsel en wegwerpsel gesteld, in het midden der volken. 46Pe. Al onze vijanden hebben hun mond tegen ons opgesperd. 47Pe. De vreze en de kuil zijn over ons gekomen, de verwoesting en de verbreking. 48Pe. Met waterbeken loopt mijn oog neder, vanwege de breuk der dochter mijns volks. 49Ain. Mijn oog vliet, en kan niet ophouden, omdat er geen rust is; 50Ain. Totdat het de HEERE van den hemel aanschouwe, en het zie. 51Ain. Mijn oog doet mijn ziele moeite aan, vanwege al de dochteren mijner stad. 52Tsade. Die mijn vijanden zijn zonder oorzaak, hebben mij als een vogeltje dapperlijk gejaagd. 53Tsade. Zij hebben mijn leven in een kuil uitgeroeid, en zij hebben een steen op mij geworpen. 54Tsade. De wateren zwommen over mijn hoofd; ik zeide: Ik ben afgesneden! 55Koph. HEERE! Ik heb Uw Naam aangeroepen uit den ondersten kuil. 56Koph. Gij hebt mijn stem gehoord, verberg Uw oor niet voor mijn zuchten, voor mijn roepen. 57Koph. Gij hebt U genaderd ten dage, als ik U aanriep; Gij hebt gezegd: Vrees niet! 58Resch. Heere! Gij hebt de twistzaken mijner ziel getwist, Gij hebt mijn leven verlost. 59Resch. Heere! Gij hebt gezien de verkeerdheid, die men mij aangedaan heeft, oordeel mijn rechtzaak. 60Resch. Gij hebt al hun wraak gezien, al hun gedachten tegen mij. 61Schin. HEERE! Gij hebt hun smaden gehoord, en al hun gedachten tegen mij; 62Schin. De lippen dergenen, die tegen mij opstaan, en hun dichten tegen mij den gansen dag. 63Schin. Aanschouw hun zitten en opstaan; ik ben hun snarenspel. 64Thau. HEERE! geef hun weder die vergelding, naar het werk hunner handen. 65Thau. Geef hun een deksel des harten; Uw vloek zij over hen! 66Thau. Vervolg ze met toorn, en verdelg ze van onder den hemel des HEEREN.