2 Samuel 1

1Sesudah Saul mati, dan ketika Daud kembali dari mengalahkan orang Amalek, dia tinggal di Ziklag selama dua hari. 2Pada hari ketiga, seorang pemuda dari tentara datang dari perkemahan Saul dengan pakaian terkoyak-koyak dan tanah di atas kepalanya. Ketika dia sampai kepada Daud, dia sujud ke tanah dan menyembah. 3Lalu, Daud bertanya kepadanya, “Dari manakah kamu?” Dia menjawab kepadanya, “Aku meloloskan diri dari perkemahan Israel.” 4Daud bertanya kepadanya, “Apa yang terjadi? Ceritakan kepadaku.” Dia menjawab, “Rakyat melarikan diri dari pertempuran. Bahkan, banyak yang gugur dan mati. Saul dan Yonatan, anaknya, juga mati.” 5Daud bertanya kepada orang muda yang memberitahukan kabar itu, “Bagaimana kamu mengetahui bahwa Saul dan Yonatan, anaknya, telah mati?” 6Orang muda yang membawa kabar itu berkata, “Kebetulan, aku berada di Pegunungan Gilboa, dan terlihatlah, Saul bersandar pada tombaknya, sedangkan kereta-kereta dan orang-orang berkuda mengejarnya. 7Ketika dia menoleh ke belakang, dia melihatku, lalu memanggilku. Aku menjawab, ‘Ya, Tuanku.’ 8Dia bertanya, ‘Siapakah kamu?’ Jawabku kepadanya, ‘Aku ini seorang Amalek.’ 9Lalu, dia berkata, ‘Datanglah kemari dan bunuhlah aku. Sebab, kesakitan telah menimpaku, tetapi aku masih bernyawa.’ 10Aku datang mendekatinya dan membunuhnya, sebab aku tahu bahwa dia tidak dapat hidup sesudah jatuh. Aku mengambil mahkota yang ada di kepalanya dan gelang yang ada di lengannya, yang sekarang kubawa kepada tuanku.” 11Lalu, Daud memegang pakaiannya dan mengoyakkannya, dan semua orang yang bersamanya melakukan hal yang sama. 12Mereka meratap, menangis, dan berpuasa sampai matahari terbenam untuk Saul dan Yonatan, anaknya, untuk umat TUHAN, dan untuk kaum Israel, sebab mereka telah gugur oleh pedang. 13Lalu, Daud bertanya kepada orang muda yang membawa kabar itu, “Dari mana asalmu?” Jawabnya, “Aku ini anak seorang pendatang, seorang Amalek.” 14Daud berkata kepadanya, “Apa kamu tidak takut mengulurkan tanganmu untuk membinasakan orang yang diurapi TUHAN?” 15Kemudian, Daud memanggil salah satu anak buahnya dan berkata, “Mendekatlah, seranglah dia.” Orang itu memukulnya hingga mati. 16Daud berkata kepadanya, “Darahmu kamu tanggung sendiri karena mulutmu bersaksi menentangmu, dengan berkata, ‘Aku telah membunuh orang yang diurapi TUHAN.’” 17Daud menyanyikan ratapan ini untuk Saul dan Yonatan, anaknya. 18Dia memerintahkan untuk mengajarkan nyanyian ini kepada keturunan Yehuda. Sesungguhnya, hal itu tertulis dalam Kitab Orang Jujur. 19“Keindahanmu, hai Israel, telah musnah di bukit-bukitmu. Oh, betapa para pahlawan berguguran! 20Jangan kabarkan itu di Gat, jangan sebar luaskan itu di jalan-jalan Askelon, supaya jangan bersukacita anak-anak perempuan Filistin, supaya jangan bersorak-sorai anak-anak perempuan orang-orang tidak bersunat. 21Hai Pegunungan Gilboa, jangan ada embun, jangan ada hujan di atasmu, atau padang-padang pembawa kematian. Sebab, di sanalah perisai para pahlawan dicemari, perisai Saul tidak diurapi dengan minyak. 22Dari darah orang-orang yang terbunuh, dan dari lemak para pahlawan, panah Yonatan tidak berbalik, dan pedang Saul tidak kembali dengan sia-sia. 23Saul dan Yonatan, mereka yang dicintai dan yang menyenangkan. Dalam hidup dan kematian, mereka tidak terpisahkan. Mereka lebih cepat dari burung rajawali, lebih kuat dari singa. 24Hai anak-anak perempuan Israel, menangislah atas Saul, yang mendandanimu dengan pakaian mewah dari kain kirmizi, dan mengenakan perhiasan emas pada pakaianmu. 25Betapa para pahlawan gugur di tengah-tengah pertempuran. Yonatan mati terbunuh di atas bukit-bukitmu. 26Aku bersedih hati karenamu saudaraku, Yonatan, engkau sangat ramah kepadaku, kasihmu lebih menakjubkan, daripada kasih perempuan. 27Betapa para pahlawan telah gugur, dan senjata-senjata perang telah binasa.”

1After the death of Saul, when David had returned from the slaughter of the Amalekites, and David had stayed two days in Ziklag; 2on the third day, behold, a man came out of the camp from Saul, with his clothes torn, and earth on his head: and so it was, when he came to David, that he fell to the earth, and showed respect. 3David said to him, “Where do you come from?” He said to him, “I have escaped out of the camp of Israel.” 4David said to him, “How did it go? Please tell me.” He answered, “The people have fled from the battle, and many of the people also have fallen and are dead; and Saul and Jonathan his son are dead also.” 5David said to the young man who told him, “How do you know that Saul and Jonathan his son are dead?” 6The young man who told him said, “As I happened by chance on Mount Gilboa, behold, Saul was leaning on his spear; and behold, the chariots and the horsemen followed hard after him. 7When he looked behind him, he saw me, and called to me. I answered, ‘Here I am.’ 8He said to me, ‘Who are you?’ I answered him, ‘I am an Amalekite.’ 9He said to me, ‘Please stand beside me, and kill me; for anguish has taken hold of me, because my life is yet whole in me.’ 10So I stood beside him, and killed him, because I was sure that he could not live after that he had fallen. I took the crown that was on his head, and the bracelet that was on his arm, and have brought them here to my lord.” 11Then David took hold on his clothes, and tore them; and likewise all the men who were with him. 12They mourned, and wept, and fasted until evening, for Saul, and for Jonathan his son, and for the people of Yahweh, and for the house of Israel; because they were fallen by the sword. 13David said to the young man who told him, “Where are you from?” He answered, “I am the son of a foreigner, an Amalekite.” 14David said to him, “How were you not afraid to stretch out your hand to destroy Yahweh’s anointed?” 15David called one of the young men, and said, “Go near, and fall on him.” He struck him, so that he died. 16David said to him, “Your blood be on your head; for your mouth has testified against you, saying, ‘I have slain Yahweh’s anointed.’” 17David lamented with this lamentation over Saul and over Jonathan his son 18(and he commanded them to teach the children of Judah the song of the bow: behold, it is written in the book of Jashar): 19“Your glory, Israel, is slain on your high places! How the mighty have fallen! 20Don’t tell it in Gath. Don’t publish it in the streets of Ashkelon, lest the daughters of the Philistines rejoice, lest the daughters of the uncircumcised triumph. 21You mountains of Gilboa, let there be no dew nor rain on you, neither fields of offerings; For there the shield of the mighty was vilely cast away, The shield of Saul was not anointed with oil. 22From the blood of the slain, from the fat of the mighty, Jonathan’s bow didn’t turn back. Saul’s sword didn’t return empty. 23Saul and Jonathan were lovely and pleasant in their lives. In their death, they were not divided. They were swifter than eagles. They were stronger than lions. 24You daughters of Israel, weep over Saul, who clothed you in scarlet delicately, who put ornaments of gold on your clothing. 25How are the mighty fallen in the midst of the battle! Jonathan is slain on your high places. 26I am distressed for you, my brother Jonathan. You have been very pleasant to me. Your love to me was wonderful, passing the love of women. 27How are the mighty fallen, and the weapons of war perished!”

1Voorts geschiedde het na Sauls dood, als David van den slag der Amalekieten was wedergekomen, en David twee dagen te Ziklag gebleven was; 2Zo geschiedde het op den derden dag, dat, ziet, uit het heirleger van Saul, een man kwam, wiens klederen gescheurd waren, en aarde was op zijn hoofd; en het geschiedde, als hij tot David kwam, zo viel hij ter aarde en boog zich neder. 3En David zeide tot hem: Van waar komt gij? En hij zeide tot hem: Ik ben ontkomen uit het heirleger van Israel. 4Voorts zeide David tot hem: Wat is de zaak? Verhaal het mij toch. En hij zeide, dat het volk uit den strijd gevloden was, en dat er ook velen van het volk gevallen en gestorven waren, dat ook Saul en zijn zoon Jonathan dood waren. 5En David zeide tot den jongen, die hem de boodschap bracht: Hoe weet gij, dat Saul dood is, en zijn zoon Jonathan? 6Toen zeide de jongen, die hem de boodschap bracht: Ik kwam bij geval op het gebergte van Gilboa; en ziet, Saul leunde op zijn spies; en ziet, de wagens en ritmeesters hielden dicht op hem. 7Zo zag hij achter zich om, en zag mij, en hij riep mij, en ik zeide: Zie, hier ben ik. 8En hij zeide tot mij: Wie zijt gij? En ik zeide tot hem: Ik ben een Amalekiet. 9Toen zeide hij tot mij: Sta toch bij mij, en dood mij; want deze malienkolder heeft mij opgehouden; want mijn leven is nog gans in mij. 10Zo stond ik bij hem, en doodde hem; want ik wist, dat hij na zijn val niet leven zou; en ik nam de kroon, die op zijn hoofd was, en het armgesmijde, dat aan zijn arm was, en heb ze hier tot mijn heer gebracht. 11Toen vatte David zijn klederen en scheurde ze; desgelijks ook al de mannen, die met hem waren. 12En zij weeklaagden, en weenden, en vastten tot op den avond, over Saul en over Jonathan, zijn zoon, en over het volk des HEEREN, en over het huis Israels, omdat zij door het zwaard gevallen waren. 13Voorts zeide David tot den jongen, die hem de boodschap gebracht had: Van waar zijt gij? En hij zeide: Ik ben de zoon van een vreemden man, van een Amalekiet. 14En David zeide tot hem: Hoe, hebt gij niet gevreesd uw hand uit te strekken, om den gezalfde des HEEREN te verderven. 15En David riep een van de jongens, en zeide: Treed toe, val op hem aan. En hij sloeg hem, dat hij stierf. 16En David zeide tot hem: Uw bloed zij op uw hoofd; want uw mond heeft tegen u getuigd, zeggende: ik heb den gezalfde des HEEREN gedood. 17David nu klaagde deze klage over Saul en over Jonathan, zijn zoon; 18Als hij gezegd had, dat men den kinderen van Juda den boog zou leren; ziet, het is geschreven in het boek des Oprechten. 19O Sieraad van Israel, op uw hoogten is hij verslagen; hoe zijn de helden gevallen! 20Verkondigt het niet te Gath, boodschapt het niet op de straten van Askelon; opdat de dochters der Filistijnen zich niet verblijden, opdat de dochters der onbesnedenen niet opspringen van vreugde. 21Gij, bergen van Gilboa, noch dauw noch regen moet zijn op u, noch velden der hefofferen; want aldaar is der helden schild smadelijk weggeworpen, het schild van Saul, alsof hij niet gezalfd ware geweest met olie. 22Van het bloed der verslagenen, van het vette der helden, werd Jonathans boog niet achterwaarts gedreven; en Sauls zwaard keerde niet ledig weder. 23Saul en Jonathan, die beminden, en die liefelijken in hun leven, zijn ook in hun dood niet gescheiden; zij waren lichter dan arenden, zij waren sterker dan leeuwen. 24Gij, dochteren Israels, weent over Saul; die u kleedde met scharlaken, met weelde; die u sieraad van goud deed dragen over uw kleding. 25Hoe zijn de helden gevallen in het midden van den strijd! Jonathan is verslagen op uw hoogten! 26Ik ben benauwd om uwentwil, mijn broeder Jonathan! Gij waart mij zeer liefelijk; uw liefde was mij wonderlijker dan liefde der vrouwen. 27Hoe zijn de helden gevallen, en de krijgswapenen verloren!