Hebreerbrevet 3

1Därför, I helige bröder, I som haven blivit delaktiga av en himmelsk kallelse, skolen I akta på vår bekännelses apostel och överstepräst, Jesus, 2huru han var trogen mot den som hade insatt honom, likasom Moses var »trogen i hela hans hus». 3Ty han har blivit aktad värdig så mycket större härlighet än Moses, som uppbyggaren av ett hus åtnjuter större ära än själva huset. 4Vart och ett hus bygges ju av någon, men Gud är den som har byggt allt. 5Och väl var Moses »trogen i hela hans hus», såsom »tjänare», till ett vittnesbörd om vad som framdeles skulle förkunnas; 6men Kristus var trogen såsom »son», en son satt över hans hus. Och hans hus äro vi, såframt vi intill änden hålla fast vår frimodighet och vår berömmelse i hoppet. 7Så säger den helige Ande: »I dag, om I fån höra hans röst, 8mån I icke förhärda edra hjärtan, såsom när de förbittrade mig på frestelsens dag i öknen, 9där edra fäder frestade mig och prövade mig, fastän de hade sett mina verk i fyrtio år. 10Därför blev jag förtörnad på det släktet och sade: 'Alltid fara de vilse med sina hjärtan.' Men de ville icke veta av mina vägar. 11Så svor jag då i min vrede: De skola icke komma in i min vila.» 12Sen därför till, mina bröder, att icke hos någon bland eder finnes ett ont otroshjärta, så att han avfaller från den levande Guden, 13utan förmanen varandra alla dagar, så länge det heter »i dag», på det att ingen av eder må bliva förhärdad genom syndens makt att bedraga. 14Ty vi hava blivit delaktiga av Kristus, såframt vi eljest intill änden hålla fast vår första tillförsikt. 15När det nu säges: »I dag, om I fån höra hans röst, mån I icke förhärda edra hjärtan, såsom när de förbittrade mig», 16vilka voro då de som förbittrade honom, fastän de hade hört hans ord? Var det icke alla de som under Moses hade dragit ut ur Egypten? 17Och vilka voro de som han var förtörnad på i fyrtio år? Var det icke de som hade syndat, de »vilkas kroppar föllo i öknen»? 18Och vilka gällde den ed som han svor, att de »icke skulle komma in i hans vila», vilka, om icke dem som hade varit ohörsamma? 19Så se vi då att det var för otros skull som de icke kunde komma ditin.

1Therefore, holy brothers, partakers of a heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our confession, Jesus; 2who was faithful to him who appointed him, as also was Moses in all his house. 3For he has been counted worthy of more glory than Moses, because he who built the house has more honor than the house. 4For every house is built by someone; but he who built all things is God. 5Moses indeed was faithful in all his house as a servant, for a testimony of those things which were afterward to be spoken, 6but Christ is faithful as a Son over his house; whose house we are, if we hold fast our confidence and the glorying of our hope firm to the end. 7Therefore, even as the Holy Spirit says, “Today if you will hear his voice, 8don’t harden your hearts, as in the rebellion, like as in the day of the trial in the wilderness, 9where your fathers tested me by proving me, and saw my works for forty years. 10Therefore I was displeased with that generation, and said, ‘They always err in their heart, but they didn’t know my ways;’ 11as I swore in my wrath, ‘They will not enter into my rest.’” 12Beware, brothers, lest perhaps there be in any one of you an evil heart of unbelief, in falling away from the living God; 13but exhort one another day by day, so long as it is called “today”; lest any one of you be hardened by the deceitfulness of sin. 14For we have become partakers of Christ, if we hold fast the beginning of our confidence firm to the end: 15while it is said, “Today if you will hear his voice, don’t harden your hearts, as in the rebellion.” 16For who, when they heard, rebelled? No, didn’t all those who came out of Egypt by Moses? 17With whom was he displeased forty years? Wasn’t it with those who sinned, whose bodies fell in the wilderness? 18To whom did he swear that they wouldn’t enter into his rest, but to those who were disobedient? 19We see that they were not able to enter in because of unbelief.

1Hierom, heilige broeders, die der hemelse roeping deelachtig zijt, aanmerkt den Apostel en Hogepriester onzer belijdenis, Christus Jezus; 2Die getrouw is Dengene, Die Hem gesteld heeft, gelijk ook Mozes in geheel zijn huis was. 3Want Deze is zoveel meerder heerlijkheid waardig geacht dan Mozes, als degene, die het huis gebouwd heeft, meerder eer heeft, dan het huis. 4Want een ieder huis wordt van iemand gebouwd; maar Die dit alles gebouwd heeft, is God. 5En Mozes is wel getrouw geweest in geheel zijn huis, als een dienaar, tot getuiging der dingen, die daarna gesproken zouden worden; 6Maar Christus, als de Zoon over Zijn eigen huis; Wiens huis wij zijn, indien wij maar de vrijmoedigheid en de roem der hoop tot het einde toe vast behouden. 7Daarom, gelijk de Heilige Geest zegt: Heden, indien gij Zijn stem hoort, 8Zo verhardt uw harten niet, gelijk het geschied is in de verbittering, ten dage der verzoeking, in de woestijn; 9Alwaar Mij uw vaders verzocht hebben; zij hebben Mij beproefd, en hebben Mijn werken gezien, veertig jaren lang. 10Daarom was Ik vertoornd over dat geslacht, en sprak: Altijd dwalen zij met het hart, en zij hebben Mijn wegen niet gekend. 11Zo heb Ik dan gezworen in Mijn toorn; Indien zij in Mijn rust zullen ingaan! 12Ziet toe, broeders, dat niet te eniger tijd in iemand van u zij een boos, ongelovig hart, om af te wijken van den levenden God; 13Maar vermaant elkander te allen dage, zolang als het heden genaamd wordt, opdat niet iemand uit u verhard worde door de verleiding der zonde. 14Want wij zijn Christus deelachtig geworden, zo wij anders het beginsel van dezen vasten grond tot het einde toe vast behouden; 15Terwijl er gezegd wordt: Heden, indien gij Zijn stem hoort, zo verhardt uw harten niet, gelijk in de verbittering geschied is. 16Want sommigen, als zij die gehoord hadden, hebben Hem verbitterd, doch niet allen, die uit Egypte door Mozes uitgegaan zijn. 17Over welke nu is Hij vertoornd geweest veertig jaren? Was het niet over degenen, die gezondigd hadden, welker lichamen gevallen zijn in de woestijn? 18En welken heeft Hij gezworen, dat zij in Zijn rust niet zouden ingaan, anders dan dengenen, die ongehoorzaam geweest waren? 19En wij zien, dat zij niet hebben kunnen ingaan vanwege hun ongeloof.