2 Tawarikh 34

1Yosia berumur delapan tahun saat dia menjadi raja. Dia memerintah di Yerusalem selama 31 tahun. 2Dia melakukan apa yang benar di mata TUHAN dan hidup mengikuti jejak Daud, nenek moyangnya, tanpa menyimpang ke kanan atau ke kiri. 3Pada tahun ke delapan pemerintahannya, saat dia masih muda, dia mulai mencari Allah Daud, nenek moyangnya. Pada tahun kedua belas, dia mulai menahirkan Yehuda dan Yerusalem dari bukit-bukit pengurbanan, patung-patung Dewi Asyera, patung-patung pahatan, dan patung-patung tuangan. 4Dia merobohkan mazbah-mazbah para baal yang ada di hadapannya dan menebang pilar-pilar matahari yang ada di atas mazbah-mazbah itu. Dia memecahkan dan menumbuk patung-patung Dewi Asyera, patung-patung pahatan, dan patung-patung tuangan, lalu menebarkannya ke atas kuburan orang-orang yang mempersembahkan kurban kepada mereka. 5Dia membakar tulang-tulang para imam di atas mazbah-mazbah mereka dan menahirkan Yehuda dan Yerusalem. 6Ia melakukan hal yang sama di kota-kota Manasye, Efraim, Simeon, sampai ke Naftali; dengan pedang mereka berkeliling. 7Dia merobohkan mazbah-mazbah dan patung-patung Dewi Asyera, meremukkan patung-patung pahatan hingga hancur berkeping-keping, dan menebang semua pilar matahari di seluruh tanah Israel. Sesudah itu, dia kembali ke Yerusalem. 8Pada tahun ke delapan belas pemerintahannya, ketika dia menahirkan negeri dan bait TUHAN, dia mengutus Safan, anak Azalya, Maaseya, pejabat kota, dan Yoah, anak Yoahas, juru ingat, untuk memperbaiki bait TUHAN, Allahnya. 9Mereka datang menghadap Imam Besar Hilkia dan menyerahkan kepadanya uang yang telah dibawa ke bait Allah. Uang itu dikumpulkan oleh orang-orang Lewi, yaitu para penjaga pintu, dari tangan orang Manasye dan Efraim, semua sisa orang Israel, orang-orang Yehuda dan Benyamin, dan penduduk Yerusalem. 10Mereka memberikannya ke tangan para pekerja yang mengawasi bait TUHAN; dan para pekerja yang bekerja di dalam bait TUHAN memberikannya lagi untuk memugar dan memperbaiki bait itu. 11Mereka memberikan uang itu kepada para perajin dan tukang-tukang bangunan, untuk membeli batu pahat dan kayu untuk penjepit-penjepit, serta balok-balok pada rumah-rumah yang dibiarkan roboh oleh raja-raja Yehuda. 12Orang-orang itu melakukan pekerjaannya dengan setia. Para pengawas yang mengurusi mereka adalah Yahat dan Obaja, orang-orang Lewi dari keturunan Merari, serta Zakharia dan Mesulam dari keturunan Kehat. Semua orang Lewi yang ahli memainkan alat musik. 13Mereka juga mengawasi para pemikul beban dan semua pekerja dalam setiap pekerjaan. Beberapa dari orang Lewi ada yang menjadi juru tulis, pengatur, atau penjaga pintu gerbang. 14Ketika mereka mengeluarkan uang yang dibawa ke bait TUHAN, Imam Hilkia menemukan kitab Taurat TUHAN yang Allah berikan melalui Musa. 15Hilkia berkata kepada Safan, juru tulis itu, “Aku menemukan kitab Taurat di Bait TUHAN!” Lalu, Hilkia memberikan kitab itu kepada Safan. 16Safan membawa kitab itu kepada raja dan membawa kembali perkataan raja. Safan berkata, “Segala sesuatu yang ditugaskan kepada hamba-hambamu telah mereka laksanakan. 17Mereka telah mengosongkan uang yang ada di bait TUHAN dan memberikannya ke tangan para pengawas dan ke tangan para pekerja.” 18Kemudian, Safan, juru tulis itu, memberi tahu raja dengan berkata, “Imam Hilkia memberi saya sebuah kitab.” Lalu, Safan membacakannya di hadapan raja. 19Ketika raja mendengar perkataan Taurat itu, dia merobek pakaiannya. 20Lalu, raja memerintahkan Hilkia; Ahikam, anak Safan; Abdon, anak Mikha; Safan, juru tulis itu; dan Asaya, hamba raja, dengan berkata, 21“Pergi dan mintalah petunjuk TUHAN bagiku dan bagi mereka yang tinggal di Israel dan Yehuda tentang perkataan kitab yang ditemukan ini. Murka TUHAN yang besar telah dicurahkan kepada kita karena nenek moyang kita tidak memelihara firman TUHAN dan melakukan semua yang tertulis dalam kitab ini.” 22Lalu, Hilkia dan orang-orang suruhan raja pergi menemui Nabiah Hulda, istri Salum, anak Tokhat, anak Hasra, pengurus pakaian-pakaian. Nabiah itu tinggal di Yerusalem, di perkampungan baru. Mereka berbicara kepadanya mengenai hal itu. 23Dia berkata kepada mereka, “Inilah firman TUHAN, Allah Israel! Katakan kepada orang yang menyuruhmu datang kepadaku, 24Inilah firman TUHAN: ‘Sesungguhnya, Aku akan mendatangkan malapetaka atas tempat ini dan atas penduduknya, yaitu semua kutuk yang tertulis dalam kitab yang telah dibacakan di hadapan raja Yehuda. 25Sebab, mereka telah meninggalkan Aku dan membakar dupa kepada ilah lain sehingga mereka membangkitkan murka-Ku dengan segala perbuatan tangan mereka. Murka-Ku akan dicurahkan ke tempat ini dan itu tidak akan padam.’” 26Kepada raja Yehuda yang telah mengutus kamu untuk meminta petunjuk TUHAN, katakan demikian, “Inilah firman TUHAN, Allah Israel, mengenai perkataan yang kamu dengar itu: 27‘Karena hatimu menjadi lembut dan kamu merendahkan diri di hadapan Allah saat mendengar firman-Nya atas tempat ini dan atas penduduknya, dan karena kamu telah merendahkan diri di hadapan-Ku, merobek pakaianmu, dan menangis di hadapan-Ku, maka Aku mendengarkan kamu,’ demikianlah firman TUHAN. 28‘Sesungguhnya, Aku akan mengumpulkan kamu bersama nenek moyangmu dan kamu akan dikumpulkan ke dalam kuburmu dengan damai. Matamu tidak akan melihat semua malapetaka yang akan Kudatangkan atas tempat ini dan atas penduduknya.’” Mereka menyampaikan perkataan itu kepada raja. 29Kemudian, raja menyuruh orang untuk mengumpulkan semua tua-tua Yehuda dan Yerusalem. 30Lalu, raja pergi ke bait TUHAN bersama semua orang Yehuda, penduduk Yerusalem, para imam, orang-orang Lewi, dan seluruh rakyat, dari yang besar sampai yang kecil. Dia membacakan ke telinga mereka seluruh perkataan dari kitab perjanjian yang ditemukan di bait TUHAN. 31Lalu, raja berdiri di tempatnya dan membuat perjanjian di hadapan TUHAN, untuk hidup mengikuti TUHAN dan memegang perintah-perintah-Nya, peringatan-peringatan-Nya, dan ketetapan-ketetapan-Nya, dengan segenap hatinya dan dengan segenap jiwanya, dan untuk melakukan perkataan perjanjian yang tertulis dalam kitab itu. 32Lalu, dia membuat semua orang yang ada di Yerusalem dan Benyamin berpegang kepada perjanjian itu. Penduduk Yerusalem bertindak menurut perjanjian Allah, yaitu Allah nenek moyang mereka. 33Yosia menyingkirkan segala kekejian dari seluruh tanah milik orang Israel dan menyuruh semua orang yang ada di Israel beribadah kepada TUHAN, Allah mereka. Di sepanjang hidup Yosia, mereka tidak berbalik dari mengikuti TUHAN, Allah nenek moyang mereka.

1Josiah was eight years old when he began to reign; and he reigned thirty-one years in Jerusalem. 2He did that which was right in the eyes of Yahweh, and walked in the ways of David his father, and didn’t turn aside to the right hand or to the left. 3For in the eighth year of his reign, while he was yet young, he began to seek after the God of David his father; and in the twelfth year he began to purge Judah and Jerusalem from the high places, and the Asherah poles, and the engraved images, and the molten images. 4They broke down the altars of the Baals in his presence; and the incense altars that were on high above them he cut down; and the Asherah poles, and the engraved images, and the molten images, he broke in pieces, and made dust of them, and strewed it on the graves of those who had sacrificed to them. 5He burnt the bones of the priests on their altars, and purged Judah and Jerusalem. 6He did this in the cities of Manasseh and Ephraim and Simeon, even to Naphtali, around in their ruins. 7He broke down the altars, and beat the Asherah poles and the engraved images into powder, and cut down all the incense altars throughout all the land of Israel, and returned to Jerusalem. 8Now in the eighteenth year of his reign, when he had purged the land and the house, he sent Shaphan the son of Azaliah, and Maaseiah the governor of the city, and Joah the son of Joahaz the recorder, to repair Yahweh’s house his God. 9They came to Hilkiah the high priest, and delivered the money that was brought into God’s house, which the Levites, the keepers of the threshold, had gathered of the hand of Manasseh and Ephraim, and of all the remnant of Israel, and of all Judah and Benjamin, and of the inhabitants of Jerusalem. 10They delivered it into the hand of the workmen who had the oversight of Yahweh’s house; and the workmen who labored in Yahweh’s house gave it to mend and repair the house; 11even to the carpenters and to the builders gave they it, to buy cut stone, and timber for couplings, and to make beams for the houses which the kings of Judah had destroyed. 12The men did the work faithfully: and their overseers were Jahath and Obadiah, the Levites, of the sons of Merari; and Zechariah and Meshullam, of the sons of the Kohathites, to set it forward; and others of the Levites, all who were skillful with instruments of music. 13Also they were over the bearers of burdens, and set forward all who did the work in every kind of service: and of the Levites there were scribes, and officers, and porters. 14When they brought out the money that was brought into Yahweh’s house, Hilkiah the priest found the book of Yahweh’s law given by Moses. 15Hilkiah answered Shaphan the scribe, “I have found the book of the law in Yahweh’s house.” Hilkiah delivered the book to Shaphan. 16Shaphan carried the book to the king, and moreover brought back word to the king, saying, “All that was committed to your servants, they are doing. 17They have emptied out the money that was found in Yahweh’s house, and have delivered it into the hand of the overseers, and into the hand of the workmen.” 18Shaphan the scribe told the king, saying, “Hilkiah the priest has delivered me a book.” Shaphan read therein before the king. 19When the king had heard the words of the law, he tore his clothes. 20The king commanded Hilkiah, and Ahikam the son of Shaphan, and Abdon the son of Micah, and Shaphan the scribe, and Asaiah the king’s servant, saying, 21“Go inquire of Yahweh for me, and for those who are left in Israel and in Judah, concerning the words of the book that is found; for great is the wrath of Yahweh that is poured out on us, because our fathers have not kept Yahweh’s word, to do according to all that is written in this book.” 22So Hilkiah, and they whom the king had commanded, went to Huldah the prophetess, the wife of Shallum the son of Tokhath, the son of Hasrah, keeper of the wardrobe; (now she lived in Jerusalem in the second quarter;) and they spoke to her to that effect. 23She said to them, “Thus says Yahweh, the God of Israel: ‘Tell the man who sent you to me, 24“Thus says Yahweh, ‘Behold, I will bring evil on this place, and on its inhabitants, even all the curses that are written in the book which they have read before the king of Judah. 25Because they have forsaken me, and have burned incense to other gods, that they might provoke me to anger with all the works of their hands; therefore is my wrath poured out on this place, and it shall not be quenched.’”’ 26But to the king of Judah, who sent you to inquire of Yahweh, thus you shall tell him, ‘Thus says Yahweh, the God of Israel: “As touching the words which you have heard, 27because your heart was tender, and you humbled yourself before God, when you heard his words against this place, and against its inhabitants, and have humbled yourself before me, and have torn your clothes, and wept before me; I also have heard you,” says Yahweh. 28“Behold, I will gather you to your fathers, and you shall be gathered to your grave in peace, neither shall your eyes see all the evil that I will bring on this place, and on its inhabitants.”’” They brought back word to the king. 29Then the king sent and gathered together all the elders of Judah and Jerusalem. 30The king went up to Yahweh’s house, and all the men of Judah and the inhabitants of Jerusalem, and the priests, and the Levites, and all the people, both great and small: and he read in their ears all the words of the book of the covenant that was found in Yahweh’s house. 31The king stood in his place, and made a covenant before Yahweh, to walk after Yahweh, and to keep his commandments, and his testimonies, and his statutes, with all his heart, and with all his soul, to perform the words of the covenant that were written in this book. 32He caused all who were found in Jerusalem and Benjamin to stand. The inhabitants of Jerusalem did according to the covenant of God, the God of their fathers. 33Josiah took away all the abominations out of all the countries that pertained to the children of Israel, and made all who were found in Israel to serve, even to serve Yahweh their God. All his days they didn’t depart from following Yahweh, the God of their fathers.

1Josia was acht jaren oud, toen hij koning werd, en regeerde een en dertig jaren te Jeruzalem. 2En hij deed dat recht was in de ogen des HEEREN, en wandelde in de wegen van zijn vader David, en week niet af ter rechter hand, noch ter linkerhand. 3Want in het achtste jaar zijner regering, toen hij nog een jongeling was, begon hij den God zijns vaders Davids te zoeken; en in het twaalfde jaar begon hij Juda en Jeruzalem van de hoogten en de bossen, en de gesneden en de gegoten beelden te reinigen. 4En men brak voor zijn aangezicht af de altaren der Baals; en de zonnebeelden, die omhoog boven dezelve waren, hieuw hij af; de bossen ook, en de gesneden en gegoten beelden verbrak, en vergruisde, en strooide hij op de graven dergenen, die hun geofferd hadden. 5En de beenderen der priesteren verbrandde hij op hun altaren; en hij reinigde Juda en Jeruzalem. 6Daartoe in de steden van Manasse, en Efraim, en Simeon, ja, tot Nafthali toe, in haar woeste plaatsen rondom, 7Brak hij ook de altaren af en de bossen, en de gesneden beelden stampte hij, die vergruizende, en al de zonnebeelden hieuw hij af in het ganse land van Israel; daarna keerde hij weder naar Jeruzalem. 8In het achttiende jaar nu zijner regering als hij het land en het huis gereinigd had, zond hij Safan, den zoon van Azalia, en Maaseja, den overste der stad, en Joha, den zoon van Joahaz, den kanselier, om het huis des HEEREN, zijns Gods, te verbeteren. 9En zij kwamen tot Hilkia, den hogepriester, en zij gaven het geld, dat ten huize Gods gebracht was, hetwelk de Levieten, die den dorpel bewaarden, vergaderd hadden uit de hand van Manasse en Efraim, en uit het ganse overblijfsel van Israel, en uit gans Juda en Benjamin, en te Jeruzalem wedergekomen waren; 10Zij nu gaven het in de hand der verzorgers van het werk, die besteld waren over het huis des HEEREN, en deze gaven dat dengenen, die het werk deden, die arbeidden aan het huis des HEEREN, om het huis te vermaken en te verbeteren. 11Want zij gaven het den werkmeesters en de bouwlieden, om gehouwen stenen te kopen, en hout tot de samenvoegingen, en om de huizen te zolderen, die de koningen van Juda verdorven hadden. 12En die mannen handelden trouwelijk in dit werk; en de bestelden over dezelve waren Jahath en Obadja, Levieten van de kinderen van Merari, mitsgaders Zacharia en Mesullam, van de kinderen der Kohathieten, om het werk voort te drijven; en die Levieten waren allen verstandig op instrumenten van muziek. 13Zij waren ook over de lastdragers, en de voortdrijvers van allen, die in enig werk arbeidden; want uit de Levieten waren schrijvers, en ambtlieden, en poortiers. 14En als zij het geld uitnamen, dat in het huis des HEEREN gebracht was, vond de priester Hilkia het wetboek des HEEREN, gegeven door de hand van Mozes. 15En Hilkia antwoordde en zeide tot Safan, de schrijver: Ik heb het wetboek gevonden in het huis des HEEREN. En Hilkia gaf Safan dat boek. 16En Safan droeg dat boek tot den koning; daarbenevens bracht hij nog den koning bescheid weder, zeggende: Al wat in de hand uwer knechten gegeven is, dat doen zij; 17En zij hebben het geld samengestort, dat in het huis des HEEREN gevonden is, en hebben het gegeven in de hand der bestelden, en in de hand dergenen, die het werk maakten. 18Voorts gaf Safan, de schrijver, den koning te kennen, zeggende: Hilkia, de priester, heeft mij een boek gegeven. En Safan las daarin voor het aangezicht des konings. 19Het geschiedde nu, als de koning de woorden der wet hoorde, dat hij zijn klederen scheurde. 20En de koning gebood Hilkia, en Ahikam, den zoon van Safan, en Abdon, den zoon van Micha, en Safan, den schrijver, en Asaja, den knecht des konings, zeggende: 21Gaat heen, vraagt den HEERE voor mij, en voor het overgeblevene in Israel en in Juda, over de woorden dezes boeks, dat gevonden is; want de grimmigheid des HEEREN is groot, die over ons uitgegoten is, omdat onze vaders niet hebben gehouden het woord des HEEREN, om te doen naar al hetgeen in dat boek geschreven is. 22Toen ging Hilkia henen, en die des konings waren, tot de profetes Hulda, de huisvrouw van Sallum, den zoon van Tokhath, den zoon van Hasra, den klederbewaarder. Zij nu woonde te Jeruzalem in het tweede deel; en zij spraken zulks tot haar. 23En zij zeide tot hen: Zo zegt de HEERE, de God Israels: Zegt den man, die ulieden tot mij gezonden heeft: 24Zo zegt de HEERE: Zie, Ik zal kwaad over deze plaats en over haar inwoners brengen; al de vloeken, die geschreven zijn in het boek, dat men voor het aangezicht des konings van Juda gelezen heeft. 25Daarom dat zij Mij verlaten, en anderen goden gerookt hebben, opdat zij Mij tot toorn verwekten met alle werken hunner handen; zo zal Mijn grimmigheid uitgegoten worden tegen deze plaats, en niet uitgeblust worden. 26Maar tot den koning van Juda, die ulieden gezonden heeft, om den HEERE te vragen, tot hem zult gij alzo zeggen: Zo zegt de HEERE, de God Israels: Aangaande de woorden, die gij hebt gehoord; 27Omdat uw hart week geworden is, en gij u voor het aangezicht Gods vernederd hebt, als gij Zijn woorden hoordet tegen deze plaats en tegen haar inwoners, en hebt u vernederd voor Mijn aangezicht, en uw klederen gescheurd, en geweend voor Mijn aangezicht, zo heb Ik u ook verhoord, spreekt de HEERE. 28Zie, Ik zal u verzamelen tot uw vaderen, en gij zult met vrede in uw graf verzameld worden, en uw ogen zullen al dat kwaad niet zien, dat Ik over deze plaats en over haar inwoners brengen zal. En zij brachten den koning dit antwoord weder. 29Toen zond de koning henen, en verzamelde alle oudsten van Juda en Jeruzalem. 30En de koning ging op in het huis des HEEREN, en al de mannen van Juda en de inwoners van Jeruzalem, mitsgaders de priesters en de Levieten, en al het volk, van den grote tot den kleine toe; en men las voor hun oren al de woorden van het boek des verbonds, dat in het huis des HEEREN gevonden was. 31En de koning stond in zijn standplaats, en maakte een verbond voor des HEEREN aangezicht, om den HEERE na te wandelen, en om Zijn geboden, en Zijn getuigenissen, en Zijn inzettingen, met zijn ganse hart en met zijn ganse ziel, te onderhouden, doende de woorden des verbonds, die in datzelve boek geschreven zijn. 32En hij deed allen, die te Jeruzalem en in Benjamin gevonden werden, staan; en de inwoners van Jeruzalem deden naar het verbond van God, den God hunner vaderen. 33Josia dan deed alle gruwelen weg uit alle landen, die der kinderen Israels waren, en maakte allen, die in Israel gevonden werden, te dienen; te dienen den HEERE, hun God; al zijn dagen weken zij niet af van den HEERE, den God hunner vaderen, na te volgen.