2 Raja-Raja 9

1Nabi Elisa memanggil salah seorang dari rombongan nabi dan berkata kepadanya, “Ikatlah pinggangmu dan bawalah buli-buli minyak ini di tanganmu dan pergilah ke Ramot-Gilead. 2Sesampainya di sana, carilah di situ Yehu, anak Yosafat, anak Nimsi. Lalu, masuk dan bangunkan dia dari tengah teman-temannya dan bawalah dia ke kamar di ruang dalam. 3Ambil buli-buli berisi minyak itu dan tuangkan ke atas kepalanya dengan berkata: ‘Inilah firman TUHAN: Aku mengurapi engkau menjadi raja atas Israel!’ Lalu, bukalah pintu dan larilah jangan menunggu.” 4Demikianlah, nabi yang masih muda itu pergi ke Ramot-Gilead. 5Setelah sampai, ternyata para panglima tentara sedang duduk berkumpul. Kemudian, dia berkata, “Ada pesan untukmu, panglima.” Yehu bertanya, “Untuk siapakah dari antara kami semua?” Jawabnya, “Untukmu, panglima.” 6Yehu bangkit dan masuk ke rumah. Lalu, nabi itu menuangkan minyak ke atas kepala Yehu sambil berkata, “Inilah firman TUHAN, Allah Israel: ‘Aku mengurapi engkau menjadi raja atas umat TUHAN, yaitu atas Israel. 7Binasakanlah keluarga Ahab, tuanmu, dan Aku akan membalaskan darah hamba-hamba-Ku, para nabi, dan darah semua hamba TUHAN kepada Izebel. 8Sebab, semua keluarga Ahab akan binasa dan akan Aku lenyapkan dari Ahab setiap orang laki-laki, baik yang rendah kedudukannya maupun yang tinggi kedudukannya dari Israel. 9Aku akan membuat keluarga Ahab seperti keluarga Yerobeam, anak Nebat, dan seperti keluarga Baesa, anak Ahia. 10Izebel akan dimakan oleh anjing-anjing di kebun Yizreel tanpa ada yang menguburkannya.’” Lalu, nabi itu membuka pintu dan lari. 11Saat Yehu keluar mendapatkan pegawai-pegawai tuannya, seseorang berkata kepadanya, “Apakah semua baik-baik saja? Mengapa orang gila itu datang kepadamu?” Jawabnya kepadanya, “Engkau sendiri mengenal orang itu dan omongannya.” 12Mereka berkata, “Itu bohong! Sekarang, beritahukanlah kepada kami!” Lalu, jawabnya, “Begini dan begitu dikatakannya kepadaku: Inilah firman TUHAN: Aku mengurapi engkau menjadi raja atas Israel.” 13Lalu, masing-masing dengan segera mengambil pakaiannya dan membentangkannya di hadapan kakinya di atas tangga, lalu mereka meniup trompet dan berseru, “Yehu, sang Raja!” 14Yehu, anak Yosafat, anak Nimsi, mengadakan persepakatan untuk melawan Yoram. Saat itu, Yoram sedang berjaga-jaga di Ramot-Gilead demikian juga seluruh Israel untuk menghadapi Hazael, raja Aram. 15Namun, Raja Yoram pulang ke Yizreel untuk mengobati luka-lukanya yang ditimbulkan oleh orang Aram pada waktu berperang melawan Hazael, raja Aram. Yehu berkata, “Jika kamu sudah setuju, jangan membiarkan seorang pun meloloskan diri dari kota untuk pergi memberitahukannya di Yizreel.” 16Kemudian, Yehu naik kereta dan pergi ke Yizreel karena Yoram terbaring di sana. Ahazia, raja Yehuda, juga datang untuk menjenguk Yoram. 17Saat penjaga yang berdiri di atas menara Yizreel melihat pasukan Yehu, dia berseru, “Aku melihat ada pasukan!” Yoram berkata, “Ambillah penunggang kuda dan suruhlah dia menemui mereka dan bertanya, ‘Apakah ini kabar damai?’” 18Penunggang kuda itu pergi untuk menemui mereka dan berkata, “Beginilah raja bertanya, ‘Apakah ini kabar damai?’” Yehu menjawab, “Apa urusanmu dengan damai? Berpalinglah kepadaku dan ikuti aku.” Lalu, penjaga menara itu memberitahukan demikian, “Utusan itu sudah sampai kepada mereka, tetapi dia tidak kembali.” 19Dia mengirim penunggang kuda kedua dan sesampainya kepada mereka, dia berkata, “Beginilah raja bertanya, ‘Apakah ini kabar damai?’” Yehu menjawab, “Apa urusanmu dengan damai? Berpalinglah kepadaku dan ikuti aku.” 20Lalu, penjaga itu memberitahukan, dengan mengatakan, “Dia sudah sampai kepada mereka tetapi dia belum kembali! Dari cara memacunya seperti Yehu, cucu Nimsi, karena dia memacu seperti orang gila.” 21Yoram berkata, “Pasangkan kereta!” Lalu, mereka memasang keretanya. Yoram, raja Israel, serta Ahazia, raja Yehuda, keluar masing-masing dengan keretanya. Mereka keluar untuk menemui Yehu dan menjumpainya di kebun Nabot, orang Yizreel itu. 22Saat Yoram melihat Yehu, dia bertanya, “Apakah ini kabar damai, hai Yehu?” Yehu menjawab, “Apakah ada damai selama ada begitu banyak persundalan dan orang sihir dari ibumu, Izebel?” 23Yoram berputar dan melarikan diri sambil berseru kepada Ahazia, “Ini tipu daya, Ahazia!” 24Lalu, Yehu menarik busur dengan kekuatannya, dan memanah Yoram di antara bahunya, sehingga anak panah itu menembus jantungnya, maka dia rebah di keretanya. 25Yehu berkata kepada Bidkar, perwiranya, “Angkat dan lemparkan mayatnya ke kebun Nabot, orang Yizreel itu, karena ingatlah bahwa ketika aku dan kamu menunggang kuda berdampingan untuk mengikuti Ahab, ayahnya, TUHAN telah mengucapkan hukuman ini terhadapnya. 26‘Sesungguhnya, Aku telah melihat darah Nabot dan darah anak-anaknya tadi malam,’ firman TUHAN, ‘dan Aku akan mengadakan pembalasan terhadapnya di kebun ini,’ firman TUHAN. Oleh sebab itu, angkat dan lemparkan dia ke kebun ini sesuai dengan firman TUHAN.” 27Saat Ahazia, raja Yehuda, melihatnya, dia melarikan diri ke arah Bet-Hagan, tetapi Yehu mengejar di belakangnya sambil berkata, “Panahlah dia juga!” Mereka menujukan panah ke keretanya di pendakian Gur yang ada di Yibleam. Dia lari ke Megido dan mati di sana. 28Para hambanya mengangkut mayatnya ke Yerusalem dan menguburkannya di dalam kuburnya, di dekat nenek moyangnya, di Kota Daud. 29Pada tahun yang kesebelas masa pemerintahan Yoram, anak Ahab, Ahazia menjadi raja atas Yehuda. 30Sampailah Yehu di Yizreel. Saat Izebel mendengarnya, dia membubuhkan celak pada matanya dan menghias kepalanya, lalu dia menjenguk dari jendela. 31Ketika Yehu memasuki pintu gerbang, dia pun berseru, “Selamatkah Zimri, pembunuh tuannya itu?” 32Yehu pun mengangkat kepalanya menghadap ke jendela, lalu berkata, “Siapakah yang ada di pihakku? Siapa?” Dua tiga orang pegawai istana menjenguk kepadanya. 33Yehu pun berseru, “Jatuhkanlah dia!” Mereka pun menjatuhkan Izebel sehingga darahnya memercik ke dinding dan ke kuda. Mayatnya pun terinjak-injak. 34Masuklah Yehu, lalu makan dan minum. Lalu, katanya, “Sekarang, uruslah mayat orang terkutuk itu dan kuburkanlah, sebab dia memang putri raja.” 35Mereka pergi untuk menguburkan mayatnya, tetapi mereka tidak menemukannya, melainkan hanya kepala, kedua kaki, dan telapak tangannya. 36Mereka kembali untuk memberitahukan Yehu, lalu katanya, “Firman TUHAN itu telah dikatakan-Nya melalui lidah hamba-Nya, Elia, orang Tisbe itu, demikian, ‘Daging Izebel akan dimakan oleh anjing di kebun di luar Yizreel. 37Mayat Izebel akan menjadi pupuk pada permukaan tanah di kebun di luar Yizreel, sehingga tidak ada yang dapat berkata: Inilah Izebel.’”

1Elisha the prophet called one of the sons of the prophets, and said to him, “Put your belt on your waist, take this vial of oil in your hand, and go to Ramoth Gilead. 2When you come there, find Jehu the son of Jehoshaphat the son of Nimshi, and go in, and make him arise up from among his brothers, and carry him to an inner room. 3Then take the vial of oil, and pour it on his head, and say, ‘Thus says Yahweh, “I have anointed you king over Israel.”’ Then open the door, flee, and don’t wait.” 4So the young man, even the young man the prophet, went to Ramoth Gilead. 5When he came, behold, the captains of the army were sitting. Then he said, “I have a message for you, captain.” Jehu said, “To which of us all?” He said, “To you, O captain.” 6He arose, and went into the house. Then he poured the oil on his head, and said to him, “Thus says Yahweh, the God of Israel, ‘I have anointed you king over the people of Yahweh, even over Israel. 7You shall strike the house of Ahab your master, that I may avenge the blood of my servants the prophets, and the blood of all the servants of Yahweh, at the hand of Jezebel. 8For the whole house of Ahab shall perish. I will cut off from Ahab everyone who urinates against a wall, both him who is shut up and him who is left at large in Israel. 9I will make the house of Ahab like the house of Jeroboam the son of Nebat, and like the house of Baasha the son of Ahijah. 10The dogs will eat Jezebel on the plot of ground of Jezreel, and there shall be no one to bury her.’” He opened the door, and fled. 11Then Jehu came out to the servants of his lord: and one said to him, “Is all well? Why did this mad fellow come to you?” He said to them, “You know the man and what his talk was.” 12They said, “That is a lie. Tell us now.” He said, “He said to me, ‘Thus says Yahweh, I have anointed you king over Israel.’” 13Then they hurried, and took every man his garment, and put it under him on the top of the stairs, and blew the trumpet, saying, “Jehu is king.” 14So Jehu the son of Jehoshaphat the son of Nimshi conspired against Joram. (Now Joram was keeping Ramoth Gilead, he and all Israel, because of Hazael king of Syria; 15but king Joram was returned to be healed in Jezreel of the wounds which the Syrians had given him, when he fought with Hazael king of Syria.) Jehu said, “If this is your thinking, then let no one escape and go out of the city, to go to tell it in Jezreel.” 16So Jehu rode in a chariot, and went to Jezreel; for Joram lay there. Ahaziah king of Judah had come down to see Joram. 17Now the watchman was standing on the tower in Jezreel, and he spied the company of Jehu as he came, and said, “I see a company.” Joram said, “Take a horseman, and send to meet them, and let him say, ‘Is it peace?’” 18So there went one on horseback to meet him, and said, “Thus says the king, ‘Is it peace?’” Jehu said, “What do you have to do with peace? Fall in behind me!” The watchman said, “The messenger came to them, but he isn’t coming back.” 19Then he sent out a second on horseback, who came to them, and said, “Thus says the king, ‘Is it peace?’” Jehu answered, “What do you have to do with peace? Fall in behind me!” 20The watchman said, “He came to them, and isn’t coming back. The driving is like the driving of Jehu the son of Nimshi; for he drives furiously.” 21Joram said, “Get ready!” They got his chariot ready. Joram king of Israel and Ahaziah king of Judah went out, each in his chariot, and they went out to meet Jehu, and found him in the portion of Naboth the Jezreelite. 22When Joram saw Jehu, he said, “Is it peace, Jehu?” He answered, “What peace, so long as the prostitution of your mother Jezebel and her witchcraft abound?” 23Joram turned his hands, and fled, and said to Ahaziah, “There is treason, Ahaziah!” 24Jehu drew his bow with his full strength, and struck Joram between his arms; and the arrow went out at his heart, and he sunk down in his chariot. 25Then Jehu said to Bidkar his captain, “Pick him up, and throw him in the plot of the field of Naboth the Jezreelite; for remember how, when you and I rode together after Ahab his father, Yahweh laid this burden on him: 26‘Surely I have seen yesterday the blood of Naboth, and the blood of his sons,’ says Yahweh; ‘and I will repay you in this plot of ground,’ says Yahweh. Now therefore take and cast him onto the plot of ground, according to Yahweh’s word.” 27But when Ahaziah the king of Judah saw this, he fled by the way of the garden house. Jehu followed after him, and said, “Strike him also in the chariot!” They struck him at the ascent of Gur, which is by Ibleam. He fled to Megiddo, and died there. 28His servants carried him in a chariot to Jerusalem, and buried him in his tomb with his fathers in the city of David. 29In the eleventh year of Joram the son of Ahab began Ahaziah to reign over Judah. 30When Jehu had come to Jezreel, Jezebel heard of it; and she painted her eyes, and attired her head, and looked out at the window. 31As Jehu entered in at the gate, she said, “Do you come in peace, Zimri, you murderer of your master?” 32He lifted up his face to the window, and said, “Who is on my side? Who?” Two or three eunuchs looked out at him. 33He said, “Throw her down!” So they threw her down; and some of her blood was sprinkled on the wall, and on the horses. Then he trampled her under foot. 34When he had come in, he ate and drink; and he said, “See now to this cursed woman, and bury her; for she is a king’s daughter.” 35They went to bury her; but they found no more of her than the skull, and the feet, and the palms of her hands. 36Therefore they came back, and told him. He said, “This is Yahweh’s word, which he spoke by his servant Elijah the Tishbite, saying, ‘The dogs will eat the flesh of Jezebel on the plot of Jezreel, 37and the body of Jezebel shall be as dung on the face of the field in the portion of Jezreel, so that they shall not say, “This is Jezebel.”’”

1Toen riep de profeet Elisa een van de zonen der profeten, en hij zeide tot hem: Gord uw lenden, en neem deze oliekruik in uw hand, en ga heen naar Ramoth in Gilead. 2Als gij daar zult gekomen zijn, zo zie, waar Jehu, de zoon van Josafat, den zoon van Nimsi, is; en ga in, en doe hem opstaan uit het midden zijner broederen, en breng hem in een binnenste kamer. 3En neem de oliekruik, en giet ze uit op zijn hoofd, en zeg: Zo zegt de HEERE: Ik heb u tot koning gezalfd over Israel. Doe daarna de deur open, en vlied, en vertoef niet. 4Zo ging de jongeling, die jongeling van den profeet, naar Ramoth in Gilead. 5En toen hij inkwam, ziet, daar zaten de hoofdmannen van het heir, en hij zeide: Ik heb een woord aan u, o hoofdman! En Jehu zeide: Tot wien van ons allen? En hij zeide: Tot u, o hoofdman! 6Toen stond hij op, en ging in huis; hij dan goot de olie op zijn hoofd, en hij zeide tot hem: Zo zegt de HEERE, de God Israels: Ik heb u gezalfd tot koning over het volk des HEEREN, over Israel. 7En gij zult het huis van Achab, uw heer, slaan, opdat Ik het bloed van Mijn knechten, de profeten, en het bloed van alle knechten des HEEREN, wreke van de hand van Izebel. 8En het ganse huis van Achab zal omkomen; en Ik zal van Achab uitroeien, wat mannelijk is, ook den beslotene en verlatene in Israel. 9Want Ik zal het huis van Achab maken als het huis van Jerobeam, den zoon van Nebat, en als het huis van Baesa, den zoon van Ahia. 10Ook zullen de honden Izebel eten op het stuk lands van Jizreel, en er zal niemand zijn, die haar begrave. Toen deed hij de deur open en vlood. 11En als Jehu uitging tot de knechten zijns heren, zeide men tot hem: Is het al wel? Waarom is deze onzinnige tot u gekomen? En hij zeide tot hen: Gij kent den man en zijn spraak. 12Maar zij zeiden: Het is leugen; geef het ons nu te kennen. En hij zeide: Zo en zo heeft hij tot mij gesproken, zeggende: Zo zegt de HEERE: Ik heb u gezalfd tot koning over Israel. 13Toen haastten zij zich, en een iegelijk nam zijn kleed, en legde het onder hem, op den hoogsten trap; en zij bliezen met de bazuin, en zeiden: Jehu is koning geworden! 14Alzo maakte Jehu, de zoon van Josafat, den zoon van Nimsi, een verbintenis tegen Joram. (Joram nu had Ramoth in Gilead bewaard, hij en gans Israel, uit oorzake van Hazael, den koning van Syrie; 15Maar de koning Joram was wedergekeerd, opdat hij zich te Jizreel helen liet van de slagen, die hem de Syriers geslagen hadden, als hij streed tegen Hazael, den koning van Syrie.) En Jehu zeide: Zo het ulieder wil is, laat niemand van de stad uittrekken, die ontkome, om dit in Jizreel te gaan verkondigen. 16Toen reed Jehu, en toog naar Jizreel; want Joram lag aldaar; en Ahazia, de koning van Juda, was afgekomen, om Joram te bezien. 17De wachter nu stond op den toren te Jizreel, en zag den hoop van Jehu, als hij aankwam, en zeide: Ik zie een hoop. Toen zeide Joram: Neem een ruiter, en zend dien hunlieden tegemoet, en dat hij zegge: Is het vrede? 18En de ruiter te paard toog heen hem tegemoet, en zeide: Zo zegt de koning: Is het vrede? En Jehu zeide: Wat hebt gij met den vrede te doen? Keer om naar achter mij. En de wachter gaf het te kennen, zeggende: De bode is tot hen gekomen, maar hij komt niet weder. 19Toen zond hij een anderen ruiter te paard; en als deze tot hen gekomen was, zeide hij: Zo zegt de koning: Is het vrede? En Jehu zeide: Wat hebt gij met den vrede te doen? Keer om achter mij. 20En de wachter gaf dit te kennen, zeggende: Hij is tot aan hen gekomen, maar hij komt niet weder; en het drijven is als het drijven van Jehu, den zoon van Nimsi, want hij drijft onzinniglijk. 21Toen zeide Joram: Span aan. En men spande zijn wagen aan. Zo toog Joram, de koning van Israel, uit, en Ahazia, de koning van Juda, een ieder op zijn wagen; en zij togen uit Jehu tegemoet, en vonden hem op het stuk lands van Naboth, den Jizreeliet. 22Het geschiedde nu, als Joram Jehu zag, dat hij zeide: Is het ook vrede, Jehu? Maar hij zeide: Wat vrede, zo lang als de hoererijen van uw moeder Izebel, en haar toverijen zo vele zijn? 23Toen keerde Joram zijn hand, en vlood, en zeide tot Ahazia: Het is bedrog, Ahazia! 24Maar Jehu spande den boog met volle kracht, en schoot Joram tussen zijn armen, dat de pijl door zijn hart uitging; en hij kromde zich in zijn wagen. 25Toen zeide Jehu tot Bidkar, zijn hoofdman: Neem, werp hem op dat stuk lands van Naboth, den Jizreeliet; want gedenk, als ik en gij nevens elkander achter zijn vader Achab reden, dat hem de HEERE dezen last oplegde, zeggende: 26Zo Ik gisteravond niet gezien heb het bloed van Naboth, en het bloed zijner zonen, zegt de HEERE, en Ik u dat niet vergelde op dit stuk lands, zegt de HEERE. Nu dan, neem, werp hem op dat stuk land, naar het woord des HEEREN. 27Als Ahazia, de koning van Juda, dat zag, zo vlood hij door den weg van het huis des hofs; doch Jehu vervolgde hem achterna, en zeide: Slaat hem ook op den wagen, aan den opgang naar Gur, die bij Jibleam is; en hij vlood naar Megiddo, en stierf aldaar. 28En zijn knechten voerden hem naar Jeruzalem, en zij begroeven hem in zijn graf, bij zijn vaderen in de stad Davids. 29In het elfde jaar nu van Joram, den zoon van Achab, was Ahazia koning geworden over Juda. 30En Jehu kwam te Jizreel. Als Izebel dat hoorde, zo blankette zij haar aangezicht, en versierde haar hoofd, en keek ten venster uit. 31Toen nu Jehu ter poorte inkwam, zeide zij: Is het wel, o Zimri, doodslager van zijn heer? 32En hij hief zijn aangezicht op naar het venster, en zeide: Wie is met mij? Wie? Toen zagen op hem twee, drie kamerlingen. 33En hij zeide: Stoot ze van boven neder. En zij stieten haar van boven neder, zodat van haar bloed aan den wand en aan de paarden gesprengd werd; en hij vertrad haar. 34Als hij nu ingekomen was, en gegeten en gedronken had, zeide hij: Ziet nu naar die vervloekte, en begraaf ze; want zij is eens konings dochter. 35En zij gingen heen om haar te begraven; doch zij vonden niet van haar, dan het bekkeneel, en de voeten, en de palmen harer handen. 36Toen kwamen zij weder, en gaven het hem te kennen, en hij zeide: Dit is het woord des HEEREN, dat Hij gesproken heeft door den dienst van Zijn knecht Elia, den Thisbiet, zeggende: Op het stuk lands van Jizreel zullen de honden het vlees van Izebel eten. 37En het dode lichaam van Izebel zal zijn gelijk mest op het veld, in het stuk lands van Jizreel, dat men niet zal kunnen zeggen: Dit is Izebel.