Hakim-Hakim 5

1Pada hari itu, Debora dan Barak, anak Abinoam, bernyanyi. 2“Pujilah TUHAN! Karena pemimpin-pemimpin Israel telah berperang, yang dengan sukarela menyerahkan dirinya. 3Dengarlah, hai raja-raja! Pasanglah telinga, hai penguasa-penguasa! Aku mau bernyanyi; aku akan bermazmur bagi TUHAN, Allah Israel. 4TUHAN, ketika Engkau keluar dari Seir, ketika Engkau melangkah maju dari tanah Edom, bumi berguncang, langit pun tiris, bahkan awan meneteskan airnya. 5Gunung-gunung bergoyang di hadapan TUHAN, bahkan Sinai, dari hadapan TUHAN, Allah Israel! 6Pada zaman Samgar, anak Anat, pada zaman Yael, tidak ada lagi jalan, dan kafilah pergi berjalan dalam jalan yang berliku-liku. 7Diamlah orang-orang pedusunan di Israel, diam sampai Debora bangkit, bangkit sebagai ibu bagi Israel. 8Mereka memilih ilah-ilah baru, maka terjadilah perang di pintu gerbang. Apakah terlihat tombak dan perisai di antara empat puluh ribu orang Israel? 9Hatiku tertuju kepada para panglima Israel yang dengan sukarela telah menyerahkan dirinya. Pujilah TUHAN! 10Kamu, penunggang keledai betina putih, yang duduk di atas permadani, yang sedang berjalan di sepanjang jalan, ceritakanlah! 11Suara orang berdendang, di tempat-tempat penimbaan air. Di sana, mereka menyanyikan perbuatan TUHAN, perbuatan-Nya atas pedusunan di Israel. Pada saat itu, umat TUHAN turun ke pintu gerbang! 12Bangunlah, bangunlah, hai Debora! Bangunlah, bangunlah, nyanyikanlah nyanyian! Bangkitlah, Barak! Giringlah tawananmu, hai anak Abinoam! 13Kemudian, turunlah para bangsawan yang terluput, dan umat TUHAN memerintah atas orang-orang yang gagah perkasa. 14Dari suku Efraim, yang akarnya dari suku Amalek, mengikuti engkau, ya suku Benyamin. bersama rakyatmu. Dari suku Makhir, turunlah para panglima. Dan, dari suku Zebulon, mereka yang membawa tongkat pembilang. 15Para pemimpin suku Isakhar bersama-sama dengan Debora, demikianlah suku Isakhar menyertai Barak. Dia diutus ke lembah dengan berjalan. Di antara pasukan suku Ruben, ada banyak pertimbangan dalam hatinya. 16Mengapa engkau diam di antara kandang-kandang domba untuk mendengarkan seruling kawanan domba? Di antara pasukan suku Ruben ada banyak pertimbangan. 17Orang Gilead tinggal di seberang Sungai Yordan; dan mengapa suku Dan tinggal di dalam kapal-kapal? Suku Asyer menetap di tepi pantai, di teluk-teluknya mereka tinggal diam. 18Suku Zebulon adalah bangsa yang berani mempertaruhkan nyawanya; dan suku Naftali di atas tempat-tempat yang tinggi di ladang. 19Raja-raja datang untuk berperang. Pada waktu itu, berperanglah raja-raja Kanaan di Taanakh, dekat mata air Megido. tetapi mereka tidak menerima rampasan perak. 20Dari langit, bintang-bintang berperang. Dari peredarannya, mereka berperang melawan Sisera. 21Sungai Kison, menghanyutkan mereka, sungai yang terkenal sejak dahulu itu, Sungai Kison. Majulah sekuat tenaga, hai jiwaku! 22Pada waktu itu, telapak kuda mengentak, kuda-kudanya berpacu lari dengan kuat. 23‘Terkutuklah Meros!’ firman Malaikat TUHAN. ‘Kutukilah penduduknya dengan keras, sebab mereka tidak datang untuk membantu TUHAN, membantu TUHAN melawan pahlawan.’ 24Diberkatilah di antara perempuan-perempuan lain, Yael, istri Heber, orang Keni; Diberkatilah dia dari antara perempuan-perempuan di tenda. 25Air dimintanya, tetapi susu diberikan kepadanya; dalam mangkuk yang indah disuguhkannya dadih. 26Tangannya mengulurkan patok, tangan kanannya mengambil palu tukang. Lalu, dipalunya Sisera dan dihancurkannya kepalanya. Diremukkan dan ditembusnya pelipisnya. 27Di antara kakinya, dia membungkuk, dia jatuh, dan rebah. Di antara kakinya, dia membungkuk, dia jatuh, di tempat dia membungkuk, dia tewas. Di sanalah, dia tewas dibinasakan. 28Dari jendela, ibu Sisera menjenguk; dari celah jendela dia berseru, ‘Mengapa keretanya tidak kunjung datang? Mengapa kereta-keretanya belum terdengar?’ 29Dayang-dayangnya yang bijaksana menjawabnya, dia sendiri juga menjawab perkataannya: 30‘Bukankah mereka mendapat dan membagi-bagi jarahan, satu dua orang gadis untuk setiap orang? Jarahan kain berwarna untuk Sisera, jarahan kain berwarna yang bersulam, dua helai kain berwarna-warni untuk lehernya penjarah?’ 31Demikianlah akan binasa semua musuh-Mu, ya TUHAN. Akan tetapi, orang yang mengasihi-Nya akan terbit seperti matahari timur dalam kemegahannya!” Kemudian, negeri itu aman selama 40 tahun.

1Then Deborah and Barak the son of Abinoam sang on that day, saying, 2“Because the leaders took the lead in Israel, because the people offered themselves willingly, be blessed, Yahweh! 3“Hear, you kings! Give ear, you princes! I, even I, will sing to Yahweh. I will sing praise to Yahweh, the God of Israel. 4“Yahweh, when you went out of Seir, when you marched out of the field of Edom, the earth trembled, the sky also dropped. Yes, the clouds dropped water. 5The mountains quaked at the presence of Yahweh, even Sinai, at the presence of Yahweh, the God of Israel. 6“In the days of Shamgar the son of Anath, in the days of Jael, the highways were unoccupied. The travelers walked through byways. 7The rulers ceased in Israel. They ceased until I, Deborah, arose; Until I arose a mother in Israel. 8They chose new gods. Then war was in the gates. Was there a shield or spear seen among forty thousand in Israel? 9My heart is toward the governors of Israel, who offered themselves willingly among the people. Bless Yahweh! 10“Speak, you who ride on white donkeys, you who sit on rich carpets, and you who walk by the way. 11Far from the noise of archers, in the places of drawing water, there they will rehearse the righteous acts of Yahweh, the righteous acts of his rule in Israel. “Then the people of Yahweh went down to the gates. 12‘Awake, awake, Deborah! Awake, awake, utter a song! Arise, Barak, and lead away your captives, you son of Abinoam.’ 13“Then a remnant of the nobles and the people came down. Yahweh came down for me against the mighty. 14Those whose root is in Amalek came out of Ephraim, after you, Benjamin, among your peoples. Governors come down out of Machir. Those who handle the marshal’s staff came out of Zebulun. 15The princes of Issachar were with Deborah. As was Issachar, so was Barak. They rushed into the valley at his feet. By the watercourses of Reuben, there were great resolves of heart. 16Why did you sit among the sheepfolds, To hear the whistling for the flocks? At the watercourses of Reuben There were great searchings of heart. 17Gilead lived beyond the Jordan. Why did Dan remain in ships? Asher sat still at the haven of the sea, and lived by his creeks. 18Zebulun was a people that jeopardized their lives to the deaths; Naphtali also, on the high places of the field. 19“The kings came and fought, then the kings of Canaan fought at Taanach by the waters of Megiddo. They took no plunder of silver. 20From the sky the stars fought. From their courses, they fought against Sisera. 21The river Kishon swept them away, that ancient river, the river Kishon. My soul, march on with strength. 22Then the horse hoofs stamped because of the prancings, the prancings of their strong ones. 23‘Curse Meroz,’ said Yahweh’s angel. ‘Curse bitterly its inhabitants, because they didn’t come to help Yahweh, to help Yahweh against the mighty.’ 24“Jael shall be blessed above women, the wife of Heber the Kenite; blessed shall she be above women in the tent. 25He asked for water. She gave him milk. She brought him butter in a lordly dish. 26She put her hand to the tent peg, and her right hand to the workmen’s hammer. With the hammer she struck Sisera. She struck through his head. Yes, she pierced and struck through his temples. 27At her feet he bowed, he fell, he lay. At her feet he bowed, he fell. Where he bowed, there he fell down dead. 28“Through the window she looked out, and cried: Sisera’s mother looked through the lattice. ‘Why is his chariot so long in coming? Why do the wheels of his chariots wait?’ 29Her wise ladies answered her, Yes, she returned answer to herself, 30‘Have they not found, have they not divided the plunder? A lady, two ladies to every man; to Sisera a plunder of dyed garments, a plunder of dyed garments embroidered, of dyed garments embroidered on both sides, on the necks of the plunder?’ 31“So let all your enemies perish, Yahweh, but let those who love him be as the sun when it rises in its strength.” Then the land had rest forty years.

1Voorts zong Debora, en Barak, de zoon van Abinoam, ten zelven dage, zeggende: 2Looft den HEERE, van het wreken der wraken in Israel, van dat het volk zich gewillig heeft aangeboden. 3Hoort, gij koningen, neemt ter oren, gij vorsten! Ik, den HEERE zal ik zingen, ik zal den HEERE, den God Israels, psalmzingen. 4HEERE! toen Gij voorttoogt van Seir, toen Gij daarheen traadt van het veld van Edom, beefde de aarde, ook droop de hemel, ook dropen de wolken van water. 5De bergen vervloten van het aangezicht des HEEREN; zelfs Sinai van het aangezicht des HEEREN, des Gods van Israel. 6In de dagen van Samgar, den zoon van Anath, in de dagen van Jael, hielden de wegen op, en die op paden wandelden, gingen kromme wegen. 7De dorpen hielden op in Israel, zij hielden op; totdat ik, Debora, opstond, dat ik opstond, een moeder in Israel. 8Verkoos hij nieuwe goden, dan was er krijg in de poorten; werd er ook een schild gezien, of een spies, onder veertig duizend in Israel? 9Mijn hart is tot wetgevers van Israel, die zich gewillig aangeboden hebben onder het volk; looft den HEERE! 10Gij, die op witte ezelinnen rijdt, gij, die aan het gerichte zit, en gij, die over weg wandelt, spreekt er van! 11Van het gedruis der schutters, tussen de plaatsen, waar men water schept, spreekt aldaar te zamen van de gerechtigheid des HEEREN, van de gerechtigheden, bewezen aan zijn dorpen in Israel; toen ging des HEEREN volk af tot de poorten. 12Waak op, waak op, Debora, waak op, waak op, spreek een lied! maak u op, Barak! en leid uw gevangenen gevangen, gij zoon van Abinoam. 13Toen deed Hij de overgeblevenen heersen over de heerlijken onder het volk; de HEERE doet mij heersen over de geweldigen. 14Uit Efraim was hun wortel tegen Amalek. Achter u was Benjamin onder uw volken. Uit Machir zijn de wetgevers afgetogen, en uit Zebulon, trekkende door den staf des schrijvers. 15Ook waren de vorsten in Issaschar met Debora; en gelijk Issaschar, alzo was Barak; op zijn voeten werd hij gezonden in het dal. In Rubens gedeelten waren de inbeeldingen des harten groot. 16Waarom bleeft gij zitten tussen de stallingen, om te horen het geblaat der kudden? De gedeelten van Ruben hadden grote onderzoekingen des harten. 17Gilead bleef aan gene zijde der Jordaan; en Dan, waarom onthield hij zich in schepen! Aser zat aan de zeehaven, en bleef in zijn gescheurde plaatsen. 18Zebulon, het is een volk, dat zijn ziel versmaad heeft, insgelijks Nafthali, op de hoogten des velds. 19De koningen kwamen, zij streden; toen streden de koningen van Kanaan, te Thaanach aan de wateren van Megiddo; zij brachten geen gewin des zilvers daarvan. 20Van den hemel streden zij, de sterren uit haar loopplaatsen streden tegen Sisera. 21De beek Kison wentelde hen weg, de beek Kedumin, de beek Kison; vertreed, o mijn ziel! de sterken. 22Toen werden de paardenhoeven verpletterd, van het rennen, het rennen zijner machtigen. 23Vloekt Meroz, zegt de Engel des HEEREN, vloekt haar inwoners geduriglijk; omdat zij niet gekomen zijn tot de hulp des HEEREN, tot de hulp des HEEREN, met de helden. 24Gezegend zij boven de vrouwen Jael, de huisvrouw van Heber, den Keniet; gezegend zij ze boven de vrouwen in de tent! 25Water eiste hij, melk gaf zij; in een herenschaal bracht zij boter. 26Haar hand sloeg zij aan den nagel, en haar rechterhand aan den hamer der arbeidslieden; en zij klopte Sisera; zij streek zijn hoofd af, als zij zijn slaap had doornageld en doorgedrongen. 27Tussen haar voeten kromde hij zich, viel henen, lag daar neder; tussen haar voeten kromde hij zich; hij viel; alwaar hij zich kromde, daar lag hij geheel geschonden! 28De moeder van Sisera keek uit door het venster, en schreeuwde door de tralien: Waarom vertoeft zijn wagen te komen! Waarom blijven de gangen zijner wagenen achter? 29De wijsten harer staatsvrouwen antwoordden; ook beantwoordde zij haar redenen aan zichzelve: 30Zouden zij dan de buit niet vinden en delen? een liefje, of twee liefjes, voor iegelijken man? Voor Sisera, een buit van verscheidene verven, een buit van verscheidene verven, gestikt; van verscheiden verf aan beide zijden gestikt, voor de buithalzen? 31Alzo moeten omkomen al Uw vijanden, o HEERE! die Hem daarentegen liefhebben, moeten zijn, als wanneer de zon opgaat in haar kracht. En het land was stil, veertig jaren.