De vader die rent: een verhaal met een open eindeThe father who ran

¹⁰Tiel same, mi diras al vi, estas ĝojo antaŭ la anĝeloj de Dio pro unu pekulo, kiu pentas.

Een vader en twee zonen

¹¹Kaj li diris: Unu viro havis du filojn; ¹²kaj la pli juna diris al sia patro: Patro, donu al mi la heredotan parton de la havo. Kaj li dividis inter ili siajn vivrimedojn. ¹³Kaj post ne multaj tagoj la pli juna, kolektinte ĉion, forvojaĝis al malproksima lando; kaj tie li disperdis sian havon per diboĉa vivado. ¹⁴Kaj kiam li jam elspezis ĉion, forta malsato okazis en tiu lando, kaj li komencis havi mankon. ¹⁵Kaj li iris, kaj aliĝis al unu el la loĝantoj de tiu lando; kaj ĉi tiu lin sendis sur siajn kampojn, por paŝti porkojn. ¹⁶Kaj li deziris plenigi sian ventron per la karoboj, kiujn la porkoj manĝis; kaj neniu donis al li. ¹⁷Sed reveninte al si, li diris: Kiom da dungitoj de mia patro havas panon abunde, sed mi ĉi tie pereas de malsato! ¹⁸Mi leviĝos, kaj iros al mia patro, kaj mi diros al li: Patro, mi pekis kontraŭ la ĉielo kaj antaŭ vi; ¹⁹mi jam ne meritas esti nomata via filo; faru min kiel unu el viaj dungitoj. ²⁰Kaj li leviĝis, kaj iris al sia patro. Sed kiam li estis ankoraŭ malproksime, lia patro lin vidis kaj kortuŝiĝis, kaj kurinte, falis sur lian kolon kaj lin kisadis. ²¹Kaj la filo diris al li: Patro, mi pekis kontraŭ la ĉielo kaj antaŭ vi, kaj mi jam ne meritas esti nomata via filo. ²²Kaj diris la patro al siaj servistoj: Alportu rapide la ĉefan robon, kaj lin vestu, kaj metu ringon sur lian manon kaj ŝuojn sur liajn piedojn; ²³kaj alportu la grasigitan bovidon kaj buĉu ĝin, kaj ni manĝu kaj estu gajaj; ²⁴ĉar ĉi tiu mia filo estis mortinta, kaj denove vivas; li estis perdita, kaj estas trovita. Kaj ili komencis esti gajaj. ²⁵Sed la pli maljuna filo estis sur la kampo; kaj kiam li venis kaj alproksimiĝis al la domo, li aŭdis muzikon kaj dancadon. ²⁶Kaj li alvokis unu el la knaboj, kaj demandis lin, kio estas tio. ²⁷Kaj li diris al li: Via frato venis, kaj via patro buĉis la grasigitan bovidon, ĉar li ricevis lin sana. ²⁸Sed li koleris, kaj ne volis eniri; kaj lia patro elvenis, kaj lin petegis. ²⁹Sed li responde diris al sia patro: Jen tiom da jaroj mi servas al vi, kaj neniam mi malobeis vian ordonon, tamen vi neniam donis al mi kapridon, por ke mi estu gaja kun miaj amikoj; ³⁰sed kiam venis ĉi tiu via filo, kiu formanĝis vian havon kun malĉastistinoj, vi buĉis por li la grasigitan bovidon.

¹⁰Even so, I tell you, there is joy in the presence of the angels of God over one sinner repenting.”

Een vader en twee zonen

¹¹He said, “A certain man had two sons. ¹²The younger of them said to his father, ‘Father, give me my share of your property.’ He divided his livelihood between them. ¹³Not many days after, the younger son gathered all of this together and traveled into a far country. There he wasted his property with riotous living. ¹⁴When he had spent all of it, there arose a severe famine in that country, and he began to be in need. ¹⁵He went and joined himself to one of the citizens of that country, and he sent him into his fields to feed pigs. ¹⁶He wanted to fill his belly with the husks that the pigs ate, but no one gave him any. ¹⁷But when he came to himself he said, ‘How many hired servants of my father’s have bread enough to spare, and I’m dying with hunger! ¹⁸I will get up and go to my father, and will tell him, “Father, I have sinned against heaven, and in your sight. ¹⁹I am no more worthy to be called your son. Make me as one of your hired servants.”’ ²⁰“He arose, and came to his father. But while he was still far off, his father saw him, and was moved with compassion, and ran, and fell on his neck, and kissed him. ²¹The son said to him, ‘Father, I have sinned against heaven, and in your sight. I am no longer worthy to be called your son.’ ²²“But the father said to his servants, ‘Bring out the best robe, and put it on him. Put a ring on his hand, and shoes on his feet. ²³Bring the fattened calf, kill it, and let us eat, and celebrate; ²⁴for this, my son, was dead, and is alive again. He was lost, and is found.’ They began to celebrate. ²⁵“Now his elder son was in the field. As he came near to the house, he heard music and dancing. ²⁶He called one of the servants to him, and asked what was going on. ²⁷He said to him, ‘Your brother has come, and your father has killed the fattened calf, because he has received him back safe and healthy.’ ²⁸But he was angry, and would not go in. Therefore his father came out, and begged him. ²⁹But he answered his father, ‘Behold, these many years I have served you, and I never disobeyed a commandment of yours, but you never gave me a goat, that I might celebrate with my friends. ³⁰But when this, your son, came, who has devoured your living with prostitutes, you killed the fattened calf for him.’

¹⁰Alzo, zeg Ik ulieden, is er blijdschap voor de engelen Gods over een zondaar, die zich bekeert.

Een vader en twee zonen

¹¹En Hij zeide: Een zeker mens had twee zonen. ¹²En de jongste van hen zeide tot den vader: Vader, geef mij het deel des goeds, dat mij toekomt. En hij deelde hun het goed. ¹³En niet vele dagen daarna, de jongste zoon, alles bijeenvergaderd hebbende, is weggereisd in een ver gelegen land, en heeft aldaar zijn goed doorgebracht, levende overdadiglijk. ¹⁴En als hij het alles verteerd had, werd er een grote hongersnood in datzelve land, en hij begon gebrek te lijden. ¹⁵En hij ging heen, en voegde zich bij een van de burgers deszelven lands; en die zond hem op zijn land om de zwijnen te weiden. ¹⁶En hij begeerde zijn buik te vullen met den draf, dien de zwijnen aten; en niemand gaf hem dien. ¹⁷En tot zichzelven gekomen zijnde, zeide hij: Hoe vele huurlingen mijns vaders hebben overvloed van brood, en ik verga van honger! ¹⁸Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan, en ik zal tot hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u; ¹⁹En ik ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden; maak mij als een van uw huurlingen. ²⁰En opstaande, ging hij naar zijn vader. En als hij nog ver van hem was, zag hem zijn vader, en werd met innerlijke ontferming bewogen; en toe lopende, viel hem om zijn hals, en kuste hem. ²¹En de zoon zeide tot hem: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u, en ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden. ²²Maar de vader zeide tot zijn dienstknechten: Brengt hier voor het beste kleed, en doet het hem aan, en geeft hem een ring aan zijn hand, en schoenen aan de voeten; ²³En brengt het gemeste kalf, en slacht het; en laat ons eten en vrolijk zijn. ²⁴Want deze mijn zoon was dood, en is weder levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden! En zij begonnen vrolijk te zijn. ²⁵En zijn oudste zoon was in het veld; en als hij kwam, en het huis genaakte, hoorde hij het gezang en het gerei, ²⁶En tot zich geroepen hebbende een van de knechten, vraagde, wat dat mocht zijn. ²⁷En deze zeide tot hem: Uw broeder is gekomen, en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht, omdat hij hem gezond weder ontvangen heeft. ²⁸Maar hij werd toornig, en wilde niet ingaan. Zo ging dan zijn vader uit, en bad hem. ²⁹Doch hij, antwoordende, zeide tot den vader: Zie, ik dien u nu zo vele jaren, en heb nooit uw gebod overtreden, en gij hebt mij nooit een bokje gegeven, opdat ik met mijn vrienden mocht vrolijk zijn. ³⁰Maar als deze uw zoon gekomen is, die uw goed met hoeren doorgebracht heeft, zo hebt gij hem het gemeste kalf geslacht.

¹¹Kaj li diris: Unu viro havis du filojn; ¹²kaj la pli juna diris al sia patro: Patro, donu al mi la heredotan parton de la havo. Kaj li dividis inter ili siajn vivrimedojn. ¹³Kaj post ne multaj tagoj la pli juna, kolektinte ĉion, forvojaĝis al malproksima lando; kaj tie li disperdis sian havon per diboĉa vivado. ¹⁴Kaj kiam li jam elspezis ĉion, forta malsato okazis en tiu lando, kaj li komencis havi mankon. ¹⁵Kaj li iris, kaj aliĝis al unu el la loĝantoj de tiu lando; kaj ĉi tiu lin sendis sur siajn kampojn, por paŝti porkojn. ¹⁶Kaj li deziris plenigi sian ventron per la karoboj, kiujn la porkoj manĝis; kaj neniu donis al li. ¹⁷Sed reveninte al si, li diris: Kiom da dungitoj de mia patro havas panon abunde, sed mi ĉi tie pereas de malsato! ¹⁸Mi leviĝos, kaj iros al mia patro, kaj mi diros al li: Patro, mi pekis kontraŭ la ĉielo kaj antaŭ vi; ¹⁹mi jam ne meritas esti nomata via filo; faru min kiel unu el viaj dungitoj. ²⁰Kaj li leviĝis, kaj iris al sia patro. Sed kiam li estis ankoraŭ malproksime, lia patro lin vidis kaj kortuŝiĝis, kaj kurinte, falis sur lian kolon kaj lin kisadis. ²¹Kaj la filo diris al li: Patro, mi pekis kontraŭ la ĉielo kaj antaŭ vi, kaj mi jam ne meritas esti nomata via filo. ²²Kaj diris la patro al siaj servistoj: Alportu rapide la ĉefan robon, kaj lin vestu, kaj metu ringon sur lian manon kaj ŝuojn sur liajn piedojn; ²³kaj alportu la grasigitan bovidon kaj buĉu ĝin, kaj ni manĝu kaj estu gajaj; ²⁴ĉar ĉi tiu mia filo estis mortinta, kaj denove vivas; li estis perdita, kaj estas trovita. Kaj ili komencis esti gajaj. ²⁵Sed la pli maljuna filo estis sur la kampo; kaj kiam li venis kaj alproksimiĝis al la domo, li aŭdis muzikon kaj dancadon. ²⁶Kaj li alvokis unu el la knaboj, kaj demandis lin, kio estas tio. ²⁷Kaj li diris al li: Via frato venis, kaj via patro buĉis la grasigitan bovidon, ĉar li ricevis lin sana. ²⁸Sed li koleris, kaj ne volis eniri; kaj lia patro elvenis, kaj lin petegis. ²⁹Sed li responde diris al sia patro: Jen tiom da jaroj mi servas al vi, kaj neniam mi malobeis vian ordonon, tamen vi neniam donis al mi kapridon, por ke mi estu gaja kun miaj amikoj; ³⁰sed kiam venis ĉi tiu via filo, kiu formanĝis vian havon kun malĉastistinoj, vi buĉis por li la grasigitan bovidon. ³¹Kaj li diris al li: Filo, vi estas ĉiam kun mi, kaj ĉio mia estas via. ³²Sed konvenis esti gajaj kaj ĝoji; ĉar ĉi tiu via frato estis mortinta, kaj denove vivas; li estis perdita, kaj estas trovita.

¹¹He said, “A certain man had two sons. ¹²The younger of them said to his father, ‘Father, give me my share of your property.’ He divided his livelihood between them. ¹³Not many days after, the younger son gathered all of this together and traveled into a far country. There he wasted his property with riotous living. ¹⁴When he had spent all of it, there arose a severe famine in that country, and he began to be in need. ¹⁵He went and joined himself to one of the citizens of that country, and he sent him into his fields to feed pigs. ¹⁶He wanted to fill his belly with the husks that the pigs ate, but no one gave him any. ¹⁷But when he came to himself he said, ‘How many hired servants of my father’s have bread enough to spare, and I’m dying with hunger! ¹⁸I will get up and go to my father, and will tell him, “Father, I have sinned against heaven, and in your sight. ¹⁹I am no more worthy to be called your son. Make me as one of your hired servants.”’ ²⁰“He arose, and came to his father. But while he was still far off, his father saw him, and was moved with compassion, and ran, and fell on his neck, and kissed him. ²¹The son said to him, ‘Father, I have sinned against heaven, and in your sight. I am no longer worthy to be called your son.’ ²²“But the father said to his servants, ‘Bring out the best robe, and put it on him. Put a ring on his hand, and shoes on his feet. ²³Bring the fattened calf, kill it, and let us eat, and celebrate; ²⁴for this, my son, was dead, and is alive again. He was lost, and is found.’ They began to celebrate. ²⁵“Now his elder son was in the field. As he came near to the house, he heard music and dancing. ²⁶He called one of the servants to him, and asked what was going on. ²⁷He said to him, ‘Your brother has come, and your father has killed the fattened calf, because he has received him back safe and healthy.’ ²⁸But he was angry, and would not go in. Therefore his father came out, and begged him. ²⁹But he answered his father, ‘Behold, these many years I have served you, and I never disobeyed a commandment of yours, but you never gave me a goat, that I might celebrate with my friends. ³⁰But when this, your son, came, who has devoured your living with prostitutes, you killed the fattened calf for him.’ ³¹“He said to him, ‘Son, you are always with me, and all that is mine is yours. ³²But it was appropriate to celebrate and be glad, for this, your brother, was dead, and is alive again. He was lost, and is found.’”

¹¹En Hij zeide: Een zeker mens had twee zonen. ¹²En de jongste van hen zeide tot den vader: Vader, geef mij het deel des goeds, dat mij toekomt. En hij deelde hun het goed. ¹³En niet vele dagen daarna, de jongste zoon, alles bijeenvergaderd hebbende, is weggereisd in een ver gelegen land, en heeft aldaar zijn goed doorgebracht, levende overdadiglijk. ¹⁴En als hij het alles verteerd had, werd er een grote hongersnood in datzelve land, en hij begon gebrek te lijden. ¹⁵En hij ging heen, en voegde zich bij een van de burgers deszelven lands; en die zond hem op zijn land om de zwijnen te weiden. ¹⁶En hij begeerde zijn buik te vullen met den draf, dien de zwijnen aten; en niemand gaf hem dien. ¹⁷En tot zichzelven gekomen zijnde, zeide hij: Hoe vele huurlingen mijns vaders hebben overvloed van brood, en ik verga van honger! ¹⁸Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan, en ik zal tot hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u; ¹⁹En ik ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden; maak mij als een van uw huurlingen. ²⁰En opstaande, ging hij naar zijn vader. En als hij nog ver van hem was, zag hem zijn vader, en werd met innerlijke ontferming bewogen; en toe lopende, viel hem om zijn hals, en kuste hem. ²¹En de zoon zeide tot hem: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u, en ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden. ²²Maar de vader zeide tot zijn dienstknechten: Brengt hier voor het beste kleed, en doet het hem aan, en geeft hem een ring aan zijn hand, en schoenen aan de voeten; ²³En brengt het gemeste kalf, en slacht het; en laat ons eten en vrolijk zijn. ²⁴Want deze mijn zoon was dood, en is weder levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden! En zij begonnen vrolijk te zijn. ²⁵En zijn oudste zoon was in het veld; en als hij kwam, en het huis genaakte, hoorde hij het gezang en het gerei, ²⁶En tot zich geroepen hebbende een van de knechten, vraagde, wat dat mocht zijn. ²⁷En deze zeide tot hem: Uw broeder is gekomen, en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht, omdat hij hem gezond weder ontvangen heeft. ²⁸Maar hij werd toornig, en wilde niet ingaan. Zo ging dan zijn vader uit, en bad hem. ²⁹Doch hij, antwoordende, zeide tot den vader: Zie, ik dien u nu zo vele jaren, en heb nooit uw gebod overtreden, en gij hebt mij nooit een bokje gegeven, opdat ik met mijn vrienden mocht vrolijk zijn. ³⁰Maar als deze uw zoon gekomen is, die uw goed met hoeren doorgebracht heeft, zo hebt gij hem het gemeste kalf geslacht. ³¹En hij zeide tot hem: Kind, gij zijt altijd bij mij, en al het mijne is uwe. ³²Men behoorde dan vrolijk en blijde te zijn; want deze uw broeder was dood, en is weder levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden.

Gemor over wie met Jezus eet

¹Kaj ĉiuj impostistoj kaj pekuloj alproksimiĝis al li, por aŭskulti lin. ²Kaj murmuris la Fariseoj kaj la skribistoj, dirante: Ĉi tiu akceptas pekulojn kaj manĝas kun ili.

Het verloren schaap

³Kaj li parolis al ili la jenan parabolon, dirante: ⁴Kiu el vi, havante cent ŝafojn kaj perdinte unu el ili, ne forlasas la naŭdek naŭ sur la stepo, kaj iras, por serĉi tiun, kiun li perdis, ĝis li ĝin trovos? ⁵Kaj trovinte, li ĝin metas sur siajn ŝultrojn, ĝojante. ⁶Kaj reveninte domen, li kunvokas siajn amikojn kaj siajn najbarojn, dirante al ili: Ĝoju kun mi, ĉar mi trovis mian ŝafon, la perditan. ⁷Mi diras al vi, ke tiel same estos ĝojo en la ĉielo pro unu pekulo, kiu pentas, pli ol pro naŭdek naŭ justuloj, kiuj ne bezonas penton.

De verloren munt

⁸Kiu virino, havante dek draĥmojn, se ŝi perdis unu draĥmon, ne ekbruligas lampon kaj balaas la domon kaj serĉas diligente, ĝis ŝi ĝin trovos? ⁹Kaj trovinte, ŝi kunvokas siajn amikinojn kaj siajn najbarinojn, dirante: Ĝoju kun mi, ĉar mi trovis la draĥmon, kiun mi perdis. ¹⁰Tiel same, mi diras al vi, estas ĝojo antaŭ la anĝeloj de Dio pro unu pekulo, kiu pentas.

Een vader en twee zonen

¹¹Kaj li diris: Unu viro havis du filojn; ¹²kaj la pli juna diris al sia patro: Patro, donu al mi la heredotan parton de la havo. Kaj li dividis inter ili siajn vivrimedojn. ¹³Kaj post ne multaj tagoj la pli juna, kolektinte ĉion, forvojaĝis al malproksima lando; kaj tie li disperdis sian havon per diboĉa vivado. ¹⁴Kaj kiam li jam elspezis ĉion, forta malsato okazis en tiu lando, kaj li komencis havi mankon. ¹⁵Kaj li iris, kaj aliĝis al unu el la loĝantoj de tiu lando; kaj ĉi tiu lin sendis sur siajn kampojn, por paŝti porkojn. ¹⁶Kaj li deziris plenigi sian ventron per la karoboj, kiujn la porkoj manĝis; kaj neniu donis al li. ¹⁷Sed reveninte al si, li diris: Kiom da dungitoj de mia patro havas panon abunde, sed mi ĉi tie pereas de malsato! ¹⁸Mi leviĝos, kaj iros al mia patro, kaj mi diros al li: Patro, mi pekis kontraŭ la ĉielo kaj antaŭ vi; ¹⁹mi jam ne meritas esti nomata via filo; faru min kiel unu el viaj dungitoj. ²⁰Kaj li leviĝis, kaj iris al sia patro. Sed kiam li estis ankoraŭ malproksime, lia patro lin vidis kaj kortuŝiĝis, kaj kurinte, falis sur lian kolon kaj lin kisadis. ²¹Kaj la filo diris al li: Patro, mi pekis kontraŭ la ĉielo kaj antaŭ vi, kaj mi jam ne meritas esti nomata via filo. ²²Kaj diris la patro al siaj servistoj: Alportu rapide la ĉefan robon, kaj lin vestu, kaj metu ringon sur lian manon kaj ŝuojn sur liajn piedojn; ²³kaj alportu la grasigitan bovidon kaj buĉu ĝin, kaj ni manĝu kaj estu gajaj; ²⁴ĉar ĉi tiu mia filo estis mortinta, kaj denove vivas; li estis perdita, kaj estas trovita. Kaj ili komencis esti gajaj. ²⁵Sed la pli maljuna filo estis sur la kampo; kaj kiam li venis kaj alproksimiĝis al la domo, li aŭdis muzikon kaj dancadon. ²⁶Kaj li alvokis unu el la knaboj, kaj demandis lin, kio estas tio. ²⁷Kaj li diris al li: Via frato venis, kaj via patro buĉis la grasigitan bovidon, ĉar li ricevis lin sana. ²⁸Sed li koleris, kaj ne volis eniri; kaj lia patro elvenis, kaj lin petegis. ²⁹Sed li responde diris al sia patro: Jen tiom da jaroj mi servas al vi, kaj neniam mi malobeis vian ordonon, tamen vi neniam donis al mi kapridon, por ke mi estu gaja kun miaj amikoj; ³⁰sed kiam venis ĉi tiu via filo, kiu formanĝis vian havon kun malĉastistinoj, vi buĉis por li la grasigitan bovidon. ³¹Kaj li diris al li: Filo, vi estas ĉiam kun mi, kaj ĉio mia estas via. ³²Sed konvenis esti gajaj kaj ĝoji; ĉar ĉi tiu via frato estis mortinta, kaj denove vivas; li estis perdita, kaj estas trovita.

Gemor over wie met Jezus eet

¹Now all the tax collectors and sinners were coming close to him to hear him. ²The Pharisees and the scribes murmured, saying, “This man welcomes sinners, and eats with them.”

Het verloren schaap

³He told them this parable. ⁴“Which of you men, if you had one hundred sheep, and lost one of them, wouldn’t leave the ninety-nine in the wilderness, and go after the one that was lost, until he found it? ⁵When he has found it, he carries it on his shoulders, rejoicing. ⁶When he comes home, he calls together his friends and his neighbors, saying to them, ‘Rejoice with me, for I have found my sheep which was lost!’ ⁷I tell you that even so there will be more joy in heaven over one sinner who repents, than over ninety-nine righteous people who need no repentance.

De verloren munt

⁸Or what woman, if she had ten drachmacoins, if she lost one drachma coin, wouldn’t light a lamp, sweep the house, and seek diligently until she found it? ⁹When she has found it, she calls together her friends and neighbors, saying, ‘Rejoice with me, for I have found the drachma which I had lost.’ ¹⁰Even so, I tell you, there is joy in the presence of the angels of God over one sinner repenting.”

Een vader en twee zonen

¹¹He said, “A certain man had two sons. ¹²The younger of them said to his father, ‘Father, give me my share of your property.’ He divided his livelihood between them. ¹³Not many days after, the younger son gathered all of this together and traveled into a far country. There he wasted his property with riotous living. ¹⁴When he had spent all of it, there arose a severe famine in that country, and he began to be in need. ¹⁵He went and joined himself to one of the citizens of that country, and he sent him into his fields to feed pigs. ¹⁶He wanted to fill his belly with the husks that the pigs ate, but no one gave him any. ¹⁷But when he came to himself he said, ‘How many hired servants of my father’s have bread enough to spare, and I’m dying with hunger! ¹⁸I will get up and go to my father, and will tell him, “Father, I have sinned against heaven, and in your sight. ¹⁹I am no more worthy to be called your son. Make me as one of your hired servants.”’ ²⁰“He arose, and came to his father. But while he was still far off, his father saw him, and was moved with compassion, and ran, and fell on his neck, and kissed him. ²¹The son said to him, ‘Father, I have sinned against heaven, and in your sight. I am no longer worthy to be called your son.’ ²²“But the father said to his servants, ‘Bring out the best robe, and put it on him. Put a ring on his hand, and shoes on his feet. ²³Bring the fattened calf, kill it, and let us eat, and celebrate; ²⁴for this, my son, was dead, and is alive again. He was lost, and is found.’ They began to celebrate. ²⁵“Now his elder son was in the field. As he came near to the house, he heard music and dancing. ²⁶He called one of the servants to him, and asked what was going on. ²⁷He said to him, ‘Your brother has come, and your father has killed the fattened calf, because he has received him back safe and healthy.’ ²⁸But he was angry, and would not go in. Therefore his father came out, and begged him. ²⁹But he answered his father, ‘Behold, these many years I have served you, and I never disobeyed a commandment of yours, but you never gave me a goat, that I might celebrate with my friends. ³⁰But when this, your son, came, who has devoured your living with prostitutes, you killed the fattened calf for him.’ ³¹“He said to him, ‘Son, you are always with me, and all that is mine is yours. ³²But it was appropriate to celebrate and be glad, for this, your brother, was dead, and is alive again. He was lost, and is found.’”

Gemor over wie met Jezus eet

¹En al de tollenaars en de zondaars naderden tot Hem, om Hem te horen. ²En de Farizeen en de Schriftgeleerden murmureerden, zeggende: Deze ontvangt de zondaars, en eet met hen.

Het verloren schaap

³En Hij sprak tot hen deze gelijkenis, zeggende: ⁴Wat mens onder u, hebbende honderd schapen; en een van die verliezende, verlaat niet de negen en negentig in de woestijn, en gaat naar het verlorene, totdat hij hetzelve vinde? ⁵En als hij het gevonden heeft, legt hij het op zijn schouders, verblijd zijnde. ⁶En te huis komende, roept hij de vrienden en de geburen samen, zeggende tot hen: Weest blijde met mij; want ik heb mijn schaap gevonden, dat verloren was. ⁷Ik zeg ulieden, dat er alzo blijdschap zal zijn in den hemel over een zondaar, die zich bekeert, meer dan over negen en negentig rechtvaardigen, die de bekering niet van node hebben.

De verloren munt

⁸Of wat vrouw, hebbende tien penningen, indien zij een penning verliest, ontsteekt niet een kaars, en keert het huis met bezemen, en zoekt naarstiglijk, totdat zij dien vindt? ⁹En als zij dien gevonden heeft, roept zij de vriendinnen en de geburinnen samen, zeggende: Weest blijde met mij; want ik heb den penning gevonden, dien ik verloren had. ¹⁰Alzo, zeg Ik ulieden, is er blijdschap voor de engelen Gods over een zondaar, die zich bekeert.

Een vader en twee zonen

¹¹En Hij zeide: Een zeker mens had twee zonen. ¹²En de jongste van hen zeide tot den vader: Vader, geef mij het deel des goeds, dat mij toekomt. En hij deelde hun het goed. ¹³En niet vele dagen daarna, de jongste zoon, alles bijeenvergaderd hebbende, is weggereisd in een ver gelegen land, en heeft aldaar zijn goed doorgebracht, levende overdadiglijk. ¹⁴En als hij het alles verteerd had, werd er een grote hongersnood in datzelve land, en hij begon gebrek te lijden. ¹⁵En hij ging heen, en voegde zich bij een van de burgers deszelven lands; en die zond hem op zijn land om de zwijnen te weiden. ¹⁶En hij begeerde zijn buik te vullen met den draf, dien de zwijnen aten; en niemand gaf hem dien. ¹⁷En tot zichzelven gekomen zijnde, zeide hij: Hoe vele huurlingen mijns vaders hebben overvloed van brood, en ik verga van honger! ¹⁸Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan, en ik zal tot hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u; ¹⁹En ik ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden; maak mij als een van uw huurlingen. ²⁰En opstaande, ging hij naar zijn vader. En als hij nog ver van hem was, zag hem zijn vader, en werd met innerlijke ontferming bewogen; en toe lopende, viel hem om zijn hals, en kuste hem. ²¹En de zoon zeide tot hem: Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u, en ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden. ²²Maar de vader zeide tot zijn dienstknechten: Brengt hier voor het beste kleed, en doet het hem aan, en geeft hem een ring aan zijn hand, en schoenen aan de voeten; ²³En brengt het gemeste kalf, en slacht het; en laat ons eten en vrolijk zijn. ²⁴Want deze mijn zoon was dood, en is weder levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden! En zij begonnen vrolijk te zijn. ²⁵En zijn oudste zoon was in het veld; en als hij kwam, en het huis genaakte, hoorde hij het gezang en het gerei, ²⁶En tot zich geroepen hebbende een van de knechten, vraagde, wat dat mocht zijn. ²⁷En deze zeide tot hem: Uw broeder is gekomen, en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht, omdat hij hem gezond weder ontvangen heeft. ²⁸Maar hij werd toornig, en wilde niet ingaan. Zo ging dan zijn vader uit, en bad hem. ²⁹Doch hij, antwoordende, zeide tot den vader: Zie, ik dien u nu zo vele jaren, en heb nooit uw gebod overtreden, en gij hebt mij nooit een bokje gegeven, opdat ik met mijn vrienden mocht vrolijk zijn. ³⁰Maar als deze uw zoon gekomen is, die uw goed met hoeren doorgebracht heeft, zo hebt gij hem het gemeste kalf geslacht. ³¹En hij zeide tot hem: Kind, gij zijt altijd bij mij, en al het mijne is uwe. ³²Men behoorde dan vrolijk en blijde te zijn; want deze uw broeder was dood, en is weder levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden.