Nehemia 4

1Ketika Sanbalat mendengar bahwa kami membangun tembok, dia sangat marah dan sakit hati. Dia mengejek orang-orang Yahudi. 2Sanbalat berkata di hadapan saudara-saudaranya dan tentara Samaria, “Apa yang dilakukan oleh orang-orang Yahudi yang lemah ini? Apa mereka akan memperkuat diri mereka sendiri? Apa mereka akan mempersembahkan kurban? Apa mereka akan menyelesaikannya dalam sehari? Apa mereka akan membangun kembali batu-batu dari timbunan batu yang terbakar?” 3Tobia, orang Amon itu, yang berada di sampingnya berkata, “Walaupun mereka sedang membangun, jika seekor rubah memanjat dan menerobosnya, ia akan merobohkan tembok batu mereka!” 4“Ya Allah kami, dengarlah bagaimana kami sudah dihina. Kembalikanlah hinaan mereka ke atas kepala mereka sendiri dan serahkanlah mereka sebagai barang rampasan di tanah tempat tawanan. 5Jangan menutupi kesalahan mereka, dan jangan biarkan dosa mereka dihapus di hadapan-Mu karena mereka telah menyakiti hati-Mu di hadapan orang-orang yang membangun.” 6Namun, kami membangun tembok itu, dan semuanya dibangun sampai setengah tingginya, sebab seluruh rakyat bekerja dengan segenap hati. 7Ketika Sanbalat, Tobia, orang-orang Arab, orang-orang Amon, dan orang-orang Asdod mendengar bahwa perbaikan tembok Yerusalem maju dan bahwa celah-celah tembok mulai ditutup, mereka menjadi sangat marah. 8Mereka semua mengadakan persetujuan bersama untuk menyerang Yerusalem dan membuat kekacauan di sana. 9Akan tetapi, kami berdoa kepada Allah kami dan melakukan penjagaan terhadap mereka siang dan malam. 10Orang-orang Yehuda berkata, “Kekuatan para pengangkat sudah merosot dan puing masih banyak sekali. Kami tidak dapat membangun tembok ini. 11Musuh-musuh kami berkata, ‘Mereka tidak akan tahu atau melihat kita, sampai kita datang di tengah-tengah mereka, membunuh mereka, dan menghentikan pekerjaan itu.’” 12Namun, orang-orang Yahudi yang tinggal di dekat mereka datang dan berkata kepada kami sampai sepuluh kali, “Mereka akan datang melawan kita dari semua tempat ke mana pun kamu akan berbalik.” 13Oleh karena itu, aku menempatkan orang-orang sesuai kaum keluarganya dengan pedang, tombak, dan panah, di tempat-tempat yang paling bawah, di belakang tembok, dan tempat-tempat yang terbuka. 14Aku melihat, lalu bangkit dan berkata kepada para pembesar, penguasa, dan orang-orang lainnya, “Jangan takut kepada mereka. Ingatlah kepada Tuhan yang besar dan dahsyat, dan berperanglah demi saudara-saudaramu, anakmu laki-laki, anak-anakmu perempuan, istrimu, dan rumahmu.” 15Ketika musuh-musuh kami mendengar bahwa rencana mereka telah kami ketahui dan Allah menggagalkan rencana mereka, kami semua kembali ke tembok, masing-masing ke pekerjaannya. 16Sejak hari itu, setengah dari hamba-hambaku melakukan pekerjaan dan yang setengah lagi memegang tombak, perisai, panah, dan memakai baju zirah. Para panglima berdiri di belakang seluruh kaum Yehuda, 17yang sedang membangun tembok. Mereka yang mengangkut bahan-bahan bangunan, mengerjakan pembangunan dengan satu tangan, sementara tangan yang lain memegang senjata. 18Setiap pekerja bangunan mengikatkan pedangnya di pinggangnya sambil membangun. Orang yang meniup trompet berdiri di sampingku. 19Aku berbicara kepada para pembesar, penguasa, dan orang-orang lainnya, “Pekerjaan ini sangat besar dan luas. Kita tercerai berai di sepanjang tembok dan saling berjauhan. 20Di mana pun kamu mendengar suara trompet, bergabunglah dengan kami di sana. Allah kita akan berperang bagi kita!” 21Jadi, kami melanjutkan pekerjaan itu. Setengah dari mereka memegang tombak dari fajar menyingsing sampai bintang-bintang muncul. 22Pada waktu itu, aku juga berkata kepada orang-orang, “Biarlah setiap orang dan pembantunya bermalam di Yerusalem sehingga mereka dapat menjadi penjaga kita pada malam hari dan menjadi pekerja pada siang hari.” 23Demikian juga aku, saudara-saudaraku, hamba-hambaku, dan para penjaga yang mengikut aku, tidak menanggalkan pakaian kami. Setiap orang memegang senjatanya, bahkan ketika dia masuk ke dalam air.

1But when Sanballat heard that we were building the wall, he was angry, and took great indignation, and mocked the Jews. 2He spoke before his brothers and the army of Samaria, and said, “What are these feeble Jews doing? Will they fortify themselves? Will they sacrifice? Will they finish in a day? Will they revive the stones out of the heaps of rubbish, since they are burned?” 3Now Tobiah the Ammonite was by him, and he said, “What they are building, if a fox climbed up it, he would break down their stone wall.” 4“Hear, our God; for we are despised; and turn back their reproach on their own head, give them up for a plunder in a land of captivity; 5don’t cover their iniquity, and don’t let their sin be blotted out from before you; for they have insulted the builders.” 6So we built the wall; and all the wall was joined together to half its height: for the people had a mind to work. 7But when Sanballat, Tobiah, the Arabians, the Ammonites, and the Ashdodites heard that the repairing of the walls of Jerusalem went forward, and that the breaches began to be filled, then they were very angry; 8and they conspired all of them together to come and fight against Jerusalem, and to cause confusion therein. 9But we made our prayer to our God, and set a watch against them day and night, because of them. 10Judah said, “The strength of the bearers of burdens is fading, and there is much rubbish; so that we are not able to build the wall.” 11Our adversaries said, “They shall not know, neither see, until we come into their midst, and kill them, and cause the work to cease.” 12When the Jews who lived by them came, they said to us ten times from all places, “Wherever you turn, they will attack us.” 13Therefore set I in the lowest parts of the space behind the wall, in the open places, I set the people after their families with their swords, their spears, and their bows. 14I looked, and rose up, and said to the nobles, and to the rulers, and to the rest of the people, “Don’t be afraid of them! Remember the Lord, who is great and awesome, and fight for your brothers, your sons, and your daughters, your wives, and your houses.” 15When our enemies heard that it was known to us, and God had brought their counsel to nothing, all of us returned to the wall, everyone to his work. 16From that time forth, half of my servants worked in the work, and half of them held the spears, the shields, and the bows, and the coats of mail; and the rulers were behind all the house of Judah. 17They all built the wall and those who bore burdens loaded themselves; everyone with one of his hands worked in the work, and with the other held his weapon; 18and the builders, everyone wore his sword at his side, and so built. He who sounded the trumpet was by me. 19I said to the nobles, and to the rulers and to the rest of the people, “The work is great and large, and we are separated on the wall, one far from another. 20Wherever you hear the sound of the trumpet, rally there to us. Our God will fight for us.” 21So we worked in the work: and half of them held the spears from the rising of the morning until the stars appeared. 22Likewise at the same time said I to the people, “Let everyone with his servant lodge within Jerusalem, that in the night they may be a guard to us, and may labor in the day.” 23So neither I, nor my brothers, nor my servants, nor the men of the guard who followed me, none of us took off our clothes. Everyone took his weapon to the water.

1Maar het geschiedde, als Sanballat gehoord had, dat wij den muur bouwden, zo ontstak hij, en werd zeer toornig; en hij bespotte de Joden. 2En sprak in de tegenwoordigheid zijner broederen en van het heir van Samaria, en zeide: Wat doen deze amechtige Joden? Zal men hen laten geworden? Zullen zij offeren? Zullen zij het in een dag voleinden? Zullen zij de steentjes uit de stofhopen levend maken, daar zij verbrand zijn? 3En Tobia, den Ammoniet, was bij hem, en zeide: Al is het, dat zij bouwen, zo er een vos opkwame, hij zou hun stenen muur wel verscheuren. 4Hoor, o onze God! dat wij zeer veracht zijn, en keer hun versmaadheid weder op hun hoofd, en geef hen over tot een roof in een land der gevangenis. 5En dek hun ongerechtigheid niet toe; en hun zonde worde niet uitgedelgd van voor Uw aangezicht, want zij hebben U getergd, staande tegenover de bouwlieden. 6Doch wij bouwden den muur, zodat de ganse muur samengevoegd werd tot zijn helft toe; want het hart des volks was om te werken. 7En het geschiedde, als Sanballat, en Tobia, en de Arabieren, en de Ammonieten, en de Asdodieten hoorden, dat de verbetering aan de muren van Jeruzalem toenam, dat de scheuren begonnen gestopt te worden, zo ontstaken zij zeer; 8En zij maakten allen te zamen een verbintenis, dat zij zouden komen om tegen Jeruzalem te strijden, en een verbijstering daarin te maken. 9Maar wij baden tot onzen God, en zetten wacht tegen hen, dag en nacht, hunnenthalve. 10Toen zeide Juda: De kracht der dragers is vervallen, en des stofs is veel, zodat wij aan den muur niet zullen kunnen bouwen. 11Nu hadden onze vijanden gezegd: Zij zullen het niet weten, noch zien, totdat wij in het midden van hen komen, en slaan hen dood; alzo zullen wij het werk doen ophouden. 12En het geschiedde, als de Joden, die bij hen woonden, kwamen, dat zij het ons wel tienmaal zeiden, uit al de plaatsen, door dewelke gij tot ons wederkeert. 13Daarom zette ik in de benedenste plaatsen achter den muur, en op de hoogten, en ik zette het volk naar de geslachten, met hun zwaarden, hun spiesen en hun bogen. 14En ik zag toe, en maakte mij op, en zeide tot de edelen, en tot de overheden, en tot het overige des volks: Vreest niet voor hun aangezicht; denkt aan dien groten en vreselijken HEERE, en strijdt voor uw broederen, uw zonen en uw dochteren, uw vrouwen en uw huizen. 15Daarna geschiedde het, als onze vijanden hoorden, dat het ons bekend was geworden, en God hun raad te niet gemaakt had, zo keerden wij allen weder tot den muur, een iegelijk tot zijn werk. 16En het geschiedde van dien dag af, dat de helft mijner jongens doende waren aan het werk, en de helft van hen hielden de spiesen, en de schilden, en de bogen, en de pantsiers; en de oversten waren achter het ganse huis van Juda. 17Die aan den muur bouwden, en die den last droegen, en die oplaadden, waren een ieder met zijn ene hand doende aan het werk, en de andere hield het geweer. 18En de bouwers hadden een iegelijk zijn zwaard aan zijn lenden gegord, en bouwden; maar die met de bazuin blies, was bij mij. 19En ik zeide tot de edelen, en tot de overheden, en tot het overige des volks: Het werk is groot en wijd; en wij zijn op den muur afgezonderd, de een ver van den ander; 20Ter plaatse, waar gij het geluid der bazuin zult horen, daarheen zult gij u tot ons verzamelen; onze God zal voor ons strijden. 21Alzo waren wij doende aan het werk; en de helft van hen hielden de spiesen, van het opgaan des dageraads tot het voortkomen der sterren toe. 22Ook zeide ik te dier tijd tot het volk: Een iegelijk vernachte met zijn jongen binnen Jeruzalem, opdat zij ons des nachts ter wacht zijn, en des daags aan het werk. 23Voorts noch ik, noch mijn broederen, noch mijn jongelingen, noch de mannen van de wacht, die achter mij waren, wij trokken onze klederen niet uit; een iegelijk had zijn geweer en water.