Amsal 1

1Amsal-amsal Salomo, anak Daud, raja Israel, 2untuk mengetahui hikmat dan didikan, dan untuk memahami kata-kata yang berpengertian; 3untuk memperoleh didikan tentang hikmat dalam keadilan, kebenaran, dan kejujuran; 4untuk memberikan kepandaian kepada orang-orang naif serta pengetahuan dan petunjuk kepada orang-orang muda. 5Biarlah yang berhikmat mendengar dan menambah pengajaran, dan yang berpengertian memperoleh bimbingan, 6untuk memahami amsal dan perumpamaan, kata-kata orang berhikmat dan teka-teki mereka. 7Takut akan TUHAN adalah permulaan pengetahuan; orang-orang bodoh menghina hikmat dan didikan. 8Anakku, dengarkanlah didikan ayahmu, dan jangan membuang pengajaran ibumu. 9Sebab, itu adalah karangan bunga yang indah bagi kepalamu dan kalung rantai bagi lehermu. 10Anakku, jika orang-orang berdosa membujukmu, janganlah kamu menurut. 11Jika mereka berkata, “Ikutlah dengan kami. Mari kita mengadang darah; mari kita menyergap orang-orang yang tidak bersalah tanpa alasan. 12Mari kita menelan mereka hidup-hidup seperti dunia orang mati, dan dengan seutuhnya, seperti mereka yang turun ke liang kubur. 13Kita akan mendapatkan segala harta benda berharga; kita akan memenuhi rumah kita dengan barang-barang rampasan. 14Buanglah undimu ke tengah-tengah kami, maka kita semua akan memiliki sekantong uang.” 15Anakku, jangan berjalan di jalan mereka; tahanlah langkahmu dari jalan-jalan mereka, 16karena kaki mereka berlari menuju kejahatan, dan mereka itu tergesa-gesa menumpahkan darah. 17Sebab, sia-sialah jaring yang dibentangkan di depan mata segala yang bersayap, 18tetapi orang-orang itu mengadang darahnya sendiri; mereka menyergap nyawanya sendiri. 19Seperti itulah akhir dari semua orang yang tamak akan laba; ia akan membinasakan nyawa para pemiliknya. 20Hikmat berseru-seru di jalanan; di tempat-tempat umum, ia mengangkat suaranya. 21Di ujung-ujung keramaian, ia berseru-seru; di pintu-pintu gerbang kota, ia mengucapkan perkataannya. 22“Hai orang-orang naif, berapa lama lagi kamu menyukai kenaifanmu? Berapa lama lagi para pengejek senang dengan ejekannya, dan orang-orang bodoh benci kepada pengetahuan? 23Palingkanlah dirimu kepada teguranku. Lihatlah, aku hendak mencurahkan rohku kepadamu, dan memberitahukan semua perkataanku kepadamu. 24Sebab, aku telah memanggil, dan kamu menolak, telah mengulurkan tanganku, dan tidak ada yang memperhatikan, 25karena kamu mengabaikan semua nasihatku, dan tidak menginginkan teguranku. 26Oleh sebab itu, aku juga akan menertawakan malapetakamu; aku akan mengejek ketika ketakutan menghampirimu, 27ketika ketakutan menyerangmu seperti badai, dan kemalangan menimpamu seperti angin puyuh, ketika kesusahan dan penderitaan menimpamu. 28Pada waktu itu, mereka akan memanggilku, tetapi aku tidak akan menjawab; mereka akan mencariku dengan tekun, tetapi tidak akan mendapatkan aku. 29Sebab, mereka membenci pengetahuan, dan tidak memilih takut akan TUHAN, 30tidak menginginkan nasihatku, dan menghina semua teguranku. 31Oleh sebab itu, mereka akan memakan buah dari jalan mereka, dan dikenyangkan oleh rencana-rencana mereka sendiri. 32Sebab, orang-orang naif dibunuh oleh kesesatan mereka, dan kemakmuran orang-orang bodoh akan membinasakan mereka. 33Akan tetapi, mereka yang mendengarkan aku akan diam dengan aman dan tenteram tanpa takut terhadap malapetaka.”

1The proverbs of Solomon, the son of David, king of Israel: 2to know wisdom and instruction; to discern the words of understanding; 3to receive instruction in wise dealing, in righteousness, justice, and equity; 4to give prudence to the simple, knowledge and discretion to the young man: 5that the wise man may hear, and increase in learning; that the man of understanding may attain to sound counsel: 6to understand a proverb, and parables, the words and riddles of the wise. 7The fear of Yahweh is the beginning of knowledge; but the foolish despise wisdom and instruction. 8My son, listen to your father’s instruction, and don’t forsake your mother’s teaching: 9for they will be a garland to grace your head, and chains around your neck. 10My son, if sinners entice you, don’t consent. 11If they say, “Come with us, Let’s lay in wait for blood; let’s lurk secretly for the innocent without cause; 12let’s swallow them up alive like Sheol, and whole, like those who go down into the pit. 13We’ll find all valuable wealth. We’ll fill our houses with plunder. 14You shall cast your lot among us. We’ll all have one purse.” 15My son, don’t walk on the path with them. Keep your foot from their path, 16for their feet run to evil. They hurry to shed blood. 17For in vain is the net spread in the sight of any bird: 18but these lay wait for their own blood. They lurk secretly for their own lives. 19So are the ways of everyone who is greedy for gain. It takes away the life of its owners. 20Wisdom calls aloud in the street. She utters her voice in the public squares. 21She calls at the head of noisy places. At the entrance of the city gates, she utters her words: 22“How long, you simple ones, will you love simplicity? How long will mockers delight themselves in mockery, and fools hate knowledge? 23Turn at my reproof. Behold, I will pour out my spirit on you. I will make known my words to you. 24Because I have called, and you have refused; I have stretched out my hand, and no one has paid attention; 25but you have ignored all my counsel, and wanted none of my reproof; 26I also will laugh at your disaster. I will mock when calamity overtakes you; 27when calamity overtakes you like a storm, when your disaster comes on like a whirlwind; when distress and anguish come on you. 28Then will they call on me, but I will not answer. They will seek me diligently, but they will not find me; 29because they hated knowledge, and didn’t choose the fear of Yahweh. 30They wanted none of my counsel. They despised all my reproof. 31Therefore they will eat of the fruit of their own way, and be filled with their own schemes. 32For the backsliding of the simple will kill them. The careless ease of fools will destroy them. 33But whoever listens to me will dwell securely, and will be at ease, without fear of harm.”

1De spreuken van Salomo, den zoon van David, den koning van Israel, 2Om wijsheid en tucht te weten; om te verstaan redenen des verstands; 3Om aan te nemen onderwijs van goed verstand, gerechtigheid, en recht, en billijkheden; 4Om den slechten kloekzinnigheid te geven, den jongeling wetenschap en bedachtzaamheid. 5Die wijs is, zal horen, en zal in lere toenemen; en die verstandig is, zal wijzen raad bekomen. 6Om te verstaan een spreuk en de uitlegging, de woorden der wijzen en hun raadselen. 7De vrees des HEEREN is het beginsel der wetenschap; de dwazen verachten wijsheid en tucht. 8Mijn zoon! hoor de tucht uws vaders, en verlaat de leer uwer moeder niet; 9Want zij zullen uw hoofd een aangenaam toevoegsel zijn, en ketenen aan uw hals. 10Mijn zoon! indien de zondaars u aanlokken, bewillig niet; 11Indien zij zeggen: Ga met ons, laat ons loeren op bloed, ons versteken tegen den onschuldige, zonder oorzaak; 12Laat ons hen levend verslinden, als het graf; ja, geheel en al, gelijk die in den kuil nederdalen; 13Alle kostelijk goed zullen wij vinden, onze huizen zullen wij met roof vullen. 14Gij zult uw lot midden onder ons werpen; wij zullen allen een buidel hebben. 15Mijn zoon! wandel niet met hen op den weg; weer uw voet van hun pad. 16Want hun voeten lopen ten boze; en zij haasten zich om bloed te storten. 17Zekerlijk, het net wordt tevergeefs gespreid voor de ogen van allerlei gevogelte; 18En deze loeren op hun eigen bloed, en versteken zich tegen hun zielen. 19Zo zijn de paden van een iegelijk, die gierigheid pleegt; zij zal de ziel van haar meester vangen. 20De opperste Wijsheid roept overluid daar buiten; Zij verheft haar stem op de straten. 21Zij roept in het voorste der woelingen; aan de deuren der poorten spreekt Zij Haar redenen in de stad; 22Gij slechten! hoe lang zult gij de slechtigheid beminnen, en de spotters voor zich de spotternij begeren, en de zotten wetenschap haten? 23Keert u tot Mijn bestraffing; ziet, Ik zal Mijn Geest ulieden overvloediglijk uitstorten; Ik zal Mijn woorden u bekend maken. 24Dewijl Ik geroepen heb, en gijlieden geweigerd hebt; Mijn hand uitgestrekt heb, en er niemand was, die opmerkte; 25En gij al Mijn raad verworpen, en Mijn bestraffing niet gewild hebt; 26Zo zal Ik ook in ulieder verderf lachen; Ik zal spotten, wanneer uw vreze komt. 27Wanneer uw vreze komt gelijk een verwoesting, en uw verderf aankomt als een wervelwind; wanneer u benauwdheid en angst overkomt; 28Dan zullen zij tot Mij roepen, maar Ik zal niet antwoorden; zij zullen Mij vroeg zoeken, maar zullen Mij niet vinden; 29Daarom, dat zij de wetenschap gehaat hebben, en de vreze des HEEREN niet hebben verkoren. 30Zij hebben in Mijn raad niet bewilligd; al Mijn bestraffingen hebben zij versmaad; 31Zo zullen zij eten van de vrucht van hun weg, en zich verzadigen met hun raadslagen. 32Want de afkering der slechten zal hen doden, en de voorspoed der zotten zal hen verderven. 33Maar die naar Mij hoort, zal zeker wonen, en hij zal gerust zijn van de vreze des kwaads.