Jeremiás siralmai 3

1Én vagyok az az ember, a ki nyomorúságot látott az ő haragjának vesszeje miatt. 2Engem vezérlett és járatott sötétségben és nem világosságban. 3Bizony ellenem fordult, ellenem fordítja kezét minden nap. 4Megfonnyasztotta testemet és bőrömet, összeroncsolta csontjaimat. 5Erősséget épített ellenem és körülvett méreggel és fáradsággal. 6Sötét helyekre ültetett engem, mint az örökre meghaltakat. 7Körülkerített, hogy ki ne mehessek, nehézzé tette lánczomat. 8Sőt ha kiáltok és segítségül hívom is, nem hallja meg imádságomat. 9Elkerítette az én útaimat terméskővel, ösvényeimet elforgatta. 10Ólálkodó medve ő nékem és lesben álló oroszlán. 11Útaimat elterelte, és darabokra vagdalt és elpusztított engem! 12Kifeszítette kézívét, és a nyíl elé czélul állított engem! 13Veséimbe bocsátotta tegzének fiait. 14Egész népemnek csúfjává lettem, és gúnydalukká napestig. 15Eltöltött engem keserűséggel, megrészegített engem ürömmel. 16És kova-kővel tördelte ki fogaimat; porba tiprott engem. 17És kizártad lelkem a békességből; elfeledkeztem a jóról. 18És mondám: Elveszett az én erőm és az én reménységem az Úrban. 19Emlékezzél meg az én nyomorúságomról és eltapodtatásomról, az ürömről és a méregről! 20Vissza-visszaemlékezik, és megalázódik bennem az én lelkem. 21Ezt veszem szívemre, azért bízom. 22Az Úr kegyelmessége az, hogy még nincsen végünk; mivel nem fogyatkozik el az ő irgalmassága! 23Minden reggel meg-megújul; nagy a te hűséged! 24Az Úr az én örökségem, mondja az én lelkem, azért benne bízom. 25Jó az Úr azoknak, a kik várják őt; a léleknek, a mely keresi őt. 26Jó várni és megadással lenni az Úr szabadításáig. 27Jó a férfiúnak, ha igát visel ifjúságában. 28Egyedül ül és hallgat, mert felvette magára. 29Porba teszi száját, mondván: Talán van még reménység? 30Orczáját tartja az őt verőnek, megelégszik gyalázattal. 31Mert nem zár ki örökre az Úr. 32Sőt, ha megszomorít, meg is vígasztal az ő kegyelmességének gazdagsága szerint. 33Mert nem szíve szerint veri és szomorítja meg az embernek fiát. 34Hogy lábai alá tiporja valaki a föld minden foglyát; 35Hogy elfordíttassék az ember ítélete a Magasságosnak színe előtt; 36Hogy elnyomassék az ember az ő peres dolgában: ezt az Úr nem nézi el. 37Kicsoda az, a ki szól és meglesz, ha nem parancsolja az Úr? 38A Magasságosnak szájából nem jő ki a gonosz és a jó. 39Mit zúgolódik az élő ember? Ki-ki a maga bűneiért bűnhődik. 40Tudakozzuk a mi útainkat és vizsgáljuk meg, és térjünk az Úrhoz. 41Emeljük fel szíveinket kezeinkkel egyetemben Istenhez az égben. 42Mi voltunk gonoszok és pártütők, azért nem bocsátottál meg. 43Felöltötted a haragot és üldöztél minket, öldököltél, nem kiméltél. 44Felöltötted a felhőt, hogy hozzád ne jusson az imádság. 45Sepredékké és útálattá tettél minket a népek között. 46Feltátotta száját ellenünk minden ellenségünk. 47Rettegés és tőr van mi rajtunk, pusztulás és romlás. 48Víz-patakok folynak alá az én szememből népem leányának romlása miatt. 49Szemem csörgedez és nem szünik meg, nincs pihenése, 50Míg ránk nem tekint és meg nem lát az Úr az égből. 51Szemem bánatba ejté lelkemet városomnak minden leányáért. 52Vadászva vadásztak reám, mint valami madárra, ellenségeim ok nélkül. 53Veremben fojtották meg életemet, és követ hánytak rám. 54Felüláradtak a vizek az én fejem felett; mondám: Kivágattam! 55Segítségül hívtam a te nevedet, oh Uram, a legalsó veremből. 56Hallottad az én szómat; ne rejtsd el füledet sóhajtásom és kiáltásom elől. 57Közelegj hozzám, mikor segítségül hívlak téged; mondd: Ne félj! 58Pereld meg Uram lelkemnek perét; váltsd meg életemet. 59Láttad, oh Uram, az én bántalmaztatásomat; ítéld meg ügyemet. 60Láttad minden bosszúállásukat, minden ellenem való gondolatjokat. 61Hallottad Uram az ő szidalmazásukat, minden ellenem való gondolatjokat; 62Az ellenem támadóknak ajkait, és ellenem való mindennapi szándékukat. 63Tekintsd meg leülésöket és felkelésöket; én vagyok az ő gúnydaluk. 64Fizess meg nékik, Uram, az ő kezeiknek munkája szerint. 65Adj nékik szívbeli konokságot; átkodul reájok. 66Üldözd haragodban, és veszesd el őket az Úr ege alól!

1I am the man that has seen affliction by the rod of his wrath. 2He has led me and caused me to walk in darkness, and not in light. 3Surely against me he turns his hand again and again all the day. 4My flesh and my skin has he made old; he has broken my bones. 5He has built against me, and surrounded me with gall and travail. 6He has made me to dwell in dark places, as those that have been long dead. 7He has walled me about, that I can’t go out; he has made my chain heavy. 8Yes, when I cry, and call for help, he shuts out my prayer. 9He has walled up my ways with cut stone; he has made my paths crooked. 10He is to me as a bear lying in wait, as a lion in secret places. 11He has turned aside my ways, and pulled me in pieces; he has made me desolate. 12He has bent his bow, and set me as a mark for the arrow. 13He has caused the shafts of his quiver to enter into my kidneys. 14I am become a derision to all my people, and their song all the day. 15He has filled me with bitterness, he has sated me with wormwood. 16He has also broken my teeth with gravel stones; he has covered me with ashes. 17You have removed my soul far off from peace; I forgot prosperity. 18I said, My strength is perished, and my expectation from Yahweh. 19Remember my affliction and my misery, the wormwood and the gall. 20My soul still remembers them, and is bowed down within me. 21This I recall to my mind; therefore have I hope. 22It is because of Yahweh’s loving kindnesses that we are not consumed, because his compassion doesn’t fail. 23They are new every morning; great is your faithfulness. 24Yahweh is my portion, says my soul; therefore will I hope in him. 25Yahweh is good to those who wait for him, to the soul that seeks him. 26It is good that a man should hope and quietly wait for the salvation of Yahweh. 27It is good for a man that he bear the yoke in his youth. 28Let him sit alone and keep silence, because he has laid it on him. 29Let him put his mouth in the dust, if so be there may be hope. 30Let him give his cheek to him who strikes him; let him be filled full with reproach. 31For the Lord will not cast off forever. 32For though he cause grief, yet he will have compassion according to the multitude of his loving kindnesses. 33For he does not afflict willingly, nor grieve the children of men. 34To crush under foot all the prisoners of the earth, 35To turn aside the right of a man before the face of the Most High, 36To subvert a man in his cause, the Lord doesn’t approve. 37Who is he who says, and it comes to pass, when the Lord doesn’t command it? 38Doesn’t evil and good come out of the mouth of the Most High? 39Why does a living man complain, a man for the punishment of his sins? 40Let us search and try our ways, and turn again to Yahweh. 41Let us lift up our heart with our hands to God in the heavens. 42We have transgressed and have rebelled; you have not pardoned. 43You have covered with anger and pursued us; you have killed, you have not pitied. 44You have covered yourself with a cloud, so that no prayer can pass through. 45You have made us an off-scouring and refuse in the midst of the peoples. 46All our enemies have opened their mouth wide against us. 47Fear and the pit have come on us, devastation and destruction. 48My eye runs down with streams of water, for the destruction of the daughter of my people. 49My eye pours down, and doesn’t cease, without any intermission, 50Until Yahweh look down, and see from heaven. 51My eye affects my soul, because of all the daughters of my city. 52They have chased me relentlessly like a bird, those who are my enemies without cause. 53They have cut off my life in the dungeon, and have cast a stone on me. 54Waters flowed over my head; I said, I am cut off. 55I called on your name, Yahweh, out of the lowest dungeon. 56You heard my voice; don’t hide your ear at my breathing, at my cry. 57You drew near in the day that I called on you; you said, Don’t be afraid. 58Lord, you have pleaded the causes of my soul; you have redeemed my life. 59Yahweh, you have seen my wrong. Judge my cause. 60You have seen all their vengeance and all their devices against me. 61You have heard their reproach, Yahweh, and all their devices against me, 62The lips of those that rose up against me, and their device against me all the day. 63You see their sitting down, and their rising up; I am their song. 64You will render to them a recompense, Yahweh, according to the work of their hands. 65You will give them hardness of heart, your curse to them. 66You will pursue them in anger, and destroy them from under the heavens of Yahweh.

1Aleph. Ik ben de man, die ellende gezien heeft door de roede Zijner verbolgenheid. 2Aleph. Hij heeft mij geleid en gevoerd in de duisternis, en niet in het licht. 3Aleph. Hij heeft Zich immers tegen mij gewend, Hij heeft Zijn hand den gansen dag veranderd. 4Beth. Hij heeft mijn vlees en mijn huid oud gemaakt, Hij heeft mijn beenderen gebroken. 5Beth. Hij heeft tegen mij gebouwd, en Hij heeft mij met galle en moeite omringd. 6Beth. Hij heeft mij gezet in duistere plaatsen, als degenen, die over lang dood zijn. 7Gimel. Hij heeft mij toegemuurd, dat ik er niet uit gaan kan; Hij heeft mijn koperen boeien verzwaard. 8Gimel. Ook wanneer ik roep en schreeuw, sluit Hij de oren voor mijn gebed. 9Gimel. Hij heeft mij wegen toegemuurd met uitgehouwen stenen, Hij heeft mijn paden verkeerd. 10Daleth. Hij is mij een loerende beer, een leeuw in verborgen plaatsen. 11Daleth. Hij heeft mijn wegen afgewend; en Hij heeft mij in stukken gebroken; Hij heeft mij woest gemaakt. 12Daleth. Hij heeft Zijn boog gespannen, en Hij heeft mij den pijl als ten doel gesteld. 13He. Hij heeft Zijn pijlen in mijn nieren doen ingaan. 14He. Ik ben al mijn volk tot belaching geworden, hun snarenspel den gansen dag. 15He. Hij heeft mij met bitterheden verzadigd, Hij heeft mij met alsem dronken gemaakt. 16Vau. Hij heeft mijn tanden met zandsteentjes verbrijzeld, Hij heeft mij in de as nedergedrukt. 17Vau. En Gij hebt mijn ziel verre van den vrede verstoten, ik heb het goede vergeten. 18Vau. Toen zeide ik: Mijn sterkte is vergaan, en mijn hoop van den HEERE. 19Zain. Gedenk aan mijn ellende en aan mijn ballingschap, aan den alsem en galle. 20Zain. Mijn ziel gedenkt er wel terdege aan, en zij bukt zich neder in mij. 21Zain. Dit zal ik mij ter harte nemen, daarom zal ik hopen; 22Cheth. Het zijn de goedertierenheden des HEEREN, dat wij niet vernield zijn, dat Zijn barmhartigheden geen einde hebben; 23Cheth. Zij zijn allen morgen nieuw, Uw trouw is groot. 24Cheth. De HEERE is mijn Deel, zegt mijn ziel, daarom zal ik op Hem hopen. 25Teth. De HEERE is goed dengenen, die Hem verwachten, der ziele, die Hem zoekt. 26Teth. Het is goed, dat men hope, en stille zij op het heil des HEEREN. 27Teth. Het is goed voor een man, dat hij het juk in zijn jeugd draagt. 28Jod. Hij zitte eenzaam, en zwijge stil, omdat Hij het hem opgelegd heeft. 29Jod. Hij steke zijn mond in het stof, zeggende: Misschien is er verwachting. 30Jod. Hij geve zijn wang dien, die hem slaat, hij worde zat van smaad. 31Caph. Want de Heere zal niet verstoten in eeuwigheid. 32Caph. Maar als Hij bedroefd heeft, zo zal Hij Zich ontfermen, naar de grootheid Zijner goedertierenheden. 33Caph. Want Hij plaagt of bedroeft des mensenkinderen niet van harte. 34Lamed. Dat men al de gevangenen der aarde onder Zijn voeten verbrijzelt; 35Lamed. Dat men het recht eens mans buigt voor het aangezicht des Allerhoogsten; 36Lamed. Dat men een mens verongelijkt in zijn twistzaak; zou het de Heere niet zien? 37Mem. Wie zegt wat, hetwelk geschiedt, zo het de Heere niet beveelt? 38Mem. Gaat niet uit den mond des Allerhoogsten het kwade en het goede? 39Mem. Wat klaagt dan een levend mens? Een ieder klage vanwege zijn zonden. 40Nun. Laat ons onze wegen onderzoeken en doorzoeken, en laat ons wederkeren tot den HEERE. 41Nun. Laat ons onze harten opheffen, mitsgaders de handen, tot God in den hemel, zeggende: 42Nun. Wij hebben overtreden, en wij zijn wederspannig geweest, daarom hebt Gij niet gespaard. 43Samech. Gij hebt ons met toorn bedekt, en Gij hebt ons vervolgd; Gij hebt ons gedood, Gij hebt niet verschoond. 44Samech. Gij hebt U met een wolk bedekt, zodat er geen gebed doorkwam. 45Samech. Gij hebt ons tot een uitvaagsel en wegwerpsel gesteld, in het midden der volken. 46Pe. Al onze vijanden hebben hun mond tegen ons opgesperd. 47Pe. De vreze en de kuil zijn over ons gekomen, de verwoesting en de verbreking. 48Pe. Met waterbeken loopt mijn oog neder, vanwege de breuk der dochter mijns volks. 49Ain. Mijn oog vliet, en kan niet ophouden, omdat er geen rust is; 50Ain. Totdat het de HEERE van den hemel aanschouwe, en het zie. 51Ain. Mijn oog doet mijn ziele moeite aan, vanwege al de dochteren mijner stad. 52Tsade. Die mijn vijanden zijn zonder oorzaak, hebben mij als een vogeltje dapperlijk gejaagd. 53Tsade. Zij hebben mijn leven in een kuil uitgeroeid, en zij hebben een steen op mij geworpen. 54Tsade. De wateren zwommen over mijn hoofd; ik zeide: Ik ben afgesneden! 55Koph. HEERE! Ik heb Uw Naam aangeroepen uit den ondersten kuil. 56Koph. Gij hebt mijn stem gehoord, verberg Uw oor niet voor mijn zuchten, voor mijn roepen. 57Koph. Gij hebt U genaderd ten dage, als ik U aanriep; Gij hebt gezegd: Vrees niet! 58Resch. Heere! Gij hebt de twistzaken mijner ziel getwist, Gij hebt mijn leven verlost. 59Resch. Heere! Gij hebt gezien de verkeerdheid, die men mij aangedaan heeft, oordeel mijn rechtzaak. 60Resch. Gij hebt al hun wraak gezien, al hun gedachten tegen mij. 61Schin. HEERE! Gij hebt hun smaden gehoord, en al hun gedachten tegen mij; 62Schin. De lippen dergenen, die tegen mij opstaan, en hun dichten tegen mij den gansen dag. 63Schin. Aanschouw hun zitten en opstaan; ik ben hun snarenspel. 64Thau. HEERE! geef hun weder die vergelding, naar het werk hunner handen. 65Thau. Geef hun een deksel des harten; Uw vloek zij over hen! 66Thau. Vervolg ze met toorn, en verdelg ze van onder den hemel des HEEREN.