Paulus' brev til romerne 9

1Jeg sier sannhet i Kristus, jeg lyver ikke, min samvittighet vidner med mig i den Hellige Ånd, 2at jeg har en stor sorg og en uavlatelig gremmelse i mitt hjerte. 3For jeg vilde ønske at jeg selv var forbannet bort fra Kristus for mine brødre, mine frender efter kjødet, 4de som er israelitter, de som barnekåret og herligheten og paktene og lovgivningen og gudstjenesten og løftene tilhører, 5de som fedrene tilhører, og som Kristus er kommet fra efter kjødet, han som er Gud over alle ting, velsignet i evighet. Amen. 6Dog ikke som om Guds ord har slått feil. For ikke alle som er av Israels ætt, er derfor Israel; 7heller ikke er alle, fordi de er Abrahams ætt, derfor hans barn; men: I Isak skal det nevnes dig en ætt, 8det er: ikke kjødets barn er Guds barn, men løftets barn regnes til ætten; 9for et løftes ord er dette: Ved denne tid vil jeg komme, og da skal Sara ha en sønn. 10Og ikke bare dette; men så var det også med Rebekka, hun som var fruktsommelig ved én, Isak, vår far. 11For da de ennu var ufødte og ennu ikke hadde gjort hverken godt eller ondt - forat Guds råd efter hans utvelgelse skulde stå ved makt, ikke ved gjerninger, men ved ham som kaller - 12da blev det sagt til henne: Den eldste skal tjene den yngste; 13som skrevet er: Jakob elsket jeg, men Esau hatet jeg. 14Hvad skal vi da si? er der vel urettferdighet hos Gud? Langt derifra! 15for til Moses sier han: Jeg vil miskunne mig over den som jeg miskunner mig over, og ynkes over den som Jeg ynkes over. 16Så står det da ikke til den som vil, heller ikke til den som løper, men til Gud, som gjør miskunnhet. 17For Skriften sier til Farao: Just til dette opreiste jeg dig at jeg kunde vise min makt på dig, og at mitt navn kunde bli kunngjort over all jorden. 18Altså: hvem han vil, den miskunner han sig over; og hvem han vil, den forherder han. 19Du vil da si til mig: Hvad har han da ennu å klage over? for hvem står vel hans vilje imot? 20Men hvem er da du, menneske, som tar til gjenmæle mot Gud? Vil da verket si til virkeren: Hvorfor gjorde du mig slik? 21Eller har ikke pottemakeren makt over leret, så han av samme deig kan arbeide det ene kar til ære, det andre til vanære? 22Men om nu Gud, skjønt han vilde vise sin vrede og kunngjøre sin makt, dog i stort langmod tålte vredens kar, som var dannet til undergang, 23så han også kunde kunngjøre sin herlighets rikdom over miskunnhetens kar, som han forut hadde beredt til herlighet? 24Og til å bli slike kalte han også oss, ikke bare av jøder, men også av hedninger, 25som han også sier hos Hoseas: Det som ikke er mitt folk, vil jeg kalle mitt folk, og henne som ikke er elsket, vil jeg kalle min elskede, 26og det skal skje: På det sted hvor det blev sagt til dem: I er ikke mitt folk, der skal de kalles den levende Guds barn. 27Og Esaias roper ut over Israel: Om tallet på Israels barn er som havets sand, så skal bare levningen bli frelst; 28for sitt ord skal Herren utføre og hastig fullbyrde på jorden. 29Og som Esaias forut har sagt: Hadde ikke den Herre Sebaot levnet oss en sæd, så var vi blitt som Sodoma og gjort like med Gomorra. 30Hvad skal vi da si? At hedninger som ikke søkte rettferdighet, de vant rettferdighet, men det var rettferdigheten av tro; 31Israel derimot, som søkte rettferdighetens lov, de vant ikke frem til denne lov. 32Hvorfor det? Fordi de ikke søkte den ved tro, men ved gjerninger; for de støtte an mot snublestenen, 33som skrevet er: Se, jeg legger i Sion en snublesten og en anstøtsklippe; den som tror på ham, skal ikke bli til skamme.

1I tell the truth in Christ. I am not lying, my conscience testifying with me in the Holy Spirit, 2that I have great sorrow and unceasing pain in my heart. 3For I could wish that I myself were accursed from Christ for my brothers’ sake, my relatives according to the flesh, 4who are Israelites; whose is the adoption, the glory, the covenants, the giving of the law, the service, and the promises; 5of whom are the fathers, and from whom is Christ as concerning the flesh, who is over all, God, blessed forever. Amen. 6But it is not as though the word of God has come to nothing. For they are not all Israel, that are of Israel. 7Neither, because they are Abraham’s seed, are they all children. But, “In Isaac will your seed be called.” 8That is, it is not the children of the flesh who are children of God, but the children of the promise are counted as a seed. 9For this is a word of promise, “At the appointed time I will come, and Sarah will have a son.” 10Not only so, but Rebekah also conceived by one, by our father Isaac. 11For being not yet born, neither having done anything good or bad, that the purpose of God according to election might stand, not of works, but of him who calls, 12it was said to her, “The elder will serve the younger.” 13Even as it is written, “Jacob I loved, but Esau I hated.” 14What shall we say then? Is there unrighteousness with God? May it never be! 15For he said to Moses, “I will have mercy on whom I have mercy, and I will have compassion on whom I have compassion.” 16So then it is not of him who wills, nor of him who runs, but of God who has mercy. 17For the Scripture says to Pharaoh, “For this very purpose I caused you to be raised up, that I might show in you my power, and that my name might be proclaimed in all the earth.” 18So then, he has mercy on whom he desires, and he hardens whom he desires. 19You will say then to me, “Why does he still find fault? For who withstands his will?” 20But indeed, O man, who are you to reply against God? Will the thing formed ask him who formed it, “Why did you make me like this?” 21Or hasn’t the potter a right over the clay, from the same lump to make one part a vessel for honor, and another for dishonor? 22What if God, willing to show his wrath, and to make his power known, endured with much patience vessels of wrath made for destruction, 23and that he might make known the riches of his glory on vessels of mercy, which he prepared beforehand for glory, 24us, whom he also called, not from the Jews only, but also from the Gentiles? 25As he says also in Hosea, “I will call them ‘my people,’ which were not my people; and her ‘beloved,’ who was not beloved.” 26“It will be that in the place where it was said to them, ‘You are not my people,’ There they will be called ‘children of the living God.’” 27Isaiah cries concerning Israel, “If the number of the children of Israel are as the sand of the sea, it is the remnant who will be saved; 28for He will finish the work and cut it short in righteousness, because the LORD will make a short work upon the earth.” 29As Isaiah has said before, “Unless the Lord of Armies had left us a seed, we would have become like Sodom, and would have been made like Gomorrah.” 30What shall we say then? That the Gentiles, who didn’t follow after righteousness, attained to righteousness, even the righteousness which is of faith; 31but Israel, following after a law of righteousness, didn’t arrive at the law of righteousness. 32Why? Because they didn’t seek it by faith, but as it were by works of the law. They stumbled over the stumbling stone; 33even as it is written, “Behold, I lay in Zion a stumbling stone and a rock of offense; and no one who believes in him will be disappointed.”

1Ik zeg de waarheid in Christus, ik lieg niet (mijn geweten mij mede getuigenis gevende door den Heiligen Geest), 2Dat het mij een grote droefheid, en mijn hart een gedurige smart is. 3Want ik zou zelf wel wensen verbannen te zijn van Christus, voor mijn broederen, die mijn maagschap zijn naar het vlees; 4Welke Israelieten zijn, welker is de aanneming tot kinderen, en de heerlijkheid, en de verbonden, en de wetgeving, en de dienst van God, en de beloftenissen; 5Welker zijn de vaders, en uit welke Christus is, zoveel het vlees aangaat, Dewelke is God boven allen te prijzen in der eeuwigheid. Amen. 6Doch ik zeg dit niet, alsof het woord Gods ware uitgevallen; want die zijn niet allen Israel, die uit Israel zijn. 7Noch omdat zij Abrahams zaad zijn, zijn zij allen kinderen; maar: In Izaak zal u het zaad genoemd worden. 8Dat is, niet de kinderen des vleses, die zijn kinderen Gods; maar de kinderen der beloftenis worden voor het zaad gerekend. 9Want dit is het woord der beloftenis: Omtrent dezen tijd zal Ik komen, en Sara zal een zoon hebben. 10En niet alleenlijk deze, maar ook Rebekka is daarvan een bewijs, als zij uit een bevrucht was, namelijk Izaak, onzen Vader. 11Want als de kinderen nog niet geboren waren, noch iets goeds of kwaads gedaan hadden, opdat het voornemen Gods, dat naar de verkiezing is, vast bleve, niet uit de werken, maar uit den Roepende; 12Zo werd tot haar gezegd: De meerdere zal den mindere dienen. 13Gelijk geschreven is: Jakob heb Ik liefgehad, en Ezau heb Ik gehaat. 14Wat zullen wij dan zeggen? Is er onrechtvaardigheid bij God? Dat zij verre. 15Want Hij zegt tot Mozes: Ik zal Mij ontfermen, diens Ik Mij ontferm, en zal barmhartig zijn, dien Ik barmhartig ben. 16Zo is het dan niet desgenen, die wil, noch desgenen, die loopt, maar des ontfermenden Gods. 17Want de Schrift zegt tot Farao: Tot ditzelve heb Ik u verwekt, opdat Ik in u Mijn kracht bewijzen zou, en opdat Mijn Naam verkondigd worde op de ganse aarde. 18Zo ontfermt Hij Zich dan, diens Hij wil, en verhardt, dien Hij wil. 19Gij zult dan tot mij zeggen: Wat klaagt Hij dan nog? Want wie heeft Zijn wil wederstaan? 20Maar toch, o mens, wie zijt gij, die tegen God antwoordt? Zal ook het maaksel tot dengene, die het gemaakt heeft, zeggen: Waarom hebt gij mij alzo gemaakt? 21Of heeft de pottenbakker geen macht over het leem, om uit denzelfden klomp te maken, het ene vat ter ere, en het andere ter onere? 22En of God, willende Zijn toorn bewijzen, en Zijn macht bekend maken, met vele lankmoedigheid verdragen heeft de vaten des toorns, tot het verderf toebereid; 23En opdat Hij zou bekend maken den rijkdom Zijner heerlijkheid over de vaten der barmhartigheid, die Hij te voren bereid heeft tot heerlijkheid? 24Welke Hij ook geroepen heeft, namelijk ons, niet alleen uit de Joden, maar ook uit de heidenen. 25Gelijk Hij ook in Hosea zegt: Ik zal hetgeen Mijn volk niet was, Mijn volk noemen, en die niet bemind was, Mijn beminde. 26En het zal zijn, in de plaats, waar tot hen gezegd was: Gijlieden zijt Mijn volk niet, aldaar zullen zij kinderen des levenden Gods genaamd worden. 27En Jesaja roept over Israel: Al ware het getal der kinderen Israels gelijk het zand der zee, zo zal het overblijfsel behouden worden. 28Want Hij voleindt een zaak en snijdt ze af in rechtvaardigheid; want de Heere zal een afgesneden zaak doen op de aarde. 29En gelijk Jesaja te voren gezegd heeft: Indien de Heere Sebaoth ons geen zaad had overgelaten, zo waren wij als Sodom geworden, en Gomorra gelijk gemaakt geweest. 30Wat zullen wij dan zeggen? Dat de heidenen, die de rechtvaardigheid niet zochten, de rechtvaardigheid verkregen hebben, doch de rechtvaardigheid, die uit het geloof is. 31Maar Israel, die de wet der rechtvaardigheid zocht, is tot de wet der rechtvaardigheid niet gekomen. 32Waarom? Omdat zij die zochten niet uit het geloof, maar als uit de werken der wet, want zij hebben zich gestoten aan den steen des aanstoots; 33Gelijk geschreven is: Ziet, Ik leg in Sion een steen des aanstoots, en een rots der ergernis; en een iegelijk, die in Hem gelooft, zal niet beschaamd worden.