1 Tawarikh 17

1Sesudah Daud tinggal di istananya, dia berkata kepada Nabi Natan, “Lihatlah, aku tinggal dalam istana dari kayu aras, sementara Tabut Perjanjian TUHAN tinggal di dalam tenda.” 2Natan berkata kepada Daud, “Lakukanlah segala sesuatu yang ada dalam hatimu, sebab Allah besertamu.” 3Namun, malam itu, firman Allah datang kepada Natan, yang berbunyi: 4“Pergi dan katakanlah kepada Daud, hamba-Ku, Inilah firman TUHAN: Bukan kamu yang akan membangun rumah untuk Kudiami. 5Aku tidak pernah tinggal dalam rumah sejak menuntun orang Israel keluar dari Mesir sampai hari ini. Aku berpindah dari tenda ke tenda, dari satu tempat tinggal ke tempat tinggal yang lain. 6Selama Aku berjalan bersama seluruh Israel, pernahkah Aku berfirman kepada salah seorang hakim Israel yang Kuperintahkan untuk menggembalakan umat-Ku, dengan berkata, ‘Mengapa kamu tidak membangun rumah bagi-Ku dari kayu aras?’ 7Itulah sebabnya, kamu harus berkata seperti ini kepada hamba-Ku Daud: Inilah firman TUHAN semesta alam: Aku mengambilmu dari padang rumput, dari pekerjaan menggiring domba, untuk menjadi pemimpin atas umat-Ku Israel. 8Aku bersamamu ke mana pun kamu pergi dan memusnahkan semua musuhmu dari hadapanmu. Aku akan membuat namamu seperti nama orang-orang besar yang ada di bumi. 9Aku akan menyiapkan tempat bagi umat-Ku Israel dan menanam mereka sehingga mereka tinggal di tempat mereka sendiri dan tidak lagi diganggu. Orang-orang lalim tidak akan menindas mereka lagi seperti dahulu, 10sejak Aku menetapkan hakim-hakim atas umat-Ku Israel. Aku akan menaklukkan semua musuhmu. Selain itu, Aku memberitahukan kepadamu bahwa TUHAN akan membangun suatu keturunan bagimu. 11Ketika hari-harimu sudah genap dan kamu pergi bersama nenek moyangmu, Aku akan membangkitkan benih sesudahmu yang akan menjadi anak-anakmu. Dan, Aku akan mengukuhkan kerajaannya. 12Anakmu akan membangun sebuah rumah bagi-Ku, dan Aku akan mengukuhkan takhtanya sampai selama-lamanya. 13Aku akan menjadi Bapanya, dan dia akan menjadi anak-Ku. Aku tidak akan mengambil kasih setia-Ku darinya, seperti Aku telah mengambilnya dari pendahulumu. 14Aku akan meneguhkan dia dalam rumah-Ku dan dalam kerajaan-Ku sampai selama-lamanya. Takhta kerajaannya akan kukuh untuk selamanya!” 15Natan menyampaikan kepada Daud semua firman dan semua penglihatan ini. 16Raja Daud masuk ke dalam dan duduk di hadapan TUHAN. Dia berkata, “Siapakah aku, ya TUHAN Allah, dan siapakah keluargaku sehingga Engkau membawa aku sampai sejauh ini? 17Dan, seakan ini belum cukup di mata-Mu, ya Allah, Engkau juga berfirman mengenai keluarga hamba-Mu ini untuk masa yang masih jauh. Engkau melihatku sebagai orang terpandang, ya TUHAN, Allah. 18Apa lagi yang dapat Daud katakan kepada-Mu atas kemuliaan yang dianugerahkan kepada hamba-Mu ini? Engkau mengenal hamba-Mu ini. 19Ya TUHAN, demi hamba-Mu dan menurut kehendak-Mu sendiri, Engkau melakukan segala perkara yang besar ini dengan memberitahukan kepada kami segala perkara yang besar itu. 20Ya TUHAN, tidak ada yang seperti Engkau dan tidak ada Allah selain Engkau menurut segala yang kami dengar dengan telinga kami. 21Bangsa manakah di bumi ini yang seperti umat-Mu, Israel, yang Allahnya pergi untuk menebus umat-Nya dan mendapat nama melalui perbuatan-perbuatan yang besar dan menakutkan dengan mengusir bangsa-bangsa dari hadapan umat-Mu yang telah Engkau tebus dari Mesir? 22Engkau membuat bangsa Israel menjadi umat-Mu untuk selama-lamanya, dan Engkau, ya TUHAN, menjadi Allah mereka. 23Sekarang, ya TUHAN, kiranya firman yang Kauucapkan mengenai hamba-Mu ini dan keluarganya, Engkau teguhkan untuk selama-lamanya. Perbuatlah sesuai dengan apa yang Kaufirmankan. 24Kiranya nama-Mu diteguhkan dan diagungkan sampai selama-lamanya, dan biarlah orang berkata, ‘TUHAN semesta alam, Allah Israel, adalah Allah bagi Israel; kiranya keluarga Daud, hamba-Mu, akan tetap kukuh di hadapan-Mu.’ 25Engkau, ya Allahku, telah menyatakan kepada hamba-Mu ini bahwa Engkau akan membangun suatu keturunan baginya. Oleh sebab itu, hamba-Mu ini memberanikan diri untuk memanjatkan doa di hadapan-Mu. 26Ya TUHAN, Engkaulah Allah. Engkau telah menjanjikan perkara yang baik ini kepada hamba-Mu. 27Sekarang, kiranya Engkau berkenan memberkati keluarga hamba-Mu ini supaya tetap ada di hadapan-Mu untuk selama-lamanya, sebab apa yang Kauberkati, ya TUHAN, akan tetap diberkati untuk selama-lamanya.”

1When David lived in his house, David said to Nathan the prophet, “Behold, I dwell in a house of cedar, but the ark of the covenant of Yahweh is under curtains.” 2Nathan said to David, “Do all that is in your heart; for God is with you.” 3That same night, the word of God came to Nathan, saying, 4“Go and tell David my servant, ‘Thus says Yahweh, “You shall not build me a house to dwell in; 5for I have not lived in a house since the day that I brought up Israel, to this day, but have gone from tent to tent, and from one tent to another. 6In all places in which I have walked with all Israel, did I speak a word with any of the judges of Israel, whom I commanded to be shepherd of my people, saying, ‘Why have you not built me a house of cedar?’”’ 7“Now therefore, you shall tell my servant David, ‘Thus says Yahweh of Armies, “I took you from the sheep pen, from following the sheep, that you should be prince over my people Israel. 8I have been with you wherever you have gone, and have cut off all your enemies from before you. I will make you a name, like the name of the great ones who are in the earth. 9I will appoint a place for my people Israel, and will plant them, that they may dwell in their own place, and be moved no more; neither shall the children of wickedness waste them any more, as at the first, 10and from the day that I commanded judges to be over my people Israel; and I will subdue all your enemies. Moreover I tell you that Yahweh will build you a house. 11It shall happen, when your days are fulfilled that you must go to be with your fathers, that I will set up your seed after you, who shall be of your sons; and I will establish his kingdom. 12He shall build me a house, and I will establish his throne forever. 13I will be his father, and he shall be my son. I will not take my loving kindness away from him, as I took it from him that was before you; 14but I will settle him in my house and in my kingdom forever. His throne shall be established forever.”’” 15According to all these words, and according to all this vision, so Nathan spoke to David. 16Then David the king went in, and sat before Yahweh; and he said, “Who am I, Yahweh God, and what is my house, that you have brought me thus far? 17This was a small thing in your eyes, God; but you have spoken of your servant’s house for a great while to come, and have respected me according to the estate of a man of high degree, Yahweh God. 18What can David say yet more to you concerning the honor which is done to your servant? For you know your servant. 19Yahweh, for your servant’s sake, and according to your own heart, you have worked all this greatness, to make known all these great things. 20Yahweh, there is no one like you, neither is there any God besides you, according to all that we have heard with our ears. 21What one nation in the earth is like your people Israel, whom God went to redeem to himself for a people, to make you a name by great and awesome things, in driving out nations from before your people, whom you redeem out of Egypt? 22For your people Israel you made your own people forever; and you, Yahweh, became their God. 23Now, Yahweh, let the word that you have spoken concerning your servant, and concerning his house, be established forever, and do as you have spoken. 24Let your name be established and magnified forever, saying, ‘Yahweh of Armies is the God of Israel, even a God to Israel. The house of David your servant is established before you.’ 25For you, my God, have revealed to your servant that you will build him a house. Therefore your servant has found courage to pray before you. 26Now, Yahweh, you are God, and have promised this good thing to your servant. 27Now it has pleased you to bless the house of your servant, that it may continue forever before you; for you, Yahweh, have blessed, and it is blessed forever.”

1Het geschiedde nu, als David in zijn huis woonde, dat David tot Nathan, den profeet, zeide: Zie, ik woon in een cederen huis, maar de ark des verbonds des HEEREN onder gordijnen. 2Toen zeide Nathan tot David: Doe alles, wat in uw hart is, want God is met u. 3Maar het geschiedde in denzelven nacht, dat het woord Gods tot Nathan kwam, zeggende: 4Ga heen en zeg tot David, Mijn knecht: Alzo zegt de HEERE: Gij zult Mij geen huis bouwen, om in te wonen. 5Want Ik heb in geen huis gewoond van dien dag af, dat Ik Israel heb opgevoerd tot dezen dag toe; maar Ik ben gegaan van tent tot tent, en van tabernakel tot tabernakel. 6Overal, waar Ik gewandeld heb met geheel Israel, heb Ik wel een woord gesproken tot een van de richters van Israel, denwelken Ik gebood Mijn volk te weiden, zeggende: Waarom bouwt gijlieden Mij geen cederen huis? 7Nu dan, alzo zult gij zeggen tot Mijn knecht, tot David: Zo zegt de HEERE der heirscharen: Ik heb u van de schaapskooi genomen, van achter de schapen, opdat gij een voorganger over Mijn volk Israel zoudt zijn; 8En Ik ben met u geweest overal, waar gij heengegaan zijt, en Ik heb al uw vijanden uitgeroeid van voor uw aangezicht; en Ik heb u een naam gemaakt, gelijk de naam is der groten, die op de aarde zijn. 9En Ik heb voor Mijn volk Israel een plaats besteld, en hem geplant, dat hij aan zijn plaats wone, en niet meer heen en weder gedreven worde; en de kinderen der verkeerdheid zullen hem niet meer krenken, gelijk als in het eerst. 10En van die dagen af, dat Ik geboden heb richters te wezen over Mijn volk Israel; en heb al uw vijanden vernederd; ook heb Ik u te kennen gegeven, dat u de HEERE een huis bouwen zal. 11En het zal geschieden, als uw dagen zullen vervuld zijn, dat gij heengaat tot uw vaderen, zo zal Ik uw zaad na u doen opstaan, hetwelk uit uw zonen zijn zal, en Ik zal zijn koninkrijk bevestigen. 12Die zal Mij een huis bouwen, en Ik zal zijn stoel bevestigen tot in der eeuwigheid. 13Ik zal hem tot een Vader zijn, en hij zal Mij tot een zoon zijn; en Mijn goedertierenheid zal Ik van hem niet wenden, gelijk als Ik die weggenomen heb van dien, die voor u geweest is; 14Maar Ik zal hem in Mijn huis bestendig maken, en in Mijn Koninkrijk tot in eeuwigheid; en zijn stoel zal vast zijn tot in eeuwigheid. 15Naar al deze woorden, en naar dit ganse gezicht, alzo sprak Nathan tot David. 16Toen kwam de koning David in, en bleef voor het aangezicht des HEEREN, en hij zeide: Wie ben ik, HEERE God, en wat is mijn huis, dat Gij mij tot hiertoe gebracht hebt? 17En dit is klein in Uw ogen geweest, o God! daarom hebt Gij van het huis Uws knechts tot van verre heen gesproken, en Gij hebt mij naar menselijke wijze voorzien met deze verhoging, o HEERE God! 18Wat zal David meer bij U daartoe voegen, vanwege de eer aan Uw knecht? Doch Gij kent Uw knecht wel. 19HEERE, om Uws knechts wil, en naar Uw hart, hebt Gij al dezen grote dingen gedaan, om al deze grote dingen bekend te maken. 20HEERE, er is niemand gelijk Gij, en er is geen God behalve Gij, naar alles, wat wij met onze oren gehoord hebben. 21En wie is als Uw volk Israel, een enig volk op de aarde, hetwelk God heengegaan is Zich tot een volk te verlossen, dat Gij U een Naam maaktet van grote en verschrikkelijke dingen, met de heidenen uit te stoten van het aangezicht Uws volks, hetwelk Gij uit Egypte verlost hebt? 22En Gij hebt Uw volk Israel U ten volk gemaakt tot in der eeuwigheid; en Gij, HEERE, zijt hun tot een God geworden. 23Nu dan, HEERE, het woord, dat Gij over Uw knecht gesproken hebt, en over zijn huis, dat worde waar tot in eeuwigheid; en doe, gelijk als Gij gesproken hebt. 24Ja, het worde waar, en Uw Naam worde groot gemaakt tot in eeuwigheid, dat men zegge: De HEERE der heirscharen, de God van Israel, is Israels God; en het huis van David, Uw knecht, zij bestendig voor Uw aangezicht. 25Want Gij, mijn God, hebt voor het oor Uws knechts geopenbaard, dat Gij hem een huis bouwen zoudt; daarom heeft Uw knecht in zijn hart gevonden, om voor Uw aangezicht te bidden. 26Nu dan, HEERE, Gij zijt die God; en Gij hebt dit goede over Uw knecht gesproken. 27Nu dan, het heeft U beliefd te zegenen het huis Uws knechts, dat het in eeuwigheid voor Uw aangezicht zij; want Gij, HEERE, hebt het gezegend, en het zal gezegend zijn in eeuwigheid.