Ayub 16

1Kemudian, Ayub menjawab, katanya, 2“Aku telah mendengar banyak hal seperti itu. Kamu semua adalah penghibur yang menyedihkan. 3Akankah perkataanmu yang penuh angin akan ada habisnya? Atau, apa yang memancingmu sehingga kamu menjawab? 4Aku juga bisa berkata-kata sepertimu, jika kamu berada di tempatku. Aku bisa menyusun kata-kata bersama untuk melawanmu, dan menggeleng-gelengkan kepalaku terhadap kamu. 5Aku bisa menguatkanmu dengan mulutku, dan penghiburan dari bibirku akan melegakan sakitmu. 6Jika aku berbicara, penderitaanku tidak terlegakan, tetapi jika aku berdiam diri, bagaimana aku bisa lega? 7Sungguh, sekarang Allah telah membuatku sangat lelah; Dia telah membuatku terasing dari semua temanku. 8Dia telah membelengguku, dan inilah yang telah menjadi saksi; kekurusanku bangkit melawan aku, dan bersaksi di depanku. 9Dia telah mencabik-cabik aku dalam kemurkaan-Nya dan membenci aku; Dia telah mengertakkan gigi-Nya terhadap aku; musuhku menajamkan mata-Nya untuk melawan aku. 10Orang-orang telah membuka mulut melawan aku; mereka telah menampar pipiku dengan cibiran; mereka berkumpul bersama-sama melawan aku. 11Allah telah menyerahkan aku kepada orang-orang tidak beriman, dan melemparkan aku ke dalam tangan orang-orang fasik. 12Aku dahulu hidup dengan tenang, tetapi Dia meremukkan aku. Dia telah mencengkeram tengkukku, dan menghancurkanku hingga berkeping-keping. Dia telah menjadikan aku sasaran-Nya. 13Para pemanah-Nya mengepung aku. Tanpa belas kasihan, Dia membelah ginjalku, dan menumpahkan empeduku ke tanah. 14Dia menghancurkanku, robekan demi robekan; Dia mengejarku seperti seorang prajurit. 15Aku telah menjahit kain kabung di sekujur kulitku, dan menaruh kekuatanku di dalam debu. 16Wajahku merah karena menangis, dan kegelapan yang kelam ada di kelopak mataku, 17meskipun tidak ada kejahatan dalam tanganku, dan doaku murni. 18Hai bumi, jangan sembunyikan darahku, dan biarlah teriakanku tidak menemukan tempat perhentian. 19Bahkan, sekarang, lihatlah, Saksiku ada di surga, dan Dia yang bersaksi untukku ada di tempat yang tinggi. 20Sahabat-sahabatku mencemooh aku; mataku menangis kepada Allah, 21supaya Dia memutuskan perkara antara manusia dan Allah, seperti seseorang membela sesamanya. 22Sebab, setelah beberapa tahun tiba, aku akan pergi menempuh jalan yang tidak akan kutempuh kembali.”

1Then Job answered, 2“I have heard many such things. You are all miserable comforters! 3Shall vain words have an end? Or what provokes you that you answer? 4I also could speak as you do. If your soul were in my soul’s place, I could join words together against you, and shake my head at you, 5but I would strengthen you with my mouth. The solace of my lips would relieve you. 6“Though I speak, my grief is not subsided. Though I forbear, what am I eased? 7But now, God, you have surely worn me out. You have made desolate all my company. 8You have shriveled me up. This is a witness against me. My leanness rises up against me. It testifies to my face. 9He has torn me in his wrath, and persecuted me. He has gnashed on me with his teeth. My adversary sharpens his eyes on me. 10They have gaped on me with their mouth. They have struck me on the cheek reproachfully. They gather themselves together against me. 11God delivers me to the ungodly, and casts me into the hands of the wicked. 12I was at ease, and he broke me apart. Yes, he has taken me by the neck, and dashed me to pieces. He has also set me up for his target. 13His archers surround me. He splits my kidneys apart, and does not spare. He pours out my gall on the ground. 14He breaks me with breach on breach. He runs on me like a giant. 15I have sewed sackcloth on my skin, and have thrust my horn in the dust. 16My face is red with weeping. Deep darkness is on my eyelids. 17Although there is no violence in my hands, and my prayer is pure. 18“Earth, don’t cover my blood. Let my cry have no place to rest. 19Even now, behold, my witness is in heaven. He who vouches for me is on high. 20My friends scoff at me. My eyes pour out tears to God, 21that he would maintain the right of a man with God, of a son of man with his neighbor! 22For when a few years have come, I shall go the way of no return.

1Maar Job antwoordde en zeide: 2Ik heb vele dergelijke dingen gehoord; gij allen zijt moeilijke vertroosters. 3Zal er een einde zijn aan de winderige woorden? Of wat stijft u, dat gij alzo antwoordt? 4Zou ik ook, als gijlieden, spreken, indien uw ziel ware in mijner ziele plaats? Zou ik woorden tegen u samenhopen, en zou ik over u met mijn hoofd schudden? 5Ik zou u versterken met mijn mond, en de beweging mijner lippen zou zich inhouden. 6Zo ik spreek, mijn smart wordt niet ingehouden; en houd ik op, wat gaat er van mij weg? 7Gewisselijk, Hij heeft mij nu vermoeid; Gij hebt mijn ganse vergadering verwoest. 8Dat Gij mij rimpelachtig gemaakt hebt, is tot een getuige; en mijn magerheid staat tegen mij op, zij getuigt in mijn aangezicht. 9Zijn toorn verscheurt, en Hij haat mij; Hij knerst over mij met Zijn tanden; mijn wederpartijder scherpt zijn ogen tegen mij. 10Zij gapen met hun mond tegen mij; zij slaan met smaadheid op mijn kinnebakken; zij vervullen zich te zamen aan mij. 11God heeft mij den verkeerde overgegeven, en heeft mij afgewend in de handen der goddelozen. 12Ik had rust, maar Hij heeft mij verbroken, en bij mijn nek gegrepen, en mij verpletterd; en Hij heeft mij Zich tot een doelwit opgericht. 13Zijn schutters hebben mij omringd; Hij heeft mijn nieren doorspleten, en niet gespaard; Hij heeft mijn gal op de aarde uitgegoten. 14Hij heeft mij gebroken met breuk op breuk; Hij is tegen mij aangelopen als een geweldige. 15Ik heb een zak over mijn huid genaaid; ik heb mijn hoorn in het stof gedaan. 16Mijn aangezicht is gans bemodderd van wenen, en over mijn oogleden is des doods schaduw. 17Daar toch geen wrevel in mijn handen is, en mijn gebed zuiver is. 18O, aarde! bedek mijn bloed niet; en voor mijn geroep zij geen plaats. 19Ook nu, zie, in den hemel is mijn Getuige, en mijn Getuige in de hoogten. 20Mijn vrienden zijn mijn bespotters; doch mijn oog druipt tot God. 21Och, mocht men rechten voor een man met God, gelijk een kind des mensen voor zijn vriend. 22Want weinige jaren in getal zullen er nog aankomen, en ik zal het pad henengaan, waardoor ik niet zal wederkeren.