Yunus 1

1Firman TUHAN datang kepada Yunus, anak Amitai, demikian: 2“Bangun, pergilah ke Niniwe, kota yang besar itu, dan berserulah kepada mereka sebab kejahatan mereka telah sampai di hadapan-Ku.” 3Akan tetapi, Yunus bersiap melarikan diri ke Tarsis untuk menjauhi TUHAN. Ia pergi ke Yafo, dan mendapati sebuah kapal yang akan berlayar ke Tarsis. Ia membayar biaya perjalanannya, lalu pergi bersama mereka ke Tarsis, menjauhi hadirat TUHAN. 4TUHAN menurunkan angin ribut ke laut sehingga terjadilah badai besar di laut, sehingga kapal itu hampir pecah. 5Awak kapal menjadi ketakutan, setiap orang berseru kepada allahnya, dan mereka melemparkan barang-barang dari kapal ke laut untuk meringankan kapal. Namun, Yunus turun ke bagian bawah kapal, lalu berbaring, dan jatuh tertidur dengan nyenyak. 6Nakhoda datang kepadanya dan berkata, “Bagaimana kamu bisa tidur dengan nyenyak? Bangun, berserulah kepada Allahmu! Dengan demikian, Allah akan memperhitungkan kita sehingga kita tidak binasa.” 7Lalu, mereka berkata, setiap orang kepada temannya, “Ayo membuang undi supaya kita tahu siapa yang menyebabkan malapetaka ini ditimpakan atas kita.” Mereka pun membuang undi, dan undi itu jatuh kepada Yunus. 8Mereka berkata kepadanya, “Beritahukan sekarang, siapa yang menyebabkan malapetaka menimpa kita. Apa pekerjaanmu? Dari mana kamu datang? Dari mana negerimu, dan dari bangsa apa kamu berasal?” 9Ia menjawab mereka, “Aku adalah orang Ibrani, aku takut akan TUHAN, Allah semesta langit, yang membuat lautan dan darat yang kering.” 10Orang-orang itu menjadi sangat takut, lalu mereka berkata kepadanya, “Mengapa kamu lakukan?” — sebab, orang-orang itu tahu bahwa ia telah melarikan diri dari hadapan TUHAN karena ia menceritakannya kepada mereka. 11Lalu, mereka bertanya kepada Yunus, “Apa yang harus kami lakukan kepadamu supaya laut menjadi tenang bagi kami, sebab laut menjadi semakin bergemuruh.” 12Yunus berkata kepada mereka, “Angkat aku dan lemparkan aku ke laut, maka laut akan menjadi tenang untuk kamu. Sebab, aku tahu, badai besar ini terjadi karena aku.” 13Walau demikian, orang-orang itu mendayung dengan keras untuk membawa kapal kembali ke darat, tetapi mereka tidak berhasil karena laut semakin mengamuk melawan mereka. 14Karena itu, mereka berseru kepada TUHAN, demikian, “Kami berdoa, TUHAN, jangan kami menjadi binasa karena hidup orang ini, dan jangan tanggungkan kepada kami darah yang tidak bersalah, sebab Engkau, ya TUHAN, telah melakukan sesuai dengan apa yang menyenangkan-Mu.” 15Lalu, mereka mengangkat Yunus dan melemparkannya ke laut, dan laut pun berhenti mengamuk. 16Orang-orang itu menjadi sangat takut kepada TUHAN, lalu mempersembahkan kurban kepada TUHAN serta membuat nazar. 17Lalu sekarang, TUHAN mengutus seekor ikan besar untuk menelan Yunus, dan Yunus tinggal dalam perut ikan itu tiga hari tiga malam.

1Now Yahweh’s word came to Jonah the son of Amittai, saying, 2“Arise, go to Nineveh, that great city, and preach against it, for their wickedness has come up before me.” 3But Jonah rose up to flee to Tarshish from the presence of Yahweh. He went down to Joppa, and found a ship going to Tarshish; so he paid its fare, and went down into it, to go with them to Tarshish from the presence of Yahweh. 4But Yahweh sent out a great wind on the sea, and there was a mighty storm on the sea, so that the ship was likely to break up. 5Then the mariners were afraid, and every man cried to his god. They threw the cargo that was in the ship into the sea to lighten the ship. But Jonah had gone down into the innermost parts of the ship, and he was laying down, and was fast asleep. 6So the ship master came to him, and said to him, “What do you mean, sleeper? Arise, call on your God! Maybe your God will notice us, so that we won’t perish.” 7They all said to each other, “Come, let us cast lots, that we may know who is responsible for this evil that is on us.” So they cast lots, and the lot fell on Jonah. 8Then they asked him, “Tell us, please, for whose cause this evil is on us. What is your occupation? Where do you come from? What is your country? Of what people are you?” 9He said to them, “I am a Hebrew, and I fear Yahweh, the God of heaven, who has made the sea and the dry land.” 10Then were the men exceedingly afraid, and said to him, “What is this that you have done?” For the men knew that he was fleeing from the presence of Yahweh, because he had told them. 11Then they said to him, “What shall we do to you, that the sea may be calm to us?” For the sea grew more and more stormy. 12He said to them, “Take me up, and throw me into the sea. Then the sea will be calm for you; for I know that because of me this great storm is on you.” 13Nevertheless the men rowed hard to get them back to the land; but they could not, for the sea grew more and more stormy against them. 14Therefore they cried to Yahweh, and said, “We beg you, Yahweh, we beg you, don’t let us die for this man’s life, and don’t lay on us innocent blood; for you, Yahweh, have done as it pleased you.” 15So they took up Jonah, and threw him into the sea; and the sea ceased its raging. 16Then the men feared Yahweh exceedingly; and they offered a sacrifice to Yahweh, and made vows. 17Yahweh prepared a great fish to swallow up Jonah, and Jonah was in the belly of the fish three days and three nights.

1En het woord des HEEREN geschiedde tot Jona, den zoon van Amitthai, zeggende: 2Maak u op, ga naar de grote stad Nineve, en predik tegen haar; want hunlieder boosheid is opgeklommen voor Mijn aangezicht. 3Maar Jona maakte zich op om te vluchten naar Tarsis, van het aangezicht des HEEREN; en hij kwam af te Jafo, en vond een schip, gaande naar Tarsis, en hij gaf de vracht daarvan, en ging neder in hetzelve, om met henlieden te gaan naar Tarsis, van het aan gezicht des HEEREN. 4Maar de HEERE wierp een groten wind op de zee; en er werd een grote storm in de zee, zodat het schip dacht te breken. 5Toen vreesden de zeelieden, en riepen een iegelijk tot zijn god, en wierpen de vaten, die in het schip waren, in de zee, om het van dezelve te verlichten; maar Jona was nedergegaan aan de zijden van het schip, en lag neder, en was met een diepen slaap bevangen. 6En de opperschipper naderde tot hem, en zeide tot hem: Wat is u, gij hardslapende? Sta op, roep tot uw God, misschien zal die God aan ons gedenken, dat wij niet vergaan. 7Voorts zeiden zij, een ieder tot zijn metgezel: Komt, en laat ons loten werpen, opdat wij mogen weten, om wiens wil ons dit kwaad overkomt. Alzo wierpen zij loten, en het lot viel op Jona. 8Toen zeiden zij tot hem: Verklaar ons nu, om wiens wil ons dit kwaad overkomt. Wat is uw werk en van waar komt gij? Welk is uw land en van welk volk zijt gij? 9En hij zeide tot hen: Ik ben een Hebreer; en ik vreze den HEERE, den God des hemels, Die de zee en het droge gemaakt heeft. 10Toen vreesden die mannen met grote vreze, en zeiden tot hem: Wat hebt gij dit gedaan? Want de mannen wisten, dat hij van des HEEREN aangezicht vlood; want hij had het hun te kennen gegeven. 11Voorts zeiden zij tot hem: Wat zullen wij u doen, opdat de zee stil worde van ons? Want de zee werd hoe langer hoe onstuimiger. 12En hij zeide tot hen: Neemt mij op, en werpt mij in de zee, zo zal de zee stil worden van ulieden; want ik weet, dat deze grote storm ulieden om mijnentwil over komt. 13Maar de mannen roeiden, om het schip weder te brengen aan het droge, doch zij konden niet; want de zee werd hoe langer hoe onstuimiger tegen hen. 14Toen riepen zij tot den HEERE, en zeiden: Och HEERE! laat ons toch niet vergaan om dezes mans ziel, en leg geen onschuldig bloed op ons; want Gij, HEERE! hebt gedaan, gelijk als het U heeft behaagd. 15En zij namen Jona op, en wierpen hem in de zee. Toen stond de zee stil van haar verbolgenheid. 16Dies vreesden de mannen den HEERE met grote vreeze; en zij slachtten den HEERE slachtoffer, en beloofden geloften. 17De HEERE nu beschikte een groten vis, om Jona in te slokken; en Jona was in het ingewand van den vis, drie dagen en drie nachten.